8/4 Don Bosco openbaart een schokkende reden waarom ’goede mensen‘ naar de Hel gaan - Living Faith Daily

In een droom van de H. Don Bosco op 17/2/1871: Don Bosco werd door zijn engelbewaarder naar de poorten van de Hel geleid. Hij zag niet alleen de kwellingen van de vervloekten, maar ook dat er van zijn jongens bij waren, die hij met liefde had onderwezen en leren bidden. Don Bosco stapte door de poorten van de Hel en bijbelverzen waren aan de muren zoals brandend vuur:

Jesaja 48:22: Goddelozen zullen geen vrede kennen – zegt de HEER.

Maar de verschrikking was nog maar net begonnen. Hij betrad een enorme, brandende grot. De vloeren, muren en zelfs de lucht gloeiden met een ondraaglijke hitte. Toch werd er niets verteerd. Dit was eeuwig vuur, vuur dat brandde maar nooit vernietigde. En toen zag hij die jongens, tientallen, honderden. Sommigen herkende hij van het oratorium. Ze schreeuwden van de pijn, bevroren in verwrongen houdingen. Anderen sloegen elkaar als dolle dieren. Ze krabden aan hun eigen gezicht, scheurden hun vlees open en slingerden het in woede weg. En toen gebeurde er iets nog hartverscheurenders.

Boven de grot werd het plafond kristalhelder. Don Bosco zag een glimp van de Hemel, stralend, vredig en vreugdevol. Maar de verdoemde zielen konden het ook zien. Ze staarden omhoog, vervuld van woede en afgunst. Gekweld niet alleen door vuur, maar door het eeuwige verlies van wat van hen had kunnen zijn. En op dat moment riep Don Bosco uit: "O, hoe ellendig moeten deze arme jongens zich voelen, wetende dat ze geen hoop meer hebben." Don Bosco stond in stille afschuw naar deze zielen te kijken die in doodsangst kronkelden.

Hij keerde zich tot zijn beschermengel en stelde de vraag die in zijn hart brandde: waarom zijn ze hier? Het waren brave jongens, gehoorzaam en respectvol. Ze kwamen naar de kerk. De engel keek hem aan en antwoordde: Ze gingen naar de kerk, ze gingen biechten, maar... Don Bosco’s' hart zonk in zijn schoenen. Hij wist wat die MAAR betekende. De engel vervolgde: Ze biechten, maar ze biechten niet alles. Sommigen schaamden zich, anderen vonden dat een kleine zonde er niet toe deed en weer anderen hebben er nooit echt berouw over getoond.

Ze spraken de woorden, maar hun harten waren ver van God. Sommigen waren slechts één keer in zonde gevallen, misschien toen ze jong waren, maar uit angst of trots bekenden ze het nooit, of erger nog, ze probeerden de Priester te misleiden tijdens de Biecht, waardoor het sacrament dat hen moest redden, leeg werd, een vorm zonder genade. Iedereen die in die staat sterft, zei de engel, kiest voor eeuwige scheiding van God. Don Bosco was er kapot van, niet omdat ze hadden gezondigd, maar omdat ze het verborgen hadden gehouden. Ze waren goed van buiten, maar van binnen kozen ze voor trots boven berouw.

Nadat hij had gezien hoe zielen veroordeeld waren door verborgen zonden en valse belijdenissen, wendde Don Bosco zich tot zijn engel en vroeg: "Trots is toch zeker de wortel van dit alles?"

De engel pauzeerde even en zei toen:Trots is de wortel van alle kwaad in het algemeen, maar de zonde die veel van deze zielen specifiek verdoemde, was ongehoorzaamheid. Ongehoorzaamheid, ja, geen luide, boze rebellie, maar stille trots, subtiel, geheim en hardnekkig. De engel legde uit: Sommigen waren de regels niet gehoorzaam, dachten dat ze er niet toe deden, sommigen verlieten 's nachts hun bed om rond te dwalen waar ze niet hoorden. Sommigen gingen naar de kerk, maar spotten met het heilige, leidden anderen af ​​of deden alsof ze baden.

