Na een vlucht van acht en een half uur landen we in Bangkok. De nacht duurt lang voor degenen die niet kunnen slapen! Hoe dan ook, we zijn blij dat we er zijn.
Ondanks onze vermoeidheid vlug onze bagage naar de kamer gebracht (de meisjes van de receptie herkennen ons nog) en dan terug de buurt verkennen.
Sinds juli is er nog niet veel veranderd: mooie tempel achter de hoek, leuke restaurants, goedkope happy hour …. het begin van onze tocht kan niet stuk.
We blijven hier maar enkele dagen om een paar zaken te regelen: telefoonkaarten kopen, gewoon worden aan de warmte (hier zo'n frisse 28 graden!) en een beetje bekomen van de vlucht.
Bovendien beginnen we hier ook met vogels kijken: eerst in het parkje aan de rivier op vijf minuten van ons hotel (weinig maar leuke vogels) en dan een uitstap naar Lumphini Park. Dit park is bekend (naast zijn vogels) om h:et grote aantal varanen dat hier rondloopt.
Tussen de bedrijven door proberen we onze volgende stap voor te bereiden: verplaatsing naar Bang Po.
De taxichauffeur die we in juli hadden laat het afweten. Een minivan voor 10 personen is misschien wat te groot om twee mensen te vervoeren.
Hoe dan ook, we boeken een taxi via het hotel en die brengt ons op anderhalf uur van ons hotel naar ons verblijf in Bang Po.
Dat laatste gebeurt niet zonder moeite: net zoals vorig jaar kent de chauffeur het hotel niet en kan hij het ook niet vinden aan de hand van het adres. Hij vraagt dan maar de weg aan een passerende politiewagen, en voorafgegaan door een politieauto met een blauw zwaailicht komen we aan in ons hotel.
Bang Po (of Bang Pu of Bang Pho of nog drie andere schrijfwijzen) is een recreatiecentrum. Het betaat uit een lange pier met op het einde een enorm groot restaurant, één hotel een beetje verderop, een paar stalletjes en een klein restaurantje. Voor de rest is alles rondom zee of mangrovegebied.
Voor de vogelaars zijn er twee kijkhutten en een uitkijktoren. Hoewel het een bekend vogelgebied is, zijn er weinig birdwatchers; we zien er bijna geen westerlingen. De meeste bezoekers zijn Thai.
Ons hotel zelf was vroeger een recreatiecentrum van het leger: heel grote kamers op de eerste verdieping en beneden een paar kamers en twee heel grote slaapzalen.
Het is er proper, er worden regelmatig dingen vernieuwd, maar het geheel doet wat ouderwets aan.
Eén groot nadeel: niemand van de staff spreekt ook maar één woord Engels! De conversatie verloopt dan ook volledig via de vertaalapp.
Hier blijven we een paar dagen vogels kijken. We zien veel en mooie vogels en over het algemeen is het er erg rustig. Tot de laatste dag van ons verblijf. Als we 's morgen willen beginnen met vogelen, blijkt dat er een grote geluidsinstallatie is opgesteld en dat het er vol loopt met vrijwilligers. Er is blijkbaar een actie bezig om het mangrovegebied te onderhouden. Overal zijn mensen bezig met mangroveplantjes te planten en vooral met krabben uit te zetten. Zelfs An helpt hier even aan mee. Ondertussen voelt An zich niet goed. Omdat het vogelkijken toch niet geweldig is vanwege het volk dat hier rond loopt, gaan we wat vroeger naar de kamer terug. An heeft last van rugpijn, net zoals een paar maand vroeger toen nierstenen werden vastgesteld. We hopen dat het met rust zal over gaan, maar het wordt steeds erger, tot we besluiten er een dokter bij te halen.
Na een korte telefonische ondervraging besluit men een ambulance te sturen.
De ziekenwagen is klein en op zijn zachtst gezegd 'basic', maar er is een bekwame verpleger/chauffeur bij en op een paar minuten zijn we in de kliniek.
Het hospitaal is klein, clean en er is zeker geen gebrek aan personeel: ik tel negen mensen voor één patiënt (wat later worden het er twee).
Ze doen hier dezelfde dingen als een paar maand geleden in Oostende: inspuiting, röntgenstralen, bespreking …. en na een paar uur mogen we met een paar zakjes medicijnen terug naar het hotel. De pijn is weg en het gevaar is geweken.
Wij zijn blij dat het zo afloopt, het ziekenhuis bestelt een taxi (die dus het hotel niet vindt), maar uiteindelijk komen we op onze kamer voor een zeer korte nacht, want de dag erna vertrekken we heel vroeg naar Petchaburi.
Door onze lieve buren naar de halte van de luchthavenbus gebracht.
Om stipt tien na negen kunnen we de bus op en vertrekken we naar Zaventem.
De buitentemperatuur toen we vertrokken was -1, maar op de luchthaven is het gelukkig warm. nu wachten op de vlucht naar Istanbul. Het wachten duurt lang, want de vlucht heeft meer dan een uur vertraging. Eindelijk boarding en dan een rustige vlucht van 3 1/2 uur.
De aankomst in Istanbul verloopt chaotisch. We landen als de boarding al 10 minuten bezig is, zodat we in looppas naar de boarding gate moeten. We zijn gelukkig nog net op tijd. In het vliegtuig eerst van plaats wisselen en dan een vlucht van 8 1/2 uur.
