Overweging van de Vastentijd

 Mensen vinden de Vastentijd dikwijls een lastige tijd. Jeugdherinneringen aan het opgeven van snoep of het doornemen van de wekelijkse kruiswegstaties komen onmiddellijk in je op. Woorden als ‘opoffering’, ‘discipline’ en ‘zelfverloochening’ worden vaak gebruikt op manieren die suggereren dat de Vasten iets is dat moet worden doorstaan in plaats van een tijd van genade en spirituele groei.

Heb je ooit gedacht aan de Vastentijd als een jaarlijkse tweede kans? Elk jaar geeft de Kerk ons zes weken de tijd om lang en liefdevol naar ons leven te kijken om te zien of onze waarden en prioriteiten in overeenstemming zijn met Gods verlangens voor ons. Omdat de meesten van ons merken dat we van Gods pad zijn afgedwaald, wordt de Vastentijd een tweede kans,om ‘met heel ons hart terug te keren naar God’.

We belichten vastenpraktijken en herinneringen van mensen die hun verhalen met ons hebben gedeeld.

Hun ervaringen variëren van vroom en traditioneel tot creatief en buitengewoon, maar ze vertegenwoordigen allemaal pogingen om van de Vastentijd een zinvolle tijd van gebed, vasten en aalmoezen te maken voor zichzelf, hun geliefden en hun gemeenschap. Nodig gezinsleden uit om hun gedachten, hoop en verlangens voor de Vastentijd te delen. Beslis om elkaar te steunen bij alles wat je wilt doen. Terwijl je door deze jaarlijkse tweede kans reist, onthoud dan dat elke stap je dichter bij de verwelkomende armen van onze liefdevolle God brengt.

Je favoriete vastenpraktijken 

Van de ontbijttafel tot in de auto, van schrijven tot tekenen, van iets opgeven tot iets méér doen... Laat de wijsheid en de geest van deze verhalen je inspireren tijdens je eigen Vastenreis. 

Rond de ontbijttafel 

Een van mijn beste vastenpraktijken begon toen mijn kinderen op de basisschool zaten en ik ging werken. Het leek alsof we moeite hadden om tijd te vinden om als gezin te eten en dit verontrustte me enorm. Ik besloot dat als we het avondeten niet heilig konden houden vanwege werkschema's en naschoolse activiteiten, ik in plaats daarvan het ontbijtuur heilig zou houden. Ik zorgde ervoor dat ik tijdens de vasten elke ochtend iets eerder opstond, zodat ik niet alleen het ontbijt voor mijn gezin kon verzorgen, maar dat we ook daadwerkelijk bij elkaar konden zitten, ons maaltijdgebed konden bidden en elke dag met een vrolijke noot konden beginnen. Het begon in de vastentijd en eindigde pas toen mijn kinderen vele jaren later naar de universiteit gingen. Ik leerde dat vastengewoonten bij mijn gezin tot ver in de toekomst konden voortduren. De impact was intens omdat elke dag begon met een gebed en een positieve houding. Het ontbijt werd en blijft een van onze favoriete rituelen van de dag.

Roberta 

Een gebed tekenen 

Ik nam elke dag de tijd om in een schetsboek te tekenen. Ik noemde de tijd mijn ‘Godstijd’. Ik wilde elke dag van de Vasten speciaal maken door de tijd te nemen om na te denken over God en mijn relatie met God.

Barbara 

Mijn Vastenpot 

Ik heb altijd leuke dingen die ik graag zou willen doen, maar waar ik nooit de tijd voor lijk te maken: een brief schrijven aan een vriend, een eenzame persoon bezoeken, een verre vriend bellen. Aan het begin van de vastentijd schrijf ik ruim veertig taken op, één per klein stukje papier, en gooi ze in een pot. Vervolgens haal ik er elke ochtend van de vasten er één uit en voer deze taak uit. Het leert mij dat ik van verrassing en afwisseling houd in mijn Vastenpraktijken. Voor mij is dit een eenvoudige manier om me te concentreren op de disciplines van het geven van aalmoezen en het goed doen voor anderen.

Mark G. 

