Man 78 ik 76j Wij zijn ouders van 2zonen en een dochter. En grootouders van 3 kleindochters en een kleinzoon.
Onze zoon Patrick Getekend door een bewoner van 93jaar
De zussen Evi en Ine
Zeer mooie tekening van Bomma Zelk! Bomma van Ine en Evi, hier nog aan het werken aan Ine haar trouwkleed. Gelukkig heeft ze dat nog mogen meemaken
Sigrid en Indra
Bompa en achterkleinkind Linda. Linda in Februari geboren, en in september zelfde jaar is bompa overleden. Bomma was jaar daarvoor gestorven, ook in september. Ouders van mijn moeder.
Linda "Lynn" is de dochter van mijn oudeste zus, in februari overleden.
Wij zijn allemaal maar mensen de ene met een groot, de andere ...met een klein verdriet en of je het nu wel of niet gelooft wat ons bezwaart moeten we, voor we verder gaan een plaatsje geven dan pas kunnen we verder, anders niet.
Kleindochters
Evi Indra Ine
Katjes Evi
Yvonne 21j en oudste zoon René 1j 1971
Stress-mannetje mijnen favoriet
Onze Kunstenaars in actie
Kleindochter Indra
Kleindochter Evi
Laat me los
vanaf hier heb ik alleen te gaan. Ik zal altijd -ergens- bij je zijn. We zijn tochtgenoten, maar hier neem ik afscheid. Ik neem je glimlach mee, je warme liefde ook. Maar hou me niet vast, ik wil zoals altijd in vrijheid, mijn eigen weg kunnen gaan
Gezin oudste zoon + Ad'ka
Tekening gemaakt door Indra
Ine speelt gitaar Afgestudeerd op 't Lemmens Instituut
17-01-2017
Dinsdag
Gisteren in de Foyer kreeg ik weer slecht nieuws, dat iemand niet meer onder ons is, ik was er wel even van aangedaan. Een menske dat bijna haar hele leven in de psychiatrie had gezeten, maar geen vlieg kwaad deed, ze wou altijd helpen en alles delen "hemd van haar lijf" zoals ze zeggen, liep rond met fotoboeken en schrijfgerief, wou altijd wel naar iemand schrijven kaartjes of brieven. Als ik begon om 14u was ze mijn eerste klantje dat binnenkwam, maar in haar hoofd had ze geen rust. Ze verwachte altijd bezoek van zus of broer, die ze maar sporadisch zag. En trok dan naar de hal om ze niet te missen. Ze kwam uit een gezin van 11 kinderen, waar er nog 7 van in leven waren. Ze heeft maar een week in de kliniek gelegen, hopelijk heeft ze nu wel rust. Er zijn daar natuurlijk veel mensen die ik sowieso niet ken of maar van ziens, maar degene waar je wel contact mee hebt gehad, dat pakt als ze dan dit nieuws brengen. Afscheid nemen is daar niet bij, je krijgt dat nieuws en ze zijn ondertussen de kamer al weer vrij aan 't maken voor de volgende. De geslote afdeling is niet zo groot "te klein eigenlijk" en dan is die kamer meteen terug gevuld, gezien de leeftijden ook normaal natuurlijk. Maar zolang medebewoners daar geen last van hebben, kunnen ze op de gang blijven en kan dat geen kwaad, maar als ze kamers beginnen binnen te lopen "ook s'nachts" en dekens van je bed halen als je er nog inligt, gaat het niet meer. Gewoonlijk houd de familie dat nog tegen, zij komen niet alle dagen en geloven het dikwijls niet. Al is het als leek "zoals ik ben" je rap hoort of ziet dat iemand in het begin zit van dementie of niet, triestig genoeg Alfy
Reacties op bericht (1)
18-01-2017
valt niet mee hé Alfy , steeds dat afscheid nemen , je raakt toch gehecht aan die mensjes
en ach , deze had blijkbaar geen geluk in haar leven ! ik bewonder jou inzet , wou dat je hier ergens dichtbij woonde , zodat ik je kon helpen ( smile ) liefs van mij !
Bompa en bomma grootouders moeders kant. Superlieve bomma, bompa was knorriger
Patrick
27-12-1976--10-07-2006
Ik kijk omhoog en denk aan jou. In het zwarte gat van de nacht. Ik stel me voor dat jij er bent. En gewoon tegen me lacht. Ik zie je niet, en hoor je niet. Maar doordat ik jou zo hard mis. Ben ik van het feit doordrongen, dat er boven mij "iets" is. Ik sluit mijn ogen en beleef, een intens moment. Ik weet gewoon, ik voel gewoon, dat jij er bent, Patje
Er is een traan in mijn oog. Niemand die hem ziet, Niet een traan van plezier maar van stil verdriet. die traan in mijn oog, rolt ondertussen over mijn wang. Ik kan hem niet meer stoppen, hij gaat zijn eigen gang. Er rolt een traan over mijn wang, en landt op de grond. Een traan van stil verdriet die zoveel zegt voor mij. Er rolt een traan ik stoor hem niet. Omdat soms met een traan je zoveel meer zegt, meer dan met 1 woord.
Alfy 
