Eerst een bewogen rit (taxi was een uur te laat!) terug naar Bangkok, Zuidelijk Busstation.

Daar nemen we een minibus naar Petchaburi. We worden afgezet langs de hoofdbaan. Even gezocht naar een tuktuk naar ons hotel.

We worden heel hartelijk ontvangen door de eigenaars van het hotel. Ze hebben met ons vorig jaar een vogeltocht gedaan en sindsdien is de vrouw een vogeladept geworden. Ze heeft al mijn vogelfoto's van vorig jaar afgedrukt met de namen er onder en kijkt vanaf nu regelmatig naar vogels (en vleermuizen) in de buurt.

Ze stellen ons een heel plan voor: morgen naar Pak Thale zoutpannen, en na de middag de rijstvelden rond Petchaburi.De tweede dag naar Kaeng Krachan National Park, waar we vorig jaar niet geraakt zijn.

Eerst Pak Thale zoutpannen. Een immens gebied met grote 'vijvers', waar zeewater ingelaten wordt om te verdampen. Als er een dikke laag zout ligt, komen er arbeiders die alles bijeen leggen op hopen, klaar voor vervoer. Interessant, maar het belangrijkste is dat in dit gebied een van de zeldzaamste vogels ter wereld leeft, de lepelbekstrandloper. Gemakkelijk te herkennen, want zijn bek heeft dezelfde vorm als die van de lepelaar. Piece of cake dus, maar: hij zit tussen 400 andere strandlopers, die er op de bek na precies hetzelfde uitzien. Komt nog bij dat het diertje zich voedt door zijn bek onder water over en weer te bewegen, dus die bek krijg je zelden te zien.

Het goede nieuws is dat er gisteren twee exemplaren gezien zijn en gefotografeerd door een vriend van de hoteleigenaars die met ons meegaat om de juiste plaats te tonen. Het slechte nieuws is dat je heel veel geluk moet hebben om zo'n klein vogeltje te vinden tussen drie- of vierhonderd bijna tweelingbroertjes of zusjes. Om een lang verhaal kort te maken: na een hele voormiddag zoeken hebben we niets gevonden.

Na de middag met de auto cruisen door de rijstvelden. Veel kleine vogeltjes en een paar roofvogels. Roofvogels kijken is hier heel ontspannend: we zetten ons in zetels aan de rand van een pas geoogst rijstveld. Op de korrels rijst die blijven liggen komen muizen af, op de muizen komen slangen en kleine roofdieren af en tenslotte komen de roofvogels zich aan al dat gedierte voeden. Niets speciaals.

's Avonds zijn we doodop en morgen moeten we om half vijf opstaan om rond vijf uur te vertrekken naar het nationaal park.

Kaeng Krachan is het oudste en een van de grootste nationale parken van Thailand. Het is immens. We hebben een auto nodig om van de ene naar de andere plaats in het park te geraken. Het park heeft drie niveaus : laag, midden en hoog. Om op het hoogste niveau te geraken heb je een wagen met vierwiel aandrijving nodig.

We hadden dus een auto en een gids. Een klein probleempje : de gids sprak enkel Thais en hij kende ook de namen van de vogels enkel in die taal. De conversatie verliep dus moeilijk: elke keer als de gids iets tegen ons wou zeggen sprak hij de boodschap in in de vertaalapp, de tekst verscheen dan in het Engels op het scherm. Ik kon dan antwoorden in het Engels en de app vertaalde dat dan weer in het Thais. Een bijkomend probleem: de app kende de namen van de vogels niet! De werkwijze werd dus nog een beetje ingewikkelder: de gids zocht de vogel op in Merlin (vogelherkenningsapp), als de foto verscheen nam ik met mijn gsm een foto van zijn scherm. Mijn versie van Merlin vertelde dan wat de Engelse naam was van de vogel.

Leve de techniek!

Desondanks was het een mooie tocht die ons twaaf lifers opleverde.

We waren hierna zo moe dat we besloten morgen niet verder te reizen, maar nog twee dagen rustig in ons hotel te blijven, foto's bewerken, hotel boeken, lekker eten ....