Naar God luisteren 

In plaats van in mijn auto naar muziek of de radio te luisteren, besloot ik die tijd te nemen voor gebed en om naar God te luisteren. In het begin was het een moeilijke overgang; de stilte was oorverdovend. Maar al snel begon ik te genieten van de rustige tijd. Ik bad voor mensen waarvan ik wist dat ze mijn gebeden nodig hadden. Ik bad voor mijn familie en mijzelf. Ik dankte God ook voor mijn vele zegeningen. Ik merkte dat ik in deze periode veel rustiger en vrediger werd. Deze reflectieve tijd heeft ervoor gezorgd om mijn best te doen.

Donna 

Een opmerking per dag 

Elke dag van de vastentijd komt er door gebed een naam naar boven van een persoon die ik op de een of andere manier ben tegengekomen of mee samengewerkt heb. Vervolgens neem ik de tijd om deze een mailtje of een kaartje te sturen. Ik ben verbaasd over de mensen die naar boven zijn gekomen. Ik verwacht geen antwoord. Toch heb ik reacties ontvangen waarin stond hoe ze het op prijs stelden. Het leven is te kort – dat zien we bij Jezus – maar we hebben de mogelijkheid om onze gedachten te delen met degenen die in ons leven kwamen. Dit belichaamt het idee van de vastentijd: gebed – elke dag bidden voor een specifieke persoon; vasten – vasten van negatieve gedachten; en het geven van aalmoezen: het sturen van een mailtje.

Susanne

Je favoriete Vastenherinneringen 

Of we nu besloten hebben om deze vastentijd iets nieuws te doen, of onze eigen tradities hebben voortgezet, onze vastenpraktijken ons transformeren of onze vastenherinneringen een diepe betekenis hebben, laat deze verhalen je uitnodigen om in je leven stil te staan en je eigen krachtige en betekenisvolle vastenmomenten te ontdekken. 

Thuiskomen 

Ik was al jaren weg van de kerk. Ik ben niet bijzonder sterk in de kerk opgevoed, en daarom viel ik als jongvolwassene gemakkelijk af. Toen mijn moeder stierf toen ik 31 was, was ik erg boos op God. Na meer dan een jaar boos te zijn geweest op God, voelde ik een heel sterke behoefte om naar de mis te gaan. Ik negeerde dat gevoel een tijdje, maar kwam op Aswoensdag in de kerk terecht. Daar, in de stilte van de kerk voordat de dienst begon, voelde ik mij naar huis geroepen. Gedurende de hele vastentijd had elke homilie het gevoel dat deze rechtstreeks tot mij was gericht. God liet mij bij de dood en verrijzenis van Zijn Zoon weten dat Hij groot genoeg is om mijn woede aan te kunnen; geduldig genoeg om te wachten tot ik ervan genezen ben; en dat Hij nooit ophield van mij te houden. Tot op de dag van vandaag herinnert de Vasten mij aan mijn thuiskomst!

Lori 

Mama wist het het beste 

Vroeger, toen kinderen 's morgens vroeg veilig naar de kerk konden lopen, ging ik naar de mis van half zeven in de parochie. Ik moest ongeveer vier of vijf blokken lopen toen ik in de zesde klas zat, ik stopte voor een vriend aan de overkant van de straat en we gingen samen. Op een dag, midden in de vastentijd, op een bitterkoude ochtend, stopte ik voor Patricia en merkte dat ze niet ging. Ik ging terug naar huis. Mijn verbaasde moeder vroeg wat ik thuis deed. ‘Patricia gaat niet,’ antwoordde ik. Ik zal nooit de blik op het gezicht van mijn moeder vergeten toen ze antwoordde: ‘Voor wie ga je naar de mis, God of Patricia?’ Onnodig te zeggen dat ik naar de mis ging. Die vraag en les zijn me de rest van mijn leven bijgebleven.

Maria 

De schoonheid van eenvoud 

Tijdens de Goede Vrijdag-diensten bezochten we de universiteitscampus van mijn zoon en gingen naar het Newman Center voor het lezen van het Lijdensverhaal. Daarna werd er een aanbiddingsruimte ingericht in wat normaal gesproken het zitgedeelte van de kantoren is. Heel eenvoudig met slechts een paar kaarsen en een kruis. Het was prachtig! Mensen liepen rustig binnen en buiten. Studenten, docenten, gezinnen. Een zeer heilige ruimte.

Ralf 

Een vergevingsgezinde familie 

We hadden een gezinspraktijk van wekelijks gebed tijdens de vastentijd, die we Vrijdagvergeving noemden. Na het avondeten las mijn man een verhaal over vergeving uit de Bijbel. Ik bood een korte overweging aan en dan hielden we ons bezig met de Vrijdagvergeving. Elke persoon vroeg elk gezinslid om vergeving, en de andere persoon reageerde door hen te vergeven. Iedereen vergaf en vroeg om vergeving. Er werden geen specifieke fouten genoemd, alleen een algemeen verzoek om vergeving. De ervaring was nooit routine. Het was een tijd om genezing en vrede te ervaren die terugkeerde naar ons gezin.

Jacynta 

Een sacramenteel woestijnmoment 

Toen ik in Las Vegas woonde, ging ik wandelen in de woestijn. Op een Aswoensdag viel er plotseling een stortbui. De rode rotsen waren nat en intens van kleur; er verscheen een levendige regenboog; en water verzamelde zich in een uitgesleten bassin in zandsteen. Zonder na te denken reikte ik in dat water en zegende mezelf; het was zo heilig. Het water verdween in de zandsteen en de regenboog aan de hemel ook, maar beide blijven in mijn hart.

Rosie 

De kracht van symbolische acties 

Mijn favoriete herinnering, die vandaag de dag nog steeds mij is bijgebleven, vond plaats toen ik in een groep zat tijdens de liturgie van Witte Donderdag. Alleen al het kijken naar de paarse doeken over de beelden en het open Tabernakel en het besef dat Jezus werkelijk dood was, had een diepgaand effect op mij.

Theresa

Wat je van je kinderen hebt geleerd

Terwijl we onze kinderen elk jaar helpen de vastentijd in te gaan en hen aanmoedigen tot zinvolle vastenpraktijken, kunnen hun eenvoud, hartstocht en authenticiteit ons meer leren dan de beste preek. 

Jezus zien in anderen 

Een les die ik van mijn kinderen heb geleerd, vond plaats op een Witte Donderdag, toen we na de mis stopten om te bidden bij het rustaltaar. Mijn dochter, die vier jaar oud was, zag hoe onze medeparochianen knielden om te bidden en eerbiedig naar het Heilig Sacrament keken. Toen we weggingen, vroeg ze: 'Waarom knielen ze neer en kijken ze naar de Hostie?' Ik antwoordde dat het voor Jezus was en dat ze knielden omdat ze van Hem hielden. Ze antwoordde onschuldig: “Maar als Jezus in ons allemaal is, waarom kijken ze elkaar dan niet zo aan?” Haar woorden hebben mij al die jaren gevolgd, terwijl ik soms moeite heb om Jezus’ gezicht in anderen te zien. 

Johanna 

Ik word in de gaten gehouden 

Ik leerde dat ik voor mijn kinderen een voorbeeld ben van hoe men zich tijdens de vastentijd moet gedragen. Kinderen luisteren meer met hun ogen dan met hun oren! 

Sara 

Geen droevige gezichten toegestaan 

Mijn kinderen leerden mij wat het betekent om een vreugdevolle volgeling van Jezus te zijn. 

Mary 

Wees voorbereid 

Ik heb van mijn kinderen geleerd dat voorbereiding en anticipatie net zo belangrijk zijn als de daadwerkelijke gebeurtenis. 

Lucy 

Blijf proberen 

Mijn kinderen hebben mij geleerd dat het oké is om een fout te maken, en niet te stoppen met proberen het goede te doen. 

Jay 

Zien is geloven 

Mijn kinderen hebben mij geleerd mijn opvattingen over de Vasten visueel in praktijk te brengen. Op deze manier kan ik hen de vreugde laten zien van het veranderen van onze levensstijl terwijl we dichter bij Christus komen tijdens de vastentijd. 

Emma