15/9/2023 Het voorkomen van nucleaire accidenten - OLVrouw aan Melanie 

Aan het begin van het visioen van de H. Maagd Maria komt een prachtige, subliem glanzende leeuw in beeld. Hij kijkt boos, brult en slaat met zijn poot over de grond en in de richting van de zieneres. Op de achtergrond staat een groot wit gloeiend kruis. De leeuw loopt haar voorbij en kijkt met een onderzoekende blik, maar ook kritisch en observerend. Het volgende moment toont een paradoxaal beeld brandend zeewater en vlammen op het wateroppervlak. 

Vervolgens verschijnt er een begraafplaats. In eerste instantie alleen een grafsteen met een stenen kruis erop, beide in grijswit. Dan staat er een hele lange rij grafstenen, die heel dicht bij elkaar liggen. Elke grafsteen heeft dit kruis. De grafstenen worden naar achteren steeds vlakker. Het is alsof ze steeds kleiner worden, of alsof een groot deel van de steen ondergronds verborgen zit, maar het kruis zelf nog steeds uit de aarde steekt. Deze rij grafstenen beweegt zich naar een bepaald punt en aan het einde glanst het witte kruis. Het betekent dat Jezus Christus de doden ontvangt.

Dit gaf een gevoel van eenheid: dat je in de dood één wordt. Dan weer een tafereel van een enorm groot kerkhof met veel doden. 

Vanuit het perspectief van het wateroppervlak zie je een imposant en intiem groot oorlogsschip, dat is uitgerust met een grote kanonnenloop en zijn anker laat zakken. Dit zijn taferelen in de context van oorlog. De beelden worden afgewisseld met mensen die pijn lijden op het land, gewond raken en luidruchtige straaljagers die voorbij vliegen. Het volgende moment schiet een schip zijn kanonnenloop richting het vasteland en daar ontploft het projectiel. De Amerikaanse zeearend verschijnt in de buurt van het oorlogsschip, en deze keer slaakt hij een luide, tevreden kreet. Als je je de adelaar met menselijke gezichtsuitdrukkingen zou voorstellen, zou je een kwaadaardige, ondeugende grijns zien. 

Plots vliegt een straaljager met hoge snelheid een gebouw binnen - het is een oude kerncentrale. Keer op keer vliegen straaljagers er overheen. Het gevoel van een waarschuwing ontstaat en het geel-zwarte waarschuwingsbord wijst op nucleaire straling. De herinnering aan Tsjernobyl komt in me op. In het visioen ziet de zieneres herhaaldelijk straalvliegtuigen over de kerncentrale vliegen en ziet ze hoe ze iets laten vallen. Plotseling verschijnt het beeld van de bruine beer, met ontblote tanden. Hij trekt dreigend zijn neus op en laat heel intens en boos zijn tanden zien. Hij voelt zich bedreigd en de situatie staat op het punt te escaleren. Als er nog een beetje meer wordt toegevoegd, verliest hij volledig zijn geduld. 

Maria suggereert dat wanneer de beer zijn geduld verliest, er gevolgen zijn - voor alle mensen, in verschillende landen.

De beer maakt herhaaldelijk in een strijdlustige beweging met zijn poten, zoals paarden met hun hoeven, alsof hij op het punt staat te springen om aan te vallen. Hij trekt herhaaldelijk zijn neus op en ontbloot zijn tanden in een dreigend gebaar. 

Daarachter, verderop, zit de Amerikaanse zeearend, hatelijk lachend, met een gevoel van superioriteit, alsof hij wil zeggen: "Nu heb ik je waar ik je wilde hebben!" Hij vindt het leuk dat de beer zijn geduld verliest. Dit alles speelt zich af voor de kerncentrale, die nog steeds op de achtergrond te zien is. Je ziet nu witte ambulances met een rood kruis en sirene. 

Met het oog op dit nieuws dringt de H. Maagd Maria er bij de mensen op aan kalm te blijven. Het is een mogelijk scenario dat voorkomen kan worden. Hiervoor heeft ze echter gebeden van de gelovigen nodig. Ze vraagt liefdevol om ertegen te bidden of, in positieve bewoordingen, deze kerncentrale te beschermen. Maria vraagt mensen om te bidden, zodat er over het algemeen geen nucleaire ongelukken of aanvallen plaatsvinden die vervolgens tot overeenkomstige explosies leiden. Maria staat nu in een wit gewaad, witte sluier en lichtblauwe lange ceintuur om haar middel in de kerncentrale. 

In deze verschijning is ze een soort patroonheilige. Ze wil catastrofes voor ons mensen voorkomen, evenals dit dringende gevaar dat ze ziet en dat, zoals ze zegt, zich zou kunnen voordoen. De zieneres voelt hoe Maria een soort beschermende balsem over de situatie aanbrengt. Er is iets geruststellends aan het kalmeren van de zenuwen, misschien van staatshoofden en iedereen die daarmee verbonden is. Het beschermt en kalmeert ook de mensen die bang zijn of die daar werken. Het is alsof ze er een heel delicate beschermende film van kalmering, sereniteit, genezing, harmonisatie en goddelijke vrede overheen legt. 

Ze wil uitdrukken dat ze er is. Wij kunnen ons vertrouwen in haar stellen. Ze zal ons niet teleurstellen; ze wil dat iedereen dit weet. Ze vraagt om gebeden. Ze heeft ze ‘nodig’ als een soort offer, maar ook als bewijs dat er nog steeds mensen zijn die erom geven. Het is alsof niemand er meer om geeft, alsof je je eenvoudigweg overgeeft aan de wereldgebeurtenissen in plaats van ertegen te bidden en je eigen vrijheid van handelen uit te oefenen door middel van gebed, dat zeker kracht heeft. Zo legt Maria het uit. 

Nu ziet de zieneres Maria kleine boeketten uitdelen met kleine bloemen, maar het lijken wel bloemen die als devotie op graven worden gelegd. Ze loopt over een slagveld, een oorlogsgebied, en deelt daar deze bloemen uit. Het betekent dat zij zorg draagt voor oorlogsslachtoffers en dat zij de zielen begeleidt. Ze straalt een grote rust uit en geeft aan dat zij ook daar is waar de oorlog reeds heeft gewoed en vrede brengt. Ze neemt afscheid met de woorden: "Ga in vrede."