GedachtenSpinsels

Woensdag 3 februari 2010 · Blijft bovenaan

Welkom in dit blogje

Hallo,

Ik heb dit blog aangemaakt om met jullie van gedachten te wisselen. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar mijn hoofd zit vol met gedachten. Ze spelen door mijn hoofd en lijken wel een spelletje met me te willen spelen. Ze blijven spelen en malen door mijn hoofd en soms denk ik: "Wat moet ik toch met jullie aanvangen?". Soms zijn ze zinvol, helpen ze me vooruit en word ik er wijzer van. Een andere keer laten ze me twijfelen, willen ze me overtuigen van dingen die niet reeël zijn en word ik er zelfs moedeloos van. Maar toch spelen ze voort.

Ik schrijf ook graag en daarom is het in ieder geval fijn om hier een plekje te hebben, om die gedachten op te schrijven en ze met anderen te kunnen delen. Ik hoop dat jullie die dit lezen het intressant vinden en misschien ook iets opsteken van m'n gedachten.

Lieve groetjes
Patricia

Algemeen

Geschreven door JustMe57 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 juli 2012

Een stad boven wolken

'k Heb gehoord van een stad boven wolken,
boven aardse benevelde landen.
'k Heb gehoord van de zonlichte stranden
en daarboven is nu ook mijn thuis.
Halleluja, moet mijn ziel zingen.
Halleluja, ik reis naar die stad toe.
Ook al was hier mijn weg soms vermoeiend,
maar het gaat naar omhoog en naar huis !

'k Heb gehoord van een stad zonder tranen,
zonder nood, zonder angst, zonder strijden,
waar ik nooit meer van ziekte zal lijden,
en ik weet dat ik nu daar zal zijn.
Halleluja, daar juichen wij allen.
Halleluja en twijfel verdwijnt daar.
Daar ik nooit meer zal struikelen of vallen.
Ik ben thuis, ik ben thuis bij mijn Heer !

'k Heb gehoord van de blanke gewaden
en van gouden, ja schitterende kronen.
'k Heb gehoord: Gods geslacht zal daar wonen;
en mijn wens was ook eens daar te zijn.
Halleluja, 't doet mijn geest verheugen.
'k Hoor gezangen van hemelse vreugden.
Dit onttrekt mij van al d' aardse bande
en mijn wens was ook daar eens te zijn.

Dit lied hoorde ik vandaag op een uitvaart
en het ontroerde me omdat het me deed me denken
aan onze zoon. Het maakt me triest dat hij er niet meer is
maar het troost me en maakt me gelukkig te weten
dat hij op zo'n mooie plek is.
Hij is thuisgekomen op een plek waar het beter is dan hier,
een plek zonder zorgen
een plek zonder pijn
een plek waar het goed is om te zijn
en een eeuwigheid te verblijven.

een plek waar ik ooit ook naartoe wil gaan.
maar nu nog niet....
het leven heeft nog veel te bieden.

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 14:49 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 juli 2012

weemoed

de zon schijnt,
maar binnen in
mijn hart
giet het pijpestelen

van verdriet om
wat voorbij is
en nooit meer
terugkomt

van weemoed om
een klein zaadje
dat wilde groeien
maar de kracht
niet heeft

van hulpeloosheid
om de woorden
die telkens weer
tekort schieten

God,
in jouw handen
leg ik m'n verdriet
en m'n toekomstdromen.

Geef jij er
een betekenis aan?
Ik weet het
effe niet meer.

Gedichten

Geschreven door JustMe57 om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 juli 2012

Voorbij

De tijd
haalt me in
en snelt me
stilaan voorbij.

De jeugd
komt aangelopen,
staat even stil en
laat me genieten
van het moment
en vervolgt z'n weg.

De tijd is voorbij en
laat enkel de herinnering
aan wat eens was
en nooit meer komt.

De toekomst
zit nog verscholen
achter de nevel
en de ochtendmist.

Niet hoorbaar,
enkel voelbaar,
zit hij te wachten
achter de horizon.

Zinderend
van hoop
en vertrouwen,
over wat de toekomst
mag brengen.

