Dag 3 Oostvoorne - Bloemendaal donderdag 19 juni 2025

Wat een ambiance, Lenie en Jan zijn druk bezig in de grote keuken-woonplaats. We zijn met zes gasten, iedereen helpt wat en enkele minuten later zitten we allemaal aan de lange prachtig gedekte tafel. Het gastenpaar geniet duidelijk van het gezelschap, hoe geestig kan een lang praatontbijt zijn. Lenie en Jan willen ieders dagplanning teweet komen. We hebben allemaal tijd zat.

Moeder en dochter blijven in de omtrek wandelen. Een stel fietsers uit Leuven willen Brielle bezoeken en wij moeten om elf uur met het veer naar Hoek van Holland. Om tien uur is het afrekenen een foto en daar gaan we dan voor onze derde fietsdag. Lenie en Jan erg bedankt voor dit meer dan geslaagd verblijf, jullie zijn pracht mensen. Bij leven en welzijn willen we ooit nog eens terugkeren.

We starten rustig door een groene oase richting het Oostvoornse meer. Een diep en helder brak water meer. Via een smalle dam, het Brielse Gatdam komen we op de Maasdam en de Maasvlakte. Over een lange viaduct en tussen sporen en drukke industrie belanden we aan “Futureland”. Wel meer dan 30 fietsers staan ongeduldig te wachten op de veerboot. Wij houden een praatje met een snelfietser met een zware speedpedelec. Hij is zijn batterij aan het vervangen. Hij heeft er al meer dan 100km opzitten en denkt er nog eens zoveel te doen. Proficiat man!

Het inschepen op de veerboot gebeurt vlug en zeer keurig. Je moet de fiets afgeven, de tweekoppige bemanning stapelen de fietsen op een veilige plaats. Enkele minuten later varen we door de drukste haven van Europa. Alom veel bewondering hoe de kleine veerboot tussen de voorbijvarende, imposante, schepen uit alle delen van de wereld laveert. In 50 minuten hebben we precies een minicruise dwars door de altijd bedrijvige zeehaven meegemaakt. Om twaalf uur zijn we bij de aanlegsteiger van de Nieuwewaterweg in Hoek van Holland. Dit is een open toegang vanuit zee naar Rotterdam en Dordrecht. Dit kanaal kan afgesloten worden door de Stormvloekering. Dit enorm kunstwerk hebben we in 2010 op onze “Noordzee-IJsselmeertocht” uitvoerig bezocht met de vrienden van de Bende van Bob. Op de kaai van Hoek van Holland fietsen we voorbij het “Kindertransport” monument. Het monument is er als aandenken aan de vele Joodse kinderen die door een vrijwilligersorganisatie eind jaren dertig naar Engeland gebracht zijn. Ze waren op de vlucht voor Nazi-Duitsland.  Ze zijn opgevangen in gastgezinnen en kindertehuizen in het Verenigd Koninkrijk Hun ouders hebben ze nooit meer terug gezien! Het gaat om meer dan tienduizend kinderen uit Duitsland, Oostenrijk en Polen.

Hoek van Holland is ook de start- of finishplaats van twee grote internationale fietsroutes: de Maasfietsroute en de Rijnfietsroute. Vanaf hier volgen we nu de heerlijke Noordzeeroute door de duinen met af en toe zicht op zee. Wat een zaligheid in het zonnetje met een rustig briesje kan het echt niet beter meevallen. We vorderen snel en zijn in een wip voorbij 's-Gravenzande en Monster.  Iets voorbij dit kustdorp ligt het strandgebied met de “Zandmotor” bij Ter Heijde. Het is een kunstmatige zandbank, een soort schiereiland, gevormd door een massa zand vanuit zee hier te storten. Het is de bedoeling dit natuurlijke proces te gebruiken om stranden en duinen op een veilige breedte te houden. Zouden ze dat niet doen, dan zou de zee een bedreiging vormen voor het westen van Nederland, dat beneden zeeniveau ligt.

Na Kijkduin is het niet meer zover naar Den Haag. Er zijn hier veel nieuwbouwprojecten bezig. Na een smal bosgebied “het Westduinpark” komen we na 30km bij de fameuze Vishaven Scheveningen. Het is een plek met tal van eetcafés. Rik wil ook zijn batterij bijladen en in Het Haringhuisje vleien wij ons tussen de uitbundige plaatselijke Hagenezen neer. Het is zalig in het zonnetje genieten van een koel wit wijntje met kibbeling. Wat een unieke plek met uitzicht op de haven, de bedrijvigheid van de visafslag in de zilte zeelucht.

