|
De moord op Paus Johannes Paulus I
Met de naam Johannes Paulus I zou Albino Luciani de kortst dienende Paus in de recente geschiedenis worden. Hij werd tot Paus gekozen op 26/8/1978 en stierf slechts 33 dagen later op 28/9/1978. Schijnbaar getroffen door een niet-gediagnosticeerde hartaandoening, stierf de Paus ergens tussen de nacht van 28 september en de ochtend van de 29ste. Zijn lijk werd gevonden om 4:45u door zr. Vincenza. Hij zat recht in zijn bed met wat papieren in zijn handen geklemd.
De reactie van het Vaticaan op de dood van de Paus en hun vreemde gedrag in de volgende 24 uur gaven aanleiding tot beschuldigingen van samenzwering en moord – met name in het boek In God’s Name uit 1984 van journalist David Yallop. Volgens Yallop was minister van Buitenlandse Zaken, Kardinaal Jean-Marie Villot, binnen een uur na de ontdekking van het lichaam van de Paus begonnen met een dekmantel.
Villot beval geloften van stilte onder de aanwezigen over wat er was gebeurd en begon belangrijk bewijsmateriaal op te ruimen. Luciani's bloeddrukpillen, zijn pantoffels en bril, zijn testament en de papieren die hij vasthield, verdwenen allemaal en werden nooit meer gezien. Tegen het einde van de middag waren alle 19 kamers van de privé-pauselijke residentie volledig ontruimd van enige aanwezigheid van de overleden Paus. Misschien wel het meest verdacht van alles, was dat het Vaticaan binnen 12 uur na de dood de balsemers had ingeschakeld — voordat er meer dan een vluchtige diagnose was gesteld van wat Luciani had gedood.
De overhaaste balseming was zowel ongebruikelijk als onwettig volgens de Italiaanse wet — die ten minste 24 uur vereist om te verstrijken voordat een balseming plaatsvindt, en velen vermoedden dat dit een poging was om bewijs te verbergen van hoe de Paus werkelijk stierf.
20/10/2019 Een mafialid die beweert meegeholpen te hebben met de moord op Paus Johannes Paulus I voor aandelenfraude (News Corp Australia Network)
De oude Colombo-gangster Anthony Raimondi beweert dat hij heeft geholpen een Paus te vermoorden om zijn vrienden uit de Hel te houden. Raimondi zegt dat hij in 1978 naar Italië ging met een team van huurmoordenaars die John Paul I vermoordden, volgens de New York Post.
Volgens Raimondi's nieuwe boek When the Bullet Hits the Bone zouden ze hem slechts 33 dagen na het pontificaat van de Paus hebben vergiftigd met cyanide. De dood van Paus Johannes Paulus I op 28 september 1978 schokte de wereld, zo kort na het 15-jarige pontificaat van Paus Paulus VI.
Raimondi is de neef van de beruchte peetvader Lucky Luciano. Hij beweert dat hij op 28-jarige leeftijd voor de moord werd gerekruteerd door zijn neef Kardinaal Paul Marcinkus, die de Vaticaanse bank leidde.
Het was Raimondi's taak om de gewoonten van de Paus te leren kennen en aanwezig te zijn om te observeren hoe Marcinkus Johannes Paulus knock-out sloeg door zijn nachtelijke kopje thee met valium te verrijken.
Hij schrijft: “Ik stond in de gang buiten de vertrekken van de Paus toen de thee werd geserveerd.” Hij voegt eraan toe dat de drug zo goed zijn werk deed dat hun slachtoffer niet zou hebben geroerd "zelfs als er een aardbeving was geweest".
“Ik had in mijn tijd veel dingen gedaan, maar ik wilde niet in de kamer zijn toen ze de Paus vermoordden. Ik wist dat ik daarmee een enkeltje naar de Hel zou kopen.”
In plaats daarvan stond hij buiten de kamer terwijl zijn neef een dosis cyanide klaarmaakte, beweert hij.