Wetend dat
uiteindelijk alles
op z'n plek valt
en het allemaal
GOED komt

Gedichten

Geschreven door JustMe57 om 12:38 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 19 juli 2012

uit het dagboek van Kato

Vannacht ben ik blijven logeren bij oma en opa. We hebben lang geslapen.
Oma is me komen halen om 9u, dan hebben we samen heerlijk ontbeten,
ik kreeg een boterhammetje en een baby yoghurtje en nadien nog een halve fles.
Ik moet nog wennen hé aan het eten van brood 's morgens.
Na m'n ontbijt heb ik van opa een heerlijk badje gekregen.
Nogal een evenement hoor..... m'n babybadje staat dan in de douche
opa er naast op z'n hukjes om me vast te houden
en ik maar spetteren en spatteren met m'n badspeelgoedjes.
Oma kwam me na een tijdje halen en heeft me afgedroogd, aangekleed
en m'n haartjes gekamd. Ik vond dat allemaal niet zo plezant,
ik had veel liever nog wat voortgespetterd in dat water.
Toen ik in de box lag en wilde spelen, begonnen m'n tandjes pijn te doen
en heb ik wat liggen zeuren, tot ik druppels kreeg en de pijn wat weg ging.
Oma is toen met me gaan wandelen en een paar boodschapjes gaan doen,
en ik heb lekker geslapen tot het tijd was voor de petatjes.
Nadien mocht ik van oma wat door de living kruipen,
heerlijk zo op ontdekkingstocht. Kruipen kan ik nog helemaal niet goed,
maar ik kom toch wel waar ik wil...... Wat is er toch veel te zien
in de grote-mensenwereld. Oma was bezig in de keuken,
de afwasmachine aan het uitladen zei ze ... wat dat is dat snap ik nog niet,
maar het zag er wel heeeel intressant uit, dus kroop ik er naartoe om eens te kijken.
Maar oma deed snel voor m'n neus de deur weer toe,
ze was zeker bang dat ik me pijn zou doen... maar niet erg..
ik had al weer wat anders gezien dat ik wilde verkennen..
er lagen oranje snippers en wat gek.. als ik bewoog,
vlogen die weg, als ik er weer naartoe kroop kon ik ze niet vastpakken,
raar hoor. Wat zie ik daar nu... aan de deur staat
een ronde zilveren top op de grond..
he, als ik duw beweegt die.... en als ik nog wat harder duw,
valt die omver en aha.... nu kan die rollen,
dat is veel intressanter dan al de rest in de keuken.
Ik zag dat oma wel goed op me lette, dat ik me niet pijn zou doen.
maar nu ben ik moe en ik ga nog wat slapen.

Tot later nog wel eens.

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 14:49 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 juli 2012

ander leven

Hoi allemaal,
ook al was m'n man in het verleden al heel veel thuis (door het shiftwerk)
toch is het allemaal een beetje wennen.
De kleinkinderen komen regelmatig en ook dat vergt wel wat
organisatorisch talent van opa en oma...
maar gelukkig zijn we daar al jaren in getraind.
Enfin het is toch een beetje meer aanpassen dan ik gedacht had.
Vooral de uren dat ik alleen thuis was, die mis ik soms wel eens
en aan de andere kant als ik dan eens alleen thuis ben,
mis ik al snel de alomtegenwoordigheid van m'n ventje.
Hihihihi, 't is wel grappig als je dat zo leest.
Maar tja, ik ben dan ook al heel m'n leven een
emotioneel tegenstrijdig vrouwmens geweest
en ik zal dat waarschijnlijk dan ook wel
de rest van m'n leven blijven.

In het algemeen is het zalig die welverdiende rust
en m'n ventje geniet er dan ook met volle teugen van.

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 31 mei 2012

Afscheid

Vandaag was officieel Rik's laatste dagje werken.
In de namiddag hebben we samen met z'n collega's gesmuld
van een lekkere ijstaart en een tasje koffie.
Nadien een prachtige speech van waardering van de adjudant
waarmee hij al 18 jaar samen werkt.
Bij het vertrek ..... alle auto's buiten met de sirene op
en een erehaag van brandweermannen in hun complete uitrusting.
Enorm indrukwekkend en ontroerend maar
..... een afscheid een brandweerman waardig!!!!!
Na 35 jaar trouwe dienst met hart en ziel heeft dat echt wel verdiend.

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 27 mei 2012

ons Pinksterkind

Op 30 mei, bijna 30 jaar geleden ........ werd je geboren op een pinksternacht om 2u30.
Je was een schat van een baby, met moeite om aan de daguren te wennen.
De eerste tijd sliep je meer overdag dan 's nachts. Later wende je daaraan.
Maar het was wel opmerkelijk dat je van rust hield. In je bedje alleen was je rustig en gelukkig.
In de kinderwagen brulde je de buurt bij elkaar. Terwijl je zussen net andersom waren.
Heel je leven bleef je een specialeke.