We moeten nog 50 km en het is al drie uur, met een stevige tred volgen we de dijk tot aan het bekende Kurhaus en iets verder de fameuze Scheveningen Pier. We moeten een klein eindje een grote weg volgen tot we linksaf de groene duinen induiken richting watertoren. Deze sierlijke watertoren bij het pompstation is nu onze baken tussen de duinenbegroeiing. De toren is een rijksmonument en gebouwd om water te winnen in de duinen.

Het doet deugd om door de brede duingordel naast elkaar te kunnen rijden. Tussen waterplassen en open zandhellingen vorderen we goed, hier en daar zien we waterfilter installaties. In dit duinengebied van Meijendel wordt drinkwater door infiltratie gezuiverd en opgepompt. Het is een breed uitgestrekt duingebied, met veel hoogte reliëf en lage natte delen. Toch zijn er hier en daar ook bosgedeelten en begroeiingen. Bij knooppunt 40 kruisen we een strandslag we zijn ter hoogte van Wassenaar. We blijven doordrammen op het duinenfietspad bij Berkenheide tot Katwijk. Hier en daar zien we bunkers en antitankmuren toch nog steeds overblijfselen van WOII. En plots zijn we op de dijk van Katwijk en horen de Noordzeebranding. Katwijk is wel erg eenvoudig en niet voorzien van hoge bebouwing zoals wij gewoon zijn aan onze kust. Blijkbaar wil de sterk gereformeerde gemeente niet al te veel toerisme toelaten. We houden een korte pauze aan de oude kerk en de witte vuurtoren of vuurbaak, zoals ze dat hier noemen. Wanneer we Katwijk aan Zee verlaten moeten we over de oude Rijnmonding.  Het ziet eruit als een verzand kanaal.

Tussen Katwijk en Noordwijk komen we opnieuw in een duinengebied “de Coepelduynen”. Dit is wel een smalle strook van ongeveer 1 km een duingraslandschap met wat duinpannen. Wanneer we uit de duinen komen en naar de dijkboulevard willen rijden, is de weg totaal afgesloten. Vanop een terras worden we toegeroepen dat we Noordwijk niet binnen kunnen komen. We stallen onze fietsen en grote dorst doet ons tussen de plaatselijke volkscafégasten belanden, op het terras van de “Rosser”. Met wat overdreven kabaal komen wij teweet dat Noordwijk in het weekend ingenomen is door de NAVO-top. Een luxehotel doet dienst als hoofdkwartier voor veel wereldleiders. We lessen onze dorst met een koele blonde Affligem en worden ondertussen wijzer hoe we aan de andere kant van Noordwijk geraken. De terrasgangers zijn helemaal niet opgetogen met die moeilijke situatie en drijven de spot met Rutte en Trump, wat een toestand maken we nu weer mee! Veel gemakkelijker dan voorspeld, komen we zonder probleem op GPS aan de fameuze vuurtoren.

Iets verder duiken we aan het “Atlantikwall Museum” de duinen binnen. Dit is een Duits bunkercomplex met ondergrondse gangen welke tientallen bunkers verbinden onder het zand. We volgen het fietspad richting de golfclub en Noordwijkerhout. Bij knooppunt 31 komen we op een grote parking met enkele drukke strandtenten en een slag naar zee. Het fietspad rechtdoor geeft toegang tot de Amsterdamse Waterleiding duinen. Gelukkig staan er paaltjes en is gemotoriseerd verkeer verboden. Toch moeten we ons slingerend tussen de kriskras geparkeerde auto’s een weg banen naar de ingang en het duinenfietspad. We blijven uiteraard op het fietspad van de LF-K, de duinen zijn ontoegankelijk. Enkel onder toezicht van een boswachter mogen kleine groepen op sommige plaatsen wandelen. Het grootste deel van het natuurgebied is beschermd landschap met poeltjes, rietkragen, bossen en duinen. Volgens aanwijzingen leven er in dit gebied, vossen, damhertenwilde konijnen, eekhoorns, schapen, bunzings, egels, reeën. Ook tal van vogels zoals de zwaan, het ijsvogeltje, torenvalk, kuifeend, brilduiker, aalscholver en vele spechten soorten.