"Hij mat het in de druppelaar, stopte de druppelaar in de mond van de Paus en kneep erin", schrijft Raimondi. "Toen het klaar was, sloot hij de deur achter zich en liep weg."
Nadat de slapende Paus het gif onder dwang had gekregen, controleerde een pauselijke assistent hem en riep toen uit dat “de paus stervende was” – waarna Marcinkus en twee andere Kardinalen die betrokken waren bij het complot “de slaapkamer binnenstormden alsof het een grote verrassing was”, schrijft Raimondi.
Een Vaticaanse arts werd ontboden, die oordeelde dat Johannes Paulus I een fatale hartaanval had gehad. Ze gebruikten valium en het dodelijke gif om de Paus pijnloos te doden – en om in het hiernamaals in de gunst te komen, beweert Raimondi.
Om te bewijzen dat Johannes Paulus I niet heeft geleden, hadden Marcinkus en cohorten Pietro Palazzini en Antonio Ribeiro, ook zijn neven, Raimondi nodig om namens hen te getuigen voor God, beweert hij. "Ze zeiden dat als we sterven, ik hun getuige zou zijn", vertelde Raimondi, nu 69, aan The Post. Ze richtten zich op de Paus omdat hij had gedreigd een massale beursfraude van Vaticaanse insiders aan het licht te brengen, aldus het boek.
Bij de zwendel van een miljard dollar was een vervalsingsexpert van het Vaticaan betrokken die de belangen van de Kerk in Amerikaanse blue-chipbedrijven zoals IBM, Sunoco en Coca-Cola vervalste. Maffiamannen zouden vervolgens de valse aandelencertificaten hebben verkocht aan nietsvermoedende kopers.
Johannes Paulus I had gezworen de daders uit het ambt te zetten, waaronder Marcinkus en ongeveer "de helft van de Kardinalen en Bisschoppen in het Vaticaan", vertelde Raimondi aan The Post. "Ze zouden eruit zijn gegooid en onderworpen zijn aan de wetten van de VS en Italië", zei hij. "Ze zouden naar de gevangenis zijn gegaan." Als Johannes Paulus I "zijn mond had gehouden", schrijft Raimondi, "had hij een mooi lang pontificaat kunnen hebben."
Het lichaam was nauwelijks koud toen een nieuw plan werd bedacht om zijn opvolger, Johannes Paulus II, te vermoorden, die klaar leek om ook actie te ondernemen tegen de oplichters, schrijft Raimondi. Daarom werd de maffiaman teruggeroepen naar het Vaticaan en verteld om zich voor te bereiden op een tweede moord.
“Deze man moet ook gaan,” zeiden ze. “Geen sprake van,” zei ik. “Wat ga je doen? Gewoon doorgaan met het doden van Pausen?” Uiteindelijk besloot Johannes Paulus II niet op te treden omdat hij wist dat ook hij zou sterven, vertelde Raimondi aan The Post, waarna hij de op een na langstzittende Paus in de moderne geschiedenis werd, tot aan zijn dood op 84-jarige leeftijd in 2005.
Zijn verandering van hart leidde volgens Raimondi ook tot een door drank gevoed feest onder corrupte Kardinalen en gangsters in Vaticaanstad. "We bleven een week lang feesten met Kardinalen in burgerkleding en veel meisjes", schrijft hij. “Als ik de rest van mijn leven in Vaticaanstad had moeten wonen, zou dat voor mij oké zijn geweest. Het was een opzet. Mijn neven en nichten reden allemaal in Cadillacs. Ik zit in de verkeerde business, dacht ik. Ik had Kardinaal moeten worden.”
“Wat ik in het boek heb gezegd, sta ik achter tot de dag dat ik sterf. Als ze [het lichaam van de Paus] nemen en enige vorm van testen uitvoeren, zullen ze nog steeds sporen van het gif in zijn lichaam vinden.”
|
