Eind februari: Het schoppen tegen een conservenblik- droom - Dana Coverstone

Ik liep op de weg waar ik opgroeide als kind. Ik kwam uit mijn huis en nam een conservenblikje vast. Net als een blikje waarin groenten bewaard worden. Het bleek een spinazie conserveblik te zijn uit de jaren 60. Ik kende de weg en liep naar de verkeerslichten op de weg. Ik was ongeveer 8 of 9 jaar en ik schopte tegen het conserveblik. En naarmate ik verder liep werd ik ouder en grijzer en verloor haar. Ik bleef tegen het conserveblik schoppen tot ik het einde van de weg bereikte. Ik kon niet meer verder wandelen omdat er een klif aan de andere kant was. De man die ik in mijn dromen zie stond met zijn rug naar mij gekeerd. Hij draaide zich om en keek mij aan en tikte met zijn herdersstaf zachtjes op de rechterkant van zijn hoofd en dan wees Hij naar mij.

Toen in het volgende tafereel reed ik in mijn wagen over de brug van de Cumberland rivier. Ik ging richting stad. Ik zag een zwerm sprinkhanen. Heel mijn voorkant van mijn wagen zat onder vleugels en bloed van de sprinkhanen. Toen de zwerm voorbij was stapte ik uit en bekeek het vuil op mijn wagen. Ik opende de koffer van mijn wagen waar dozen vol vodden waren. Ik begon de wagen en ruiten van de wagen schoon te vegen met deze vodden. Ik gooide de vodden op de grond. Ik had er 5 gebruikt. Ik reed verder de stad in en zal nog een zwerm. Maar deze keer waren het vleermuizen.

Opnieuw botsten ze op mijn wagen tot zelfs de ruiten barsten vertoonden. Na een paar minuten was de zwerm vleermuizen verdwenen. Ik stapte uit en zag dat mijn wagen niet het enige was dat beschadigd was, maar ook gebouwen waar gebroken ramen waren en dode vleermuizen. Bloed en dode vleermuizen lagen op straat en andere wagens. Mensen kwamen op straat om te zien wat er was gebeurd. Opnieuw deed ik de koffer van de wagen open en nam vodden om de ruiten van de wagen schoon te vegen zodat ik iets kon zien. Het duurde nu langer en ik had 10 vodden nodig, die ik opnieuw op de grond gooide.

Daarna keek ik hoeveel dozen ik nog in de koffer had staan. Er waren nog zeker 100 vodden in mijn koffer. Daarna reed ik terug verder. Ik naderde het verkeerslicht, zoals in het vorig tafereel. Het was rood en ik stopte. Ik kon echter een grotere en meer onheilspellende wolk zien. Het was een zwerm van iets dat naar mij toe kwam. Het bedekte de hele lucht en kwam vlug op mij af. Ik keerde vlug mijn wagen terug en reed naar huis. De zwerm volgde mij en uiteindelijk kwam ik bij thuis terecht. Toen ik juist de deur achter mij dicht deed hoorde ik gebons op de deur als dat iets de deur raakte. De wind blies krachtig, zodanig dat het huis beefde.

In het volgende tafereel liep ik op een grote straat in de stad en de paar mensen die ik zag stonden naast de gebouwen en keken naar boven met grote schrik. Ik kon niets zien in de donkere hemel maar ik voelde iets onheilspellends. De mensen liepen weg en ik ook. Ik bleef naar boven kijken terwijl ik liep. Ik zag plots 3 grote rode draken. Ze doken naar beneden met een soort stof in hun klauwen. Alle drie naderden de mensen die wegliepen en gooiden de stof over hen. Het leek zoals stof, maar het was als energie en het bewoog. Toen ze de stof op de mensen wierpen leek het de mensen op de grond vast te houden. Ik zag dat er ongeveer 10 mensen op de grond vastzaten. Ik zag dat er nog meer rode draken in de lucht vlogen, en het leek alsof ze letterlijk aan het praten waren en ze klapten snel en agressief met hun vleugels.

Eén richtte zijn aandacht op aarde. Ik stak mijn hand in mijn broekzak en nam een flesje olie en ik liep naar de mensen die vastzaten en ik goot olie op de stof. De stof begon te bewegen en leek pijn te hebben. Het liet de mensen gaan en vloog weg. Het had geen vleugels maar vloog zo weg. Ik ging van persoon naar persoon om olie op de stof te gieten. De draken in de lucht schreeuwden allen en sisten ongenadig en vlogen terug naar het gebied en de mensen verspreidden zich en gingen in openstaande deuren van gebouwen. Ze gooiden zelfs ramen in om in winkels binnen te geraken om zich te beschermen tegen deze draken.

Op dit moment veranderden de draken in militaire vliegtuigen. Ik zag er een vliegen over de Westkust, een over het Midwesten, en een over de Oostkust. Alle drie de draken dropten op wat raketten leken te zijn. Ze landen met een groot impact, maar ze explodeerden niet. Op geen enkele plaats waar ze werden gedropt. Toen zag ik oogsten verdorren in het Midwesten en ik zag dat er landbouwgrond te koop stond voor minder dan 100 dollar per hectare. Ik zag mensen hun woningen verlaten in het westen met koffers in hun hand en ze gingen naar supermarkten zoals Walmarts of opslagmagazijnen, die waren omgebouwd tot kleine appartementen. De mensen kregen voedselzakken toen ze binnenkwamen en kregen instructies waar ze moesten zijn.

Er waren duizenden mensen in deze gebouwen. Er klonk een alarm en er kwam een electrisch hekken uit de grond en omringde de faciliteit. Wat er opviel was dat de veiligheidsdiensten en de leiders allen erbuiten stonden en dat ze zwaar bewapend waren. En het was nog niet aan de orde toen de mensen in het gebouw gingen. Aan de Oostkust zag ik een museum van fiduciair geld van over de hele wereld, benadrukkend dat de dollar verdwenen was. Wall Street was totaal leeg en de startbel die altijd luidt als de markten opengaan, sttond op een stok en het was zo hoog dat niemand de bel kon bereiken.

Maar dit plein waar de bel luidde was bezaaid met afval en mensen sliepen op straat. Brandvaten hielden mensen warm en ze verbrandden dozen. Ze verbrandden letterlijk dozen met Amerikaanse vlaggen en schudden hun vuist in de lucht. Ze bedankten ook de draken voor het blootleggen van de ware aard van Amerika en de draken vlogen over de respectievelijke gebieden: het Westen, het Midwesten, en het Oosten.