Anderen weigerden kleine instructies op te volgen, denkend dat ze het beter wisten. Dit waren geen criminelen of atheïsten, het waren goede katholieke kinderen, maar alleen als iemand toekeek. En dat is het gevaar. Ongehoorzaamheid onthult een dieper probleem: een hart dat zich niet overgeeft, een ziel die weigert geleid te worden. Zonder gehoorzaamheid is er geen nederigheid en zonder nederigheid geen verlossing. Don Bosco zag dat zelfs in kleine daden ongehoorzaamheid de ziel opent voor spirituele instorting, niet omdat God stopt met van ons te houden, maar omdat we stoppen met Hem te laten leiden nadat Hij de verborgen zonden en de stille ongehoorzaamheid heeft geopenbaard, die zovelen naar de ondergang heeft geleid.

De engel nam Don Bosco nog dieper mee. Ze naderden een andere groep verdoemde zielen, waarvan sommigen zich door Don Boco als goed opgevoed herinnerden.

Vrolijk en slim. Wat hadden ze gedaan? Boven hen hing een bord met een simpele zin: De wortel van talloze kwaden: luiheid. De engel wendde zich tot Don Bosco en zei: Waarschuw hen, waarschuw hen voor luiheid. Hij legde uit dat veel van deze zielen niet ronduit rebels waren. Ze verspilden gewoon tijd. Ze verwaarloosden het gebed. Ze vulden hun leven met afleidingen in plaats van deugdzaamheid. Vanwege luiheid zei de engel: Koning David verviel in zonde. Luiheid geeft de duivel de tijd om te fluisteren. Verleid en overwin.

Sommige jongens in Don Bosco’s droom stopten met bidden. Anderen vervingen heilige gewoonten door frivole boeken, roddels of luiheid. Een paar zelfs valse devotie. Ze leken vroom, maar waren geestelijk in slaap. Don Bosco zag hoe spirituele luiheid hun ziel langzaam doodde. Ze vervielen niet in één keer in doodzonde, maar ze dreven gewoon geleidelijk af tot ze verdwaald waren. En het ergste van alles was, dat ze dachten dat het goed met ze ging. Nu denk je misschien: "Maar ze waren goede kinderen, goede mensen, hoe konden ze dan in de hel terechtkomen?“

En dat is precies waar de H. Don Bosco mee worstelde, maar hier is de waarheid die elke Katholiek moet horen: goed zijn is niet hetzelfde als heilig zijn. Vriendelijk zijn is niet hetzelfde als in staat van genade zijn. De wereld zegt: wees gewoon een fatsoenlijk mens, maar Jezus zegt: Wees dus volmaakt, zoals jullie Hemelse Vader volmaakt is. (Matt. 5:48) De mensen die Don Bosco zag, waren geen monsters. Ze waren geen vijanden van de Kerk. Ze waren gewoon zelfgenoegzaam. Ze dachten dat beleefd, respectvol zijn en grote zonden vermijden genoeg was, maar verlossing gaat niet over jezelf met anderen vergelijken.

Het gaat erom echt verenigd te zijn met God door genade, gebed, gehoorzaamheid, berouw en liefde. Een goed mens kan nog steeds naar de Hel gaan als hij genade afwijst, zonde verbergt of leeft zonder ware bekering. God vraagt ​​niet om perfectie van de ene op de andere dag, maar Hij vraagt ​​wel om ons volledig hart. Don Bosco liep niet in wanhoop weg. Wij ook niet, want hier is het goede nieuws: zolang je leeft is het nooit te laat. Gods genade is dieper dan welke zonde dan ook, krachtiger dan welke zwakte dan ook. Maar we moeten...

Wat moeten we doen?

* Onderzoek je geweten eerlijk. Niet op basis van hoe goed je overkomt in de ogen van anderen, maar op basis van hoe je ziel eruitziet voor God.

* Doe een oprechte biecht. Houd je niet in. Verbloem het niet. Wees bruut eerlijk tegen God en Hij zal je ziel overspoelen met genade.

* Bid elke dag. Zelfs vijf minuten nederig, oprecht gebed kan een stervende ziel weer tot leven wekken. Vermijd spirituele luiheid.

* Wees niet alleen aardig. Streef naar heiligheid.

* Zoek de sacramenten.

* Lees de Schrift.

* Vraag Onze Lieve Vrouw om je te helpen gehoorzaam te blijven in de kleine dingen. Ware liefde voor God blijkt uit dagelijkse keuzes, vooral als er niemand toekijkt.

Wie bidt is gered, wie niet bidt is verdoemd, zegt de H. Alfonsus Liguori. Het pad naar de Hemel is niet gemakkelijk maar het is mogelijk voor iedereen, als we het met God bewandelen.