Vanaf je pubertijd zaten we dikwijls in elkaars haren. Je was een echte speelvogel en plaagde graag...
maar dan wist je niet van ophouden en werd het soms een ergernis.
Een van de dingen waar ik me het meest aan ergerde was...
dat je door m'n haar kwam wrijven en het helemaal in de war kwam maken,
waarna je me een knuffel gaf en zei.... dag mams.

Je wist m'n zwakke plekken en buitte die ten volle uit.... Tot ergernis van mezelf......
Maar toch hield ik van je....
Toen je vrouwke zwanger was kwam je af en zei
" mam.. geef me eens een knuffel, want dat mis ik...
de zwangere buik zit in de weg..... Je was en bleef een specialeke.

Er zijn zoveel mooie herinneringen en zovele dingen die ik mis
.... soms wilde ik dat je binnenkwam en m'n haar in de war maakte
net zoals je altijd deed en dan zou ik lachen omdat je bij me bent.

Gisteren was ik op het kerkhof toen het me allemaal overviel.
Ik heb op een bank in de buurt van je grafsteen zitten wenen.
Ik wilde zo graag dat je er nog was en met je dochter dolde in de tuin,
waar je zo dikwijls van droomde als ze groter zou zijn.
Ik wilde dat je op je kop stond en door het gras zou rollen, speelvogel die je was.

Ik zal nooit begrijpen waarom je het hebt opgegeven,
... net toen we plannen maakten voor een toekomst voor jou
... stap voor stap een nieuw leven tegemoet.....
Maar ik begrijp wel dat je heel veel verdriet moet gehad hebben dat je wegstopte
... uit medelijden met ons....

Maar ons verdriet is nu veel zwaarder.... dan dat je het verteld zou hebben
.... maar dat had jij waarschijnlijk nooit kunnen begrijpen.

Zoveel dingen lopen nu anders dan wij gedroomd hebben
..... en we moeten telkens weer oriënteren of we lopen zelf verloren.

Ach lieve zoon, wat zou ik je graag knuffelen en je nooit meer los laten.
Maar je bent nu THUIS....

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 20:22 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 mei 2012

de glimlach van een kind..

"De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft
De glimlach van een kind dat nog een leven voor zich heeft"

De woorden worden gezongen in een lied, meestal achteloos
want het is een vlot melodietje en daardoor een echte meezinger

Maar voor mij schuilt er zoveel waarheid in dat lied
want Kato, de jongste spruit van 6 maanden
kijkt je aan en dan ineens verschijnt daar weer
haar glimlach, die straalt je tegemoet
als je in haar ogen kijkt is het niet moeilijk
om het leven heerlijk te vinden
en één en al zonneschijn.

Het lied gaat echter verder en zingt over
"Dat leven is de moeite waard, met soms wel wat verdriet
Maar met liefde, geluk en plezier in 't verschiet"

En woensdagmiddag komt Marjon van 2,5 dan van school
en daarin herkennen we dan meer de dagelijkse zorgen en het verdriet van het leven.
Het kind groeit op zonder haar papa en dat doet ons pijn.
Maar ook de hoop en het verder leven van onze zoon
vinden we in haar terug, in haar guitige streken en haar vrolijke maniertjes,
in haar lief zijn voor haar kleine nichtje. En dat maakt het leven waardevol.

"Zo'n glimlach maakt je blij, daar kan geen feest meer tegenop
Wat geeft het of je ouder wordt, dat maakt toch niks meer uit
Want je voelt je gelukkig al heb je geen duit"

Twee nichtjes, ... kinderen nog, zo verschillend, maar ook weer zo gelijk.
Zo heerlijk onbevangen en eerlijk.
En maakt de glimlach van onze kleinkinderen ons heel gelukkig en heel tevree
en dan geeft het niet dat je ouder wordt.

Gedachten

Geschreven door JustMe57 om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 13 mei 2012

een moederhart

Ik vind je
in een woord
in een blik
in een stukje muziek.

Ik vind je
in een foto
in een stukje tekst
in een herinnering.

Ik vind je
in een anekdote
in een lach
en een traan.

Ik vind je
in de ogen
van je dochter
en de mensen
om me heen

Ik vind je
in de vrienden
die van je hielden.

Overal vind ik
kleine stukjes
JIJ

als een puzzel
vallen ze in elkaar
en komen tot rust
diep in m'n hart

... in het besef
dat daar nu
jouw plekje is

...dat je thuisgekomen bent
en ik je daar kan
ontmoeten
in de liefde
van m'n moederhart.

Gedichten

Geschreven door JustMe57 om 12:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van GedachtenSpinsels