Door onrust gedreven
Pleeg ik roofbouw op mijn leven.
Ik blijf maar rennen en draven.
Zonder te klagen.

Wat nog niemand wist
Is dat ik de rust mis.
Rust om alles te dragen
Om alles te aanvaarden.

Naar 50 jaar rennen gaat het mis
K'ben net een vis.
Nu is de dag gekomen
Dat er een eind aan het rennen moet komen.

Ik ben zo vreselijk moe
niets doet er meer toe.
Ik heb me opgesloten in mezelf
Al roep ik heel hard help !!!!!

Ik zal het zelf moeten oplossen......