25/3 Nog een pandemie te verwachten - Great Miracles Avenue 

1e droom: Ik bevond mij met mijn familie in Brazilië, maar mijn man was niet bij mij omdat hij in een ander land werkte. Plotseling ontvingen mijn ouders een bericht op hun mobiele telefoon en dit bericht was van de overheid en op het bericht waarschuwden ze mensen voor een ziekte die erger was dan covid en die zich reeds over de hele wereld verspreidde.

Dit was weer een pandemie en ze vroegen iedereen om thuis te blijven. Ze lieten ons een man horen die schreeuwde en huilde van pijn vanwege deze ziekte. Het was heel schokkend en beangstigend en in de droom maakte ik me zorgen omdat mijn man in een ander land was, alsof het niet gemakkelijk was om hem weer te zien, misschien omdat er geen gemakkelijk transport zal zijn tussen landen. 

2e droom: Ik zag een non mij vragen om naar een missie te komen en die non en een andere betaalden voor mijn overtocht. Toen zag ik mezelf in een ziekenhuis ik kwam daar op dezelfde plaats waar zieke mensen kwamen en er waren veel zieke mensen met verschillende soorten ziekten. Ik zag dat mijn man daar was en hij zei tegen mij dat hij brood ging kopen voor een leukemiepatiënt en ik zei tegen hem dat het een mooi gebaar was. Mijn man en ik waren gezond.

We waren daar om te helpen en om onze missie uit te voeren. Toen zag ik een persoon met open hoofdwonden en dat schokte me maar de persoon kon nog steeds lopen en zijn huid was erg uitgedroogd. Later zag ik mezelf in dit enorme ziekenhuiscomplex met veel verpleegsters die uit vele plaatsen kwamen. De verpleegsters arriveerden in bussen. 

3e droom: Ik zag overal veel paspoppen die op mensen leken, en gekostumeerd alsof het Halloween-periode was. Ze leken zo echt maar levenloos. Toen mensen langs de paspoppen liepen, staarden ze alleen maar. Ik keek naar deze dingen en het leek dat ze zouden tot leven komen. In een oogwenk bewogen al deze paspoppen en ik zag dat ze allen veranderd waren in zombies en toen kondigde de Amerikaanse regering in de droom aan dat ze mensen rekruteerden om zeven dagen lang op te treden en zich als zombies te gedragen.

Ik dacht: waarom zouden ze willen dat mensen zich als zombies gedragen? Ik schreef me ook in voor dit acteerwerk, maar pas toen we binnenkwamen, vertelden ze ons dat we ons als zombies zouden gedragen. Ik wist dit reeds omdat ik het visioen zag.

Ik had de kans om te zien wat het acteerwerk was. Het leek alsof deze levensechte paspoppen in echte zombies veranderden en er waren er veel van. Ze waren ook niet zo langzaam als ik dacht dat de zombies zouden zijn. Er was geen ademruimte om ze zelfs maar aan te vallen.

Toen heb ik me afgemeld voor het rekruteringsproces, omdat door wat ik had gezien ik niet kon doorgaan met acteren. Sommige mensen zeiden tegen mij dat het maar zeven dagen zijn en dat het veel geld opbrengt. Ik heb het afgewezen en ben weggegaan. Ik zei tegen mezelf: in dit visioen weten deze mensen niet eens dat ze er niet levend uitkomen. Het was zo levendig.