Man 78 ik 76j Wij zijn ouders van 2zonen en een dochter. En grootouders van 3 kleindochters en een kleinzoon.
Onze zoon Patrick Getekend door een bewoner van 93jaar
De zussen Evi en Ine
Zeer mooie tekening van Bomma Zelk! Bomma van Ine en Evi, hier nog aan het werken aan Ine haar trouwkleed. Gelukkig heeft ze dat nog mogen meemaken
Sigrid en Indra
Bompa en achterkleinkind Linda. Linda in Februari geboren, en in september zelfde jaar is bompa overleden. Bomma was jaar daarvoor gestorven, ook in september. Ouders van mijn moeder.
Linda "Lynn" is de dochter van mijn oudeste zus, in februari overleden.
Wij zijn allemaal maar mensen de ene met een groot, de andere ...met een klein verdriet en of je het nu wel of niet gelooft wat ons bezwaart moeten we, voor we verder gaan een plaatsje geven dan pas kunnen we verder, anders niet.
Kleindochters
Evi Indra Ine
Katjes Evi
Yvonne 21j en oudste zoon René 1j 1971
Stress-mannetje mijnen favoriet
Onze Kunstenaars in actie
Kleindochter Indra
Kleindochter Evi
Laat me los
vanaf hier heb ik alleen te gaan. Ik zal altijd -ergens- bij je zijn. We zijn tochtgenoten, maar hier neem ik afscheid. Ik neem je glimlach mee, je warme liefde ook. Maar hou me niet vast, ik wil zoals altijd in vrijheid, mijn eigen weg kunnen gaan
Gezin oudste zoon + Ad'ka
Tekening gemaakt door Indra
Ine speelt gitaar Afgestudeerd op 't Lemmens Instituut
09-01-2016
Zaterdag
Donderdag was iedereen blij me terug te zien, af en toe gemist worden kan geen kwaad, dan word je werk meer gewaardeerd. Gisteren een paar keer over en weer gefietst naar Oxfam om de drank aan te vullen. Toen ik met het laatste bakje aankwam, begon de stoet zich op te trekken en ben ik aangesloten. Het was heel mooi weer, en iedereen blij dat ze nog eens konden buiten komen. Eens we terug thuis kwamen, heb ik eerst gegeten, om dan weer de fiets te nemen en mijn donsdeken te gaan halen, dat was besteld. Toen ik dan weer thuiskwam, en op mijn horloge keek, kon ik weer meteen vertrekken naar de Foyer, waar ik tegenwoordig mijn werk heb. Vandaag was ik dan weer vroeg weg naar 't stad, in de Fnac de nieuwe CD van David Bowie, gaan halen en meteen een nieuwe koptelefoon voor mijn echtgenoot. We hadden nog verjaardagsbonnen. Aan de ingang stonden 2 para's, als daar nu iemand was binnengegaan met slechte bedoelingen hadden die niets kunnen doen, als ik buitenkwam waren ze weg. Meteen de tram en de bus op weer naar huis, we zijn dan naar de Oranjerie iets gaan eten. Had ondertussen een witte was gedaan, en de helft van een donsdeken ingestoken. Dan ben ik naar de frituur gefiets, om de kerstboom af te breken, en alles al aan te vullen. Nu ga ik morgen terug om te poetsen, dan is het niet zo zwaar. Op de baan was het richting Schoten aanschuiven, 3 trams stonden stil, en een file auto's en waar stonden die op het zebrapad natuurlijk, is het groen voor de voetgangers komen er nog 3 auto's afgedraaid allemaal door roodlicht gereden, en dan maar zeveren op de fietsers. Het was nog altijd file toen ik naar huis vertrok, ze waren een cabine van een vrachtwagen aan 't takkelen, en 't achterste bleef staan wat de weg versmalde, er zal weer veel gevloekt zijn denk ik, daar kon ik vrolijk voorbij. Lang leve de fiets. De tweede helft van 't donsdeken nog gewassen, één deel breng ik naar de kringloop, het andere houd ik voor de zomer maanden. Benieuwd hoeveel warmte het nieuwe zal geven dat nu veel lichter is, maar wel dons inzit. Alfy
Bompa en bomma grootouders moeders kant. Superlieve bomma, bompa was knorriger
Patrick
27-12-1976--10-07-2006
Ik kijk omhoog en denk aan jou. In het zwarte gat van de nacht. Ik stel me voor dat jij er bent. En gewoon tegen me lacht. Ik zie je niet, en hoor je niet. Maar doordat ik jou zo hard mis. Ben ik van het feit doordrongen, dat er boven mij "iets" is. Ik sluit mijn ogen en beleef, een intens moment. Ik weet gewoon, ik voel gewoon, dat jij er bent, Patje
Er is een traan in mijn oog. Niemand die hem ziet, Niet een traan van plezier maar van stil verdriet. die traan in mijn oog, rolt ondertussen over mijn wang. Ik kan hem niet meer stoppen, hij gaat zijn eigen gang. Er rolt een traan over mijn wang, en landt op de grond. Een traan van stil verdriet die zoveel zegt voor mij. Er rolt een traan ik stoor hem niet. Omdat soms met een traan je zoveel meer zegt, meer dan met 1 woord.