Na bijna 20km ononderbroken fietsen door duinen zijn we in Zandvoort, dit oude vissersdorp is nu een van de meest geliefde badplaatsen van Nederland geworden. Op gps dwarsen we de drukke straten om bij het “Visscherpad” te geraken. Net voor de spoorovergang moeten we rechtsaf op het pad. Langs dit zand-duinpad zouden talloze vissersvrouwen dagelijks met manden vol verse vis naar de markt in Haarlem gestapt zijn. Blijkbaar blootsvoets ploegend door het mulle duinzand!

Na een vijftal kilometer verlaten we het groene duinpad en zijn stipt om 6 uur op ons Vrienden op de fiets verblijf in Overveen. Onze gastvrouw Marianne is blij dat wij er zijn en we moeten langs een achtergelegen poortje onze fietsen bergen. In haar bloemrijke tuin genieten we samen van een biertje in de schaduw. We krijgen een zeer ruime kamer op de 1°verdieping, gelukkig heeft onze gastvrouw de stralende zon buiten kunnen houden en toch is het er nog snikheet. Na een korte verfrissing en een deugddoende douche krijgen we honger. We wandelen, het is een prachtavond naar restaurant “Loetje” waar we op het overvolle terras samen met vele dorpsbewoners genieten van een ruim avondsouper en het nodige vocht. Wat loom wandelen we terug en zoeken, toch een beetje vermoeid onze bedjes op. Slaapwel zonder snurken liefst!

05-01-2026 om 15:58 geschreven door Via de la Plata

Dag 2 Vrouwenpolder - Oostvoorne woensdag 18 juni 2025

Hier in die zalig stilte, hebben we reuzegoed geslapen. Iets later dan gedacht zijn we beiden goed uitgerust, om vol goede moed, aan onze tweede fietsdag te starten. En daar is Janny al met ons ontbijt. We moeten een flinke inspanning leveren om al dat lekkers binnen te spelen. Een dikke pluim voor ons gastgezin. We genoten van het VOF-verblijf bij de familie Almekinders. Maar vertrekken zonder foto zou zonden zijn. Tot ziens beste Janny en Jaap en wie weet tot nog eens.

Onder een stralende hemel en met een flauw briesje rijden we richting Veersedam. Na Breezand komen we op de 3 kilometer lange dam, deze dam sluit het Veerse Meer af en is onderdeel van de Deltawerken. Op de fiets zien we links van ons de zee en het strand. We rijden een klein stukje op Noord-Beveland. We temperen onze snelheid en snuiven de zilte zeelucht op. Wat is het zalig fietsen, we hebben geluk met het weer, hier kan de wind nochtans een vervelende spelbreker zijn.

 Knooppunt 4 is de start van de Oosterschelde Stormvloedkering, een waterbouwkundig wonder. Ik kan Rik veel vertellen over dit grootste en beroemdste Deltawerk. Ik heb de bouw hiervan bewust meegemaakt met studiebezoeken en stages, als student Bouwkunde. De Oosterschelde is een van de grootste wateren van Zeeland. Door de combinatie van zoet en zout water is dit een uniek stuk natuur. De flora en fauna is daardoor zeer divers. Na de watersnoodramp in 1953 werden de Deltawerken gebouwd. Na 9 km dwars door zee, bereiken we het eiland Schouwen-Duiveland.

We kunnen de idyllische paadjes dwars door het Westerschouwe-bos niet negeren toch? Dit is het grootste bos van Zeeland met een heuvelachtig duinlandschap, zandverstuivingen, valleien en duinweiden. Een uniek gebied met schapen, konijnen en vele vogelsoorten. Volgens aanwijzingen nestelen er hier heel wat roofvogels zoals buizerd en haviken. Ook zouden er reeën, damherten en shetlandpony’s vrij rondlopen.