Over ons hotel gesproken; we logeren in het centrum van Petchaburi, vlak over een prachtige (grote) tempel. De eigenaars promoten Thailand en vooral Petchaburi. Elke morgen krijgen we dan ook een typisch ontbijt van de streek, in niets te vergelijken met wat we elders in Thailand ooit gegeten hebben. In de loop van de dag brengt de hotelbaas ons koffie en 's avonds gaan we eten op de avondmarkt. Heerlijk.

En zo komt er een eind aan een heel leuk verblijf. Morgen trekken we weer verder.

Kanchanaburi

De verplaatsing verliep met hindernissen. Wij waren van plan om met de bus terug te reizen naar Bangkok en daar een minibus te nemen naar Kanchanaburi. Bij een bespreking met onze huisbazin bleek dat zij wist dat er een rechtstreekse busverbinding was tussen Petchaburi en Kanchanaburi.

Zij zocht de uren op, maar er was enkel nog plaats op de bus van drie uur. Geen punt: op de kamer tot elf uur, beetje lezen in de living en om half een werden we uitgenodigd door onze 'huisbazen' om met hen te gaan lunchen in de buurt van de vertrekplaats van de bus.

Lekkere lunch in een mooie tuin (en in plezierig gezelschap) en dan werden we naar de bushalte gebracht. Onze huisbazin legde nog eens uit waar we naartoe moesten (niemand sprak Engels) en dan wachten. Om kwart na drie kwam het bericht dat de bus vertraging had. Vermoedelijke nieuwe vertrektijd: vier uur.

Wachten. Om kwart na vier op de bus, dan een rit van drie uur en een half en in het donker werden we gedropt op een busstation in een voor ons onbekende stad.

Met een tuktuk naar ons hotel. Vriendelijke ontvangst (men was al aan het wachten op ons) en zeer goede kamer: netjes, ruim, warm water in de badkamer, goede airco en strakke matras op het bed.

In Kanchanaburi zien we maar heel weinig toeristen. Dat is vreemd, omdat deze stad een belangrijke rol speelde in de tweede wereldoorlog, als gevolg van de bezetting door de Japanners.

Vertaling van een deel van de tekst op een gedenksteen op een van de oorlogskerhoven:

“Gedurende de tweede wereldoorlog werden tienduizenden inwoners van het Brise Gemenebest, Nederlandse en Amerikaanse burgers POW's (prisoners of war).

In 1942 beval de Japanese bezetter de bouw van een 250 mijl lange spoorweg door de bergachtige jungle van Thailand en Birma (het huidige Myanmar). Langsheen het geplande spoorwegtraject werden werkkampen gebouwd voor de POW's. Op het hoogtepunt van de aanleg waren meer dan

60.000 POW's en meer dan 200.000 gedwongen tewerkgestelde arbeiders uit de plaatselijke bevolking aan het werk gezet. De arbeiders leden aan ondervoeding, tropische ziekten en mishandeling. In oktober 1943 was de spoorlijn voltooid, waarbij 12.000 POW's en meer dan de helft van de plaatselijke gedwongen arbeiders gestorven waren.

Een stukje van de tweede wereldoorlog dat in onze geschiedenislessen niet aan bod kwam. Dit is dus wat we zeker gaan bezoeken, vooral met het boek en de film (The bridge over the River Kwai) in ons achterhoofd.

We boeken een tour naar de brug, het Erawan National Park (bekend om zijn watervallen), een grot met een groot boedhabeeld en een rit met de trein over de befaamde brug. Tussen haakjes: bij de eerste treinrit stortte de brug in (met trein en al) en doodde de inzittenden van de trein plus een aantal (dwang)arbeiders die nog aan het spoor werkten. Was het sabotage of het gevolg van haastwerk?

Het was in elk beval een mooie tocht (alleen te veel volk en te weinig vogels in het park) en een waardig afscheid van deze plaats. Morgen trekken we verder, je hoort nog van ons.