catholicprayerwarriors.com - Een visioen van de Hel - Zr Josefa Menendez

Deze jonge Spaanse zuster, die een kort religieus leven met veel lijden had, heeft gedurende een groot deel van haar leven openbaringen meegemaakt, verzameld in De Weg van de Goddelijke Liefde. Meer dan eens werd ze naar de hel gebracht om het lijden uit de eerste hand te ervaren en te voelen. Zuster Josefa aarzelde om over het onderwerp van de hel te schrijven, en deed dit alleen om te voldoen aan de wensen van Onze Heer. 

Zuster Josefa stond herhaaldelijk stil bij wat zij omschreef als de grootste kwelling van de hel, namelijk het onvermogen van de ziel om te beminnen. Eén van deze verdoemde zielen riep uit: Dit is mijn marteling…degene die ik wil liefhebben en niet kan. Er rest mij niets anders dan haat en wanhoop. Als één van ons ook maar één daad van liefde zou kunnen doen. Maar dat kunnen we niet, we leven van haat en boosaardigheid. (23/3/1922) 

Ze beschreef ook de beschuldigingen die deze ongelukkige zielen tegen zichzelf hadden geuit: Sommigen schreeuwen vanwege het martelaarschap van hun handen. Misschien waren het dieven, want ze zeggen: ‘Waar is onze buit nu?’ Vervloekte handen… Anderen vervloeken hun tong, hun ogen…wat de aanleiding ook was voor de zonde… ‘Nu, o lichaam, betaal je de prijs voor de geneugten die je jezelf gunde!…en je deed het uit vrije wil…' (2/4/1922) 

Ik zag verschillende zielen in de hel vallen, en onder hen was een 15 jarig kind die haar ouders vervloekte omdat ze haar niet hadden geleerd ontzag voor God te hebben, noch dat er een hel was. Haar leven was kort geweest, zei ze, maar vol zonde, want ze had toegegeven aan alles wat haar lichaam en hartstochten kon bevredigen. (22/3/1923) 

Mijn ziel viel in een verschrikkelijke diepte, waarvan de bodem niet te zien was, want die is enorm. Toen werd ik in één van die vurige holtes geduwd en als het ware tussen brandende planken gedrukt. Scherpe spijkers en gloeiend hete ijzers leken mijn vlees te doorboren. Ik had het gevoel dat ze probeerden mijn tong uit te trekken, maar dat lukte niet. 

Deze marteling bracht mij zo'n pijn dat mijn ogen uit hun kassen leken te komen. Ik denk dat dit kwam door het vuur dat brandt, zo brandt. Geen vingernagel ontkomt aan angstaanjagende kwellingen, en al die tijd kan men zelfs geen vinger bewegen om wat verlichting te krijgen, en men kan niet van houding veranderen, want het lichaam lijkt plat en toch in twee gevouwen. Geluiden van verwarring en godslastering houden geen moment op. 

Een misselijkmakende stank verstikt en bederft alles. Het stinkt als het verbranden van verrot vlees, vermengd met teer en zwavel. Het is een mengsel waarmee niets op aarde te vergelijken is. Hoewel deze martelingen verschrikkelijk waren, zouden ze draaglijk zijn als de ziel vrede had. Maar ze lijdt onbeschrijfelijk. Alles wat ik heb geschreven is slechts een schaduw van wat de ziel lijdt, want geen woorden kunnen zo’n verschrikkelijke kwelling uitdrukken. (4/9/1922) 

Anderen vervloeken hun tong, hun ogen, wat de aanleiding van hun zonde ook was ‘Nu, o lichaam, betaal je de prijs voor de geneugten die je jezelf hebt gegeven! en je deed het uit vrije wil’ ( 2/4/1922) (d.w.z. zondige geneugten). 

Het leek mij dat de meerderheid zichzelf beschuldigde van zonden van onreinheid, van stelen, van onrechtvaardige handel; en dat de meeste verdoemden vanwege deze zonden in de hel zijn. (6/4/1922) 

Ik zag veel wereldse mensen in de hel vallen, en geen woorden kunnen hun vreselijk en angstaanjagend geschreeuw weergeven: ‘Voor eeuwig verdoemd. Ik heb mezelf bedrogen; Ik ben verdwaald. Ik ben hier voor altijd. Er is geen remedie mogelijk. Er rust een vloek op mij.​ 

Sommigen beschuldigden andere mensen, anderen omstandigheden, en allen verafschuwden de gelegenheden van hun verdoemenis. (9/1922) 

Vandaag zag ik een groot aantal mensen in de vuurput vallen. Het leken wereldse mensen en een demon riep luidruchtig: ‘De wereld is rijp voor mij. Ik weet dat de beste manier om zielen te bereiken is: door hun verlangen naar genot op te wekken, zet mij op de eerste plaats, ik vóór de rest, geen nederigheid voor mij! maar laat mij genieten. Dit soort dingen verzekeren mij de overwinning en ze tuimelen halsoverkop de hel in.’ (4/10/1923) 

Ik hoorde een demon, aan wie een ziel was ontsnapt, gedwongen zijn machteloosheid bekennen. ’Hoe verwarrend, hoe slagen zovelen erin om aan mij te ontsnappen? Ze waren van mij’ (en hij ratelde hun zonden af) ‘Ik werk hard genoeg, maar toch glippen ze door mijn vingers. Iemand moet voor hen lijden en voor hen boete doen.’ (15/1/1923) 

Vanavond werd ik naar een plek gevoerd waar alles onduidelijk was. Er waren 7 of 8 mensen om mij heen. Ik kon ze alleen zien door de weerspiegeling van het vuur. Ze zaten en praatten met elkaar. Eén zei: ‘We moeten heel voorzichtig zijn om niet ontdekt te worden, want we kunnen gemakkelijk ontdekt worden.’ 

De duivel antwoordde: ’Wek onzorgvuldigheid bij hen op, maar blijf op de achtergrond, zodat je niet ontdekt wordt. Langzamerhand zullen ze ongevoelig worden, en je zult in staat zijn ze tot het kwade te neigen. Verleid de anderen tot ambitie, tot eigenbelang, tot het verwerven van rijkdom zonder te werken, of dit nu wettig is of niet. Prikkel sommigen tot sensualiteit en liefde voor plezier. Laat ondeugd hen verblinden. Wat de rest betreft, dring via het hart binnen. Je kent de neigingen van hun hart. Laat ze liefhebben, wek hartstochten op. Werk er grondig en onvermoeibaar aan. Heb geen medelijden. Laat ze zich maar volproppen met eten! Het zal het voor ons des te gemakkelijker maken. Laat ze doorgaan met hun banketten. Liefde voor plezier is de deur waardoor je ze kunt bereiken’ (3/2/1923) 

Van tijd tot tijd antwoordden Satans trawanten: ‘Wij zijn uw slaven, we zullen onophoudelijk werken, en ondanks de velen die tegen ons oorlog voeren, zullen we dag en nacht werken. Wij kennen uw kracht!’ 

De boze jammerde over de ontsnapping van een ziel: ‘Vul haar ziel met angst, drijf haar tot wanhoop. Alles zal verloren gaan als ze haar vertrouwen stelt in de genade van (hier gebruikten ze godslasterlijke woorden over Onze Heer). Ik heb ze verloren; maar nee, drijf haar tot wanhoop; laat haar geen moment in de steek en maak haar vooral wanhopig.’ 

Toen weergalmde de Hel met waanzinnige kreten, en toen de duivel me uiteindelijk uit de afgrond wierp, bleef hij me bedreigen. Hij zei onder meer: ‘Is het mogelijk dat zulke zwakkelingen meer macht hebben dan ik, die machtig ben? Ik moet mijn aanwezigheid verbergen, in het donker werken; elke hoek is voldoende om ze te verleiden. Dicht bij een oor, in de bladeren van een boek, onder een bed., sommigen besteden geen aandacht aan mij, maar ik zal praten en praten en door middel van suggestie zal er iets bijblijven. Ja, ik moet me op onverwachte plaatsen verstoppen.' (7, 8/2/1923) 

Opnieuw schreef ze: Zielen vervloekten de roeping die ze hadden ontvangen, maar niet volgden, de roeping die ze hadden verloren, omdat ze niet bereid waren een verborgen en verstorven leven te leiden. (18/3/1922) 

oen ik op een keer in de hel was, zag ik een groot aantal priesters, religieuzen en nonnen hun geloften, hun orde, hun oversten en alles wat hen het licht en de genade had kunnen geven die ze hadden verloren, vervloeken. 

Ik heb ook enkele prelaten gezien. Eén beschuldigde zichzelf ervan de goederen van de Kerk illegaal te hebben gebruikt. (28/9/1922). 

Priesters riepen vervloekingen uit op hun tongen die gewijd waren, op hun vingers die het Heilig Lichaam van Onze Heer hadden vastgehouden, op de absolutie die ze hadden gegeven terwijl ze hun eigen ziel verloren, en op de gelegenheid waardoor ze in de hel waren gevallen. (6/4/1922) 

Een priester zei: Ik heb vergif gegeten, want ik heb geld gebruikt dat niet van mij was. Het geld dat ik voor de mis had gekregen en dat ik niet heb opgedragen. Een ander zei dat hij tot een geheim genootschap behoorde dat de Kerk en de religie had verraden en hij was omgekocht om zich schuldig te maken aan vreselijke godslastering en heiligschennis. Weer een ander zei dat hij verdoemd was omdat hij assisteerde bij profane toneelstukken, waarna hij de mis niet had mogen opdragen en dat hij zo ongeveer zeven jaar had doorgebracht. 

Josefa merkte op dat het grootste aantal religieuzen dat in het hellevuur werd gestort, daar was voor afschuwelijke zonden tegen de kuisheid en voor zonden tegen de gelofte van armoede, voor het ongeoorloofde gebruik van de goederen van de gemeenschap, voor hartstochten tegen liefdadigheid (jaloezie, antipathieën, haat, enz.), voor lauwheid en ontspanning. En ook voor de gemakken die ze zichzelf hadden toegestaan en die tot zwaardere zonden hadden geleid, voor slechte belijdenissen door menselijk respect en gebrek aan oprechtheid en moed, enz. 

Josefa: De meditatie van de dag ging over het bijzondere oordeel van religieuze zielen. Ik kon mijn geest niet van de gedachte eraan bevrijden, ondanks de onderdrukking die ik voelde. Plotseling voelde ik mij gebonden en overweldigd door een verpletterend gewicht, zodat ik in een ogenblik duidelijker dan ooit tevoren zag hoe verbijsterend de heiligheid van God en Zijn afkeer van de zonde is. 

Ik heb mijn hele leven in een flits gezien, sinds mijn eerste belijdenis tot op de dag van vandaag. Alles was voor mij levendig aanwezig: mijn zonden, de genaden die ik had ontvangen, de dag dat ik tot de orde toetrad, mijn kleding als novice, mijn eerste geloften, mijn geestelijke lezingen en gebedstijden, het advies dat mij werd gegeven en alle hulp die ik kreeg in het religieuze leven. Het is onmogelijk om de verwarring en schaamte te beschrijven die een ziel voelt op dat moment, wanneer zij zich realiseert: ‘Alles is verloren en ik ben voor altijd verdoemd.’ 

Net als bij haar eerdere afdalingen in de hel beschuldigde Josefa zichzelf nooit van enige specifieke zonde die tot een dergelijke ramp zou kunnen hebben geleid. Onze Heer bedoelde dat zij alleen zou voelen wat de gevolgen zouden zijn geweest als zij zo'n straf had verdiend. Ze schreef: Ik bevond me meteen in de hel, maar werd daar niet meer naartoe gesleept zoals voorheen. De ziel werpt zichzelf daar neer, alsof ze zich voor God wil verbergen om vrij te zijn om Hem te haten en te vervloeken. 

Dit alles voelde ik als voorheen, en hoewel die martelingen verschrikkelijk waren, zouden ze draaglijk zijn als de ziel vrede had. Maar ze lijdt onbeschrijfelijk. Tot nu toe, toen ik naar de hel ging, dacht ik dat ik verdoemd was omdat ik het religieuze leven had opgegeven. Maar deze keer was het anders. Ik droeg een speciaal merkteken, een teken dat ik religieus was, een ziel die God had gekend en liefgehad, en er waren anderen die hetzelfde teken droegen. Ik kan niet zeggen hoe ik het herkende, misschien vanwege de bijzonder beledigende manier waarop de boze geesten en andere verdoemde zielen hen behandelden. 

Er waren daar ook veel priesters. Dit specifieke lijden kan ik niet verklaren. Het was heel anders dan wat ik op andere momenten had meegemaakt, want als de zielen van degenen die in de wereld leefden vreselijk lijden, zijn de kwellingen van religieuzen oneindig veel erger. Onophoudelijk worden de drie woorden Armoede, Kuisheid en Gehoorzaamheid met schrijnend berouw in de ziel gegrift.