In Burgh kunnen we niet voorbij “Bakkerij Sonnemans” hier wordt al heel lang op ambachtelijke wijze brood en taart gebakken. We genieten van een lekkernij met koffie in het zonnetje onder de bomen.  Na een korte rustpauze rijden we dwars door mijn favoriete eiland naar Renesse. Opnieuw belanden we in de dorpskern op een wekelijkse markt. Het is te voet rond de kerk. Met veel moeite en wat gedrum, geraken we uit de menigte en rijden richting de Noordzee. Bij knooppunt 76 moeten we rechtsaf op de Duinweg. We rijden heel dicht bij het strand maar de hoge begroeiing belet ons het zicht op de zee.

We hebben al 36km op ons tellertje wanneer we op de Brouwersdam plots voor een totaal afgesloten weg- en fietspad staan. Er is geen doorkomen aan. De strenge bewakers en het veiligheid personeel doen iedereen rechtsomkeer maken. Vooraleer we de omleiding zoeken, willen we iets eten en drinken en bezetten een tafeltje op het terras van het strandpaviljoen “Dickenz. Een La Trappe en een koude schotel gaan vlot binnen, terwijl we genieten van het weidse zicht over de Noordzee. Onze ober deelt ons mede dat er een festival met spektakel “Concert at Sea” in het weekend plaats vindt op de Brouwersdam. Nu is de opbouw volop bezig. Er zijn 3 dagen lang optredens met muziek, straattheater, eten en drinken. Terug naar knooppunt 84 en nu op de dam kant Grevelingenmeer richting “Port Zélande “. Vanaf hier zijn we in de provincie Zuid-Holland. De Brouwersdam is 6,5 kilometer lang en is de verbinding tussen de eilanden Schouwen-Duiveland en Goeree-Overflakkee.

Van ver zien we de vuurtoren en volgen het pad langs de Visschershoek, een oude boerderij, naar de Groenendijk. Op dit duinpad, blijven we de weidse gouden stranden, aan onze linkerzijde volgen. Het eiland Goeree-Overflakkee staat bekend als zeer kerkelijk. Men omschrijft het als de Biblebelt, ook wel de Bijbelgordel genoemd, waar christelijke tradities en geloofsovertuigingen sterk verankerd zijn. Meerdere gemeenten hier, hebben een hoge concentratie aan orthodox-protestantse inwoners met traditionele opvattingen. Elk dorp telt meerdere kerken en kerkgemeenschappen, soms wel een vijftal, hebben ze ons verteld???

Hoe kan je toch genieten van fietsen door een uitgestrekt duingebied waar stuifduinen, slikken, brede stranden en bos elkaar afwisselen. We hebben echt de weergoden aan onze kan met veel zon en een deugddoend briesje, gewoon zalig! Onze zintuigen worden geprikkeld door de geur van het zoute van de zee en het voorzichtige geruis. Vóór we dit natuurgebied verlaten dokkeren we op kinderkopjes voorbij de Kwaaien hoek. Een naam welke, verwijst naar de verraderlijke stroming en zandbanken waarop menig schip zou zijn vergaan. Plots verlaten we de groene duinen en zijn verrassend in het piep kleinen gehucht Havenhoofd. Het beeld ‘De Visserman’ staat aan de vroegere en verdwenen vissershaven. "Op hoop van zegen uitgevaren gezwoegd gezweet op wilde baren. De vis wordt duur betaald ... Door de visserman aan wal gehaald."  Staat er op het paneeltje! Na een vervelend stuk grote weg door een industriegebied zijn we aan het Haringvliet.  We zijn nu in Stellendam en moeten over de dam en de Haringvlietsluizen, ook een fameus bouwwerk onderdeel van de deltawerken. Bij knooppunt 64 zijn we bij het door vrijwilligers bediend reddingstation KNRM Stellendam. De bemanning is professioneel opgeleid voor het reddingswerk aan de Noordzeekant en de Haringvlietkant met een reddingsboot. Iets verder ligt het vogelobservatorium Tij, aan de boorden van het Haringvliet. Het heeft de vorm van een ei en is 8m hoog en 11m lang, met een 360° uitzicht over de Scheelhoekeilanden in het Haringvliet.

Bij Rockanje zijn we op het voormalig eiland Voorne. Rockanje is een klein dorp aan de Noordzeekust met een overvloed aan gevarieerde natuur. Vooraleer we het dorp verlaten, doet grote dorst ons op het dorpsplein halthouden. Op het terras van “de Jongens” drinken we samen met vele rustende fietsers nog een biertje. In een wip zijn we het dorp weer uit en komen in de Voornse duinen. Deze duinen zijn relatief jong, nog steeds vormen zich voortdurend nieuwe duinen. Men houdt de duinen open met Exmoor-pony’s en Galloway-runderen. De wind zorgt ervoor dat het zand geregeld opstuift.  Ver kan het niet meer zijn we hebben 77km op onze teller en jazeker na enkele groen beuken dreven staan we verwonderd voor ons overnachtingsadres.

Onze olijke gastvrouw Lenie heeft ons opgemerkt. We moeten langs een brede betonnen helling, onze fietsen bergen in een enorme garagekelder. Op de eerste verdieping van het grote huis betrekken we een ruime kamer met een gemeenschappelijke badkamer. Maar als Lenie het venster opent kunnen we onze ogen niet geloven, welk groot zonneterras we ter beschikking hebben, samen met de drie andere gastenkamers. “Hier zouden we wel een koel wijntje willen kraken” zeg ik lachend tegen onze gastvrouw. “Dan bezorg ik jullie dat wel” is Lenie’s antwoord.  Samen met onze buren, een dame en haar dochter, zitten we enkele minuten later te genieten van zon en wijn, met veel geklets. De vrouw is ongeveer onze leeftijd, een verwoed stapster. Zij verkent samen met haar begeleidende dochter de Voornse duinen en bossen en geraakt maar niet uitgepraat over al dat moois hier! Maar lieve mensen we krijgen honger. En ja, Lenie raad ons allen bistro “De Landbouw” aan. Niet ver en prima zegt ze. “Ik reserveer wel, jullie kunnen op mijn kosten daar aperitieven”. Wat een top gastvrouw zeg!

Dit 75 jaar oude café in Oostvoorne, is nu een gezellig restaurant met rondom een terras. We krijgen onmiddellijk een mooi plaatsje op het terras. De gedienstige ober weet duidelijk dat we gestuurd zijn door Lenie. Enkele minuten later is er al drank. Na een prachtig vleesvariatie en een ijsdessert, rijden we voldaan terug naar de Berkenrijweg. Niet veel later kruipen we wat moe maar tevreden onder de lakens. Wat een mooie dag. Slaapwel.

05-01-2026 om 15:52 geschreven door Via de la Plata

2025  Zuid - Kennemerland Fietstocht

Bob & Rik

Dagboek van een fietstocht van

17-06-2025 tot 23-06-2025

 Iedereen weet het. Ik ben een absolute fan van fietsen bij onze Noorderburen. Het fascineert mij, telkens opnieuw ontdek ik weer iets anders. Ik deed al meerdere keren de Noordzeeroute en was elke keer verwonderd. Een boeiende podcast over het leven en de natuur in Zuid-Kennemerland deed mij deze meer dan verwonderende tocht uitstippelen. Wat hebben die goed bewaarde duinen en hun omgeving een rijke historie. Zuid-Kennemerland is zelfs een nationaal park. Mijn enthousiaste fietsmaat Rik was onmiddellijk akkoord. Hierna onze dagelijkse belevenissen.

 Dag 1 Brugge - Vrouwenpolder dinsdag 17 juni 2025

Stipt om 9 uur ben ik na enkele minuten van bij mij thuis aan de Eikenberg. Rik, mijn fietsmaat, samen met Rika en Jo, zijn Vrienden op de Fiets gastgezin, staan mij op te wachten. Na een korte babbel en een stevige dank voor een weldoende overnachting en ontbijt, worden wij langdurend uitgewuifd. Voilà daar gaan we dan voor onze eerste grotere tocht vanuit Male.  “Male waar wij wonen”, is een belangrijke historische site voor Vlaanderen. Lodewijk van Male is hier geboren. Margareta van Male, zijn dochter, huwde met Filips de Stoute, hertog van Bourgondië. Zij bewoonden als Graven van Vlaanderen in het Grafelijk Slot van Male.  

Bij de kruising van de Bisschopsdreef zijn we aan Kasteel Rooigem. Dit was vroeger een luxueus buitenverblijf voor de Brugse bisschoppen. Rondom het imposante kasteel zijn er tuinen in Franse stijl met vele beelden. Wat een toeval, 100 meter verder zijn mijn dochter en schoonzoon hun hagen aan het snoeien. We moeten kost wat kost op hun zonnige terras koffiedrinken en onze dagplanning bespreken…Maar wij zijn ongeduldig en staan te trappelen om onze zeven daagse tocht te kunnen starten. Na enkele kussen en omhelzingen zijn we eindelijk op pad! 

