2/5 Over de naam van de volgende Paus - Virgin Mary Prophecies

Terwijl de wereld nadenkt over de toekomst van de Katholieke Kerk hangt er een schaduw van onzekerheid, en tegelijk daagt een licht van openbaring aan de horizon. In dit conclaaf wordt de opvolger van paus Franciscus gekozen, maar er is een zekerheid dat maar weinigen weten. Het zal een paus zijn verkozen in een klimaat van diepe verdeeldheid, in een Kerk verscheurd door tegenstrijdige stromingen. En in een wereld die tekenen van wat velen interpreteren als de Eindtijd toont. De mogelijkheden spreken duidelijk voor zichzelf. Tachtig procent van de Kardinalen die deel uitmaken van het conclaaf werden rechtstreeks aangeduid door Paus Franciscus.

Deze statistische informatie is niet irrelevant. Maar het suggereert sterk dat de volgende Paus de koers kan varen van Bergoglio’s pontificaat, met een progressieve inslag in plaats van een traditionalistische. Maar er is iets anders wat deze hypothese steunt. Iets wat verbazingwekkender is, maar bijna onopgemerkt is voorbij gegaan. Een bijzondere uitspraak die Paus Franciscus deed, wat een ware profetie uitdrukte namens zijn opvolger. Vandaag zullen we openbaren welke naam het is en onderzoeken of het werkelijk mogelijk is dat de opvolger van de Petrusstoel reeds op een manier is beslist.

Indien dit zo is, welke rol speelt de H. Geest hierin? Is het werkelijk de H. Geest die de hand leidt van de Kardinalen gedurende het conclaaf? In september 2023, op de terugreis van Mongolië, was Paus Franciscus op het pauselijke vliegtuig samen met journalisten die hem vergezelden. Gedurende een van de gebruikelijke persconferenties aan boord, vroeg iemand of hij plannen had om Vietnam te bezoeken. Een van de Aziatische naties met een beduidende Katholieke aanwezigheid, maar dat de Heilige Vader nog niet had bezocht.

Franciscus‘ antwoord was cryptisch en vandaag klinkt het als een voorgevoel. Als ik niet op bezoek naar Vietnam ga, dan zal Johannes XXIV zeker gaan. Deze uitspraak was op nonchalante toon uitgedrukt, typisch voor de grapjes van de Argentijnse paus. Maar het heeft over de tijd een diepere betekenis gekregen. Het was geen gewone verwijzing, maar een specifieke naam voor een toekomstige Paus. En niet zomaar een naam, maar een wat herinneringen oproept aan een van de meest revolutionaire pausen in recente Kerkgeschiedenis: Johannes XXIII, met de numerieke indicatie, die een rechtstreekse spirituele opvolger suggereert.

Om de volledige betekenis van deze uitspraak te begrijpen, is het noodzakelijk te weten wie Johannes XXIII was, en welk impact hij had op het Katholicisme van die tijd. Angelo Giuseppe Roncalli, verkozen in 1958 met de naam Johannes XXIII is de geschiedenis ingegaan als de goede Paus. Een figuur die in staat was om een balans te brengen tussen traditie en vernieuwing. Op een persoonlijk en spititueel niveau was Johannes XXIII diep verankerd in de Katholieke traditie. Een man van intens gebed, respectvol voor traditionele liturgie en seculiere praktijken van de Kerk.

Zijn vorming en zijn pad als bisschop en apostolische nuntius hebben nooit revolutionaire neigingen getoond. Maar het is op het pastorale en profetische niveau dat Johannes XXIII een buitengewone openheid manifesteerde. Hij merkte op dat de Kerk niet op zichzelf en gesloten kon blijven in een snel evoluerende wereld. Het was deze intuïtie dat hem in 1959 dreef om het Tweede Vaticaans Concilie bijeen te roepen. Het eerste concilie van de Kerk na bijