20/2 Pr Altman - God toonde me een schokkend visioen: deze twee landen zullen Amerika aanvallen - Awakened Faith

Ik had drie dromen. Twee van deze dromen gingen over een grizzlybeer die ik interpreteerde als symbolisch voor Rusland, terwijl de derde betrekking had op een atoombom die ontplofte nabij de Rocky Mountains. Deze dromen zijn levendig in mijn geheugen blijven hangen. Hier is de eerste droom die ik tegenkwam te midden van bergen waar een grizzlybeer twee individuen achtervolgde door het dichte bos. Toen ik ze tegenkwam waren ze in paniek. Ze kwamen naar me toe en ze smeekten me om ook te vluchten. Verward door de situatie bleef ik staan, maar even later hoorde ik commotie uit de richting komen, waarvan ze waren gevlucht en zag een glimp van de naderende grizzlybeer.

Ik kwam uit het gebladerte liep instinctief achter de andere vluchtende personen. De massieve beer met zijn formidabele aanwezigheid en krachtige stappen kwam dichterbij. Ik begeleidde de uitgeputte mensen terwijl ik instructies schreeuwde om de aandacht van de beer van hen af te leiden. Toevlucht zoekend achter een stevige boom lokte ik de beer weg van de vermoeide personen terwijl de beer me achtervolgde. Ik manoeuvreerde zodanig om de veiligheid te verzekeren van deze twee personen.

Sjokkend en snuivend in de lucht achtervolgde de beer me terwijl ik verder rende. Na een aanzienlijke afstand te hebben gelopen, keerde ik terug naar het gebied waar ik de mensen had opgedragen om op mij te wachten. Ik vond ze naast mijn geparkeerde auto op een picknickplaats. We stapten allemaal in de auto, maar de beer ontdekte ons opnieuw en hervatte zijn agressieve aanval terwijl we ineengedoken in de auto zaten. 

In de tweede droom wandelde ik op een serene berghelling. De rust werd abrupt onderbroken toen ik merkte dat een persoon heuvelopwaarts naar mij sprintte terwijl een ander individu voor een stroom mensen rende. Deze mensen kwamen uit het bos beneden. Ze renden allen vlug bergopwaarts. Ik informeerde nieuwsgierig naar hun bestemming aan een van de lopers. Hoewel ik me zijn antwoord niet kan herinneren voegde ik mij bij deze groep. We bleven rennen voor wat voelde als urenlang. De schemering kwam op door door het dichte bladerdak en de duisternis rukte op. Uiteindelijk gingen sommigen van ons langzamer lopen tot een stevige wandeling, uitgeput maar vastbesloten om zoveel mogelijk afstand te bewaren tussen ons en wat ons ook achtervolgde, terwijl we ons tempo haastten, verlangend om veiligheid te bereiken voordat de duisternis ons omhulde.

In de omgeving werd de hemel geleidelijk donkerder en onthulde een tapijt van sterren. Voorbij de hoge bomen.uitgeput en buiten adem stuitten we op een hut met een bescheiden afmeting van ongeveer 5 bij 5 meter, we verzamelden ons er omheen, snakkend naar lucht. Onze handen rustten op onze zij alsof we gezamenlijk een marathon hadden afgelegd. Op ongeveer 6 meter afstand van de ingang van de hut overzag ik het landschap beneden en keek ik naar het dal. Ik zag fonkelende lichtjes van een stad. Temidden van de commotie haastten mijn metgezellen zich naar de hut, aangespoord door geroep om beschutting te zoeken tegen een naderende ontploffing. 

Ik hoorde: Ga naar binnen, ga weg van de ontploffing. Ik hoorde stemmen in paniek smeken om degenen die nog buiten waren beschutting te zoeken binnen de muren van de hut. Ik richtte mijn blik weer naar de vallei en was getuige van een felle lichtstreep die neerdaalde uit de donkere hemel. Het was een verblindende flits die de omgeving overspoelde.

Ik ging onmiddellijk de hut binnen, die zwak verlicht was. De kamer was vol met bange gezichten. Toen ik een plekje vond om te zitten sloeg een plotselinge windvlaag tegen de buitenkant van de hut, waardoor deze begon te schudden en kraken onder de kracht. Mensen klampten zich aan elkaar vast en hun angst was voelbaar. Ze zetten zich schrap tegen de dreigende chaos. We verkeerden in onzekerheid en angst. 

In de derde droom bevond ik me in het huis van mijn moeder en arriveerde voor een bezoek in de late uren van de nacht, misschien rond 20.30 of 21.00 uur. Toen ik haar huis binnenkwam, trof ik haar in gesprek aan in het gezelschap van haar kleinkinderen, maar mijn moeder leek zichtbaar bedroefd. Haar houding verraadde een gevoel van onbehagen. Bezorgd informeerde ik naar de oorzaak. Met een verontruste uitdrukking vertelde ze mij dat we onder de invasie waren van geüniformeerde soldaten.

Hun aanwezigheid was alomtegenwoordig en verontrustend. We waren onzeker over hun bedoelingen en de angst van mijn moeder werd alleen maar groter toen ze de grimmige realiteit vertelde die zich buiten haar deur ontvouwde. Ik besloot de situatie uit de eerste hand te beoordelen en ging de omgeving onderzoeken. Ik ging naar de hoofdweg, ongeveer anderhalve kilometer van de woning van mijn moeder. 

Ondanks de bezwaren van mijn moeder vergezelde een van haar kleinkinderen mij, ondanks mijn aanvankelijke tegenzin. Maar haar onwankelbare vastberadenheid overtuigde zowel mij als mijn moeder ervan toe te geven dat ze met mij mee mocht op wat een gevaarlijke reis beloofde te worden, terwijl we over de donkere wegen navigeerden. We klommen op een heuvel met uitzicht op de snelweg. We doofden de koplampen van onze truck om detectie te voorkomen. 

Daarna reden we nog 1 km verder. We stopten en stapten uit de truck. Omringd door een griezelige stilte die alleen werd onderbroken door de verre geluiden van militaire activiteit. Ik zei mijn nichtje om in de veiligheid van de truck te blijven. Ik waagde me alleen op pad met de bedoeling een korte verkenning uit te voeren, maar mijn nichtje negeerde mijn instructies en vergezelde mij toch. We beklommen de heuvel en we bereikten de heuveltop. Mijn ergste angsten werden bevestigd. Op de snelweg marcheerde een stoet militairen in gedisciplineerde formatie. Hun aanwezigheid was een grimmige herinnering aan de oprukkende dreiging. Ik besefte dat de invasie een onmiskenbare realiteit was geworden. Er waren gevechtshelicopters, humvees en imposante tanks die een formidabele stoet vormden die gestaag oprukte richting het zuiden. 

In het hart van onze plattelandsgemeenschap, was de aanblik van deze militaire brigade, bestaande uit misschien wel 3.000 tot 5.000 mannen en vrouwen in uniform, die marcheerden over de belangrijkste snelweg van onze gemeenschap, beangstigend. Het is een waarschuwing voor ons land. De gevolgen zijn inderdaad verschrikkelijk. Het is een waarschuwing voor ons allen om acht te slaan op het geval zo'n formidabele militaire macht het land binnendringt. Het is een ontnuchterende herinnering dat de tijd voor actie nadert in deze turbulente tijden. We moeten ons tot Geloof wenden voor troost en begeleiding.

De beeldspraak van de beer en de rode draak, symbolisch voor de dreiging dient als een luide oproep tot bekering en geestelijk ontwaken. Laten we Jezus aanroepen, de enige Zoon van de eeuwig levende God, onze Heer en verlosser. We moeten nadenken over de toestand van onze natie en de wereld in het algemeen. De rol van Amerika als het Mysterieus Babylon, zoals voorspeld in het boek Openbaring, onderstreept de ernst van de situatie.