Langs het Zuidervaartje rijden we richting Damme. Wat is het zalig fietsweer, met een zwak briesje en een staalblauwe hemel rijden we fluitend voorbij het domein “De Blauwe zaal”. De prachtige springpaarden lopen een eindje met ons mee tot aan het 25 hectaren grote wijndomein Mérula. Op korte afstand van de Damse Vaart is het met volle teugen genieten van het karakteristieke polderlandschap, geflankeerd door de iconische populierenrijen. Na Damme komen we voorbij de Romboutswerve bij de twee vaarten in Oostkerke. Na de kruising van het Schipdonk- en Leopoldkanaal aan “de Sifon” duiken we bij knooppunt 17 links de vaartdijk af en rijden langs een aardenweggetje naar Oostkerke-dorp. In deze omgeving ligt een verdwenen stad “Monnikerede” tussen Oostkerke Damme Hoeke in de voormalige Zwingeul.

Vlug zijn we door het piep klein centrum van Oostkerke een polderdorp en onderdeel van Damme. In 1974 werd Oostkerke verkozen tot het mooiste dorp van West-Vlaanderen. We hebben 20km op ons tellertje wanneer we over het gedempte vroegere haventje van Sint-Anna-ter-Muiden dokkeren. Dit zou het kleinste stadje van Nederland moeten zijn??? Alhoewel …in Bronkhorst beweerden ze dat ook. Hier aan de buitenrand van het stadje staat een mooie Zwin-kerk met een toren welke dienstdeed als uitkijk- en vuurtoren, waar men echte vuren zouden op ontstoken hebben als Zwinvaarbaken?

Langs de Graaf Jansdijk, een naam afkomstig van Jan zonder Vrees, hertog van Bourgondië, komen we aan de oude tramroute Knokke - Breskens. De dijk welke we volgen is niet hoog maar fungeert al eeuwenlang als waterkering. Nu zijn we echt in Nederland, alhoewel het eerste dorp Retranchement, een Franse naam heeft. Rare Nederlanders toch! Op het prachtige duinen pad van het Zwin komen we in Cadzand-bad.  Cadzand was samen met enkele dorpen zoals Zuidzande, Koezand, Wulpen en Schoonvelde een zandbank-eiland in de monding van de Zwinarm. Wat een prachtig zicht. We bewonderen links van ons de uitgestrekte zandstranden en rechts het polderlandschap. Na de bocht bij de Radartoren zijn we bij de Verdronken Zwarte Polder. Van alle kanten horen we gekwetter van watervogels. Maar ik herken ook duidelijk het luide schelle gepiep van scholeksters. Wat is dit een mooie zwart-witte steltloper met een oranjerode snavel.

  Ondertussen is het genieten en de zilte zeelucht opsnuiven. In Groede, we hebben ondertussen 38km, doen honger en dorst ons halt houden bij het strandpaviljoen “Loods tien”.  We moeten ons tussen rustende leeftijdsgenoten wringen, ongelofelijk hoeveel er hier genoten wordt van wandelen en fietsen. Een ware zegen voor de kust horeca. En ja we worden vlug en keurig bediend. Wat kan een uurtje rust in het zonnetje met een tripel La Trappe en een carpaccio deugd doen. Nog enkele kilometers en we zijn in Breskens aan het veer. Maar eerst vliegen we net vóór we de dijk afdalen voorbij de vuurtoren. Dit unieke blauwwitte monument is vervaardigd uit gietijzer.

We hebben net ons ticket gekocht en daar is het voet-fietsveer al, we moeten samen met de vele wachtende fietsers mee over de Westerschelde naar Vlissingen. Een klein halfuurtje later zijn we op het eiland Walcheren.  Over enkele sluizen en langs de Scheldedijk tot bij de Oranjemolen en het standbeeld van Michiel de Ruyter. Ook hier op de terrassen wordt er deftig genoten in de stralende zon. Vlissingen, een stoere havenstad ligt aan de Westerschelde. Je kan de voorbijvarende schepen hier bijna aanraken! Na de imposante Vlissingen-boulevard, men beweert dat dit wel een van de langste van Nederland, zou zijn! Zijn we erg blij wanneer we de duinen induiken. We rijden over de smalle fietspaadjes van de Valkenisseroute. Achter de hoge duinen vorderen we snel. Toch is het erg oppassen geblazen voor tegenliggers. De fietspaden zijn duidelijk te smal voor de te snel fietsende en wankele E-bikers.  Na Galgenveld en Dishoek zijn we in Valkenisse.

 Voor we in Zoutelande arriveren rijden we voorbij heel hoge duinen, het zouden wel eens de allerhoogste van het eiland kunnen zijn. Rechts zijn er veel campings en vakantieparken met allemaal dezelfde huisjes. Zoutelande bereiken we na 58km. Maar ze laten ons niet binnen…. Het is marktdag en zelfs met de fiets aan de hand mag het niet. Ik had hier afgesproken met Jannie, onze VOF-gastvrouw van 2023, op het terras van café de Babbel. Langs binnenstraatjes, op GPS vinden we met gemak het café aan de andere kant van het dorp. Enkele minuten later, we hadden zelfs nog geen plaatsje kunnen bemachtigen en daar is onze kwieke Jannie al. Wat hebben we toch veel te vertellen, wat is er toch allemaal gebeurd en hoe is het leven als fietsers-bende van Bob totaal veranderd. Jannie herinnert zich nog heel goed de meer dan humoristische gedragingen van mijn vriend Antoine. Ook haar leven en dat van Rik, na het verlies van zijn echtgenote komen uitvoerig aan bod. Na enkele biertjes en een zonnige rustpauze moeten we kost wat kost verder. Bedankt Jannie, bij leven en welzijn komen we zeker nog eens bij jou logeren.

Wanneer we opnieuw ons ritme vinden, zien we hier en daar enkele bunkers, overblijfsels van de Duitse kustverdediging in Zeeland “de Atlantikwall WOII”.  Bij Westkapelle, na de hoge duinenreep komen we op een enorme zeedijk bij het meest westelijke puntje van Zeeland. Nadat we de vuurtoren “’t Lage Licht” voorbij zijn, buigen we af richting Domburg. Na het meest toeristisch bekend dorp van het eiland is het een verademing wanneer we op de Mantelingenroute in een groen en rustig natuurgebied belanden. Dit is een smalle bosstrook met binnenduinen en een heggenlandschap.

Zalig fietsen we traag op de paden met linden, beuken en eiken, langs waterpartijen en duinen. We horen zelfs de branding op de achtergrond. We willen nog een terrasje doen in de “Boschhoek”, geen geluk het is sluitingsdag vandaag. We volgen de donkere kronkelende paden door het bos richting knooppunt 27. Ik moet Rik laten vooroprijden, met mijn oogproblemen is het voor mij onmogelijk om de plots opduikende bomen op te merken. Na het donkere bos fietsen we op de rand van het natuurgebied “Oranjezon”. Wat is dit toch een mooie duinvallei met afwisseling van bosjes, duinstruweel, verstuivingen en grasland. We houden een rustpauze bij informatie panelen, deze vermelden dat er hier damherten en reen leven. En wat meer is ook de bijeneter. Dit is een zeldzame maar zeer kleurrijke vogel. Deze vogels graven nestholtes in de steile duinwanden en ze jagen op insecten.

Vrouwenpolder, dit is ons eindpunt voor vandaag, de GPS leidt ons naar het mij bekende gastgezin van “Vrienden op de Fiets”. Het is net 10 jaar geleden dat ik hier samen met mijn bende vrienden was, op onze Ronde van Nederland fietstocht. Wat een hartelijke ontvangst door Jaap en Janny. Met een welkomstdrankje op hun terras geraken we maar niet uitgepraat over de tijd van toen. Bij het tonen van enkele oude foto’s worden we er allen emotioneel van. Na een wel heel lange praatstonden betrekken we onze gezellige slaapplaats op de 1° verdieping.

Na onze wasbeurt willen we onze eerste avond afsluiten met een deftig souper. In restaurant “de Heksenketel” genieten we op het terras, van een uitgebreid avond diner met een wijntje. Voldaan kruipen we onder de dekens. Slaapwel

05-01-2026 om 12:56 geschreven door Via de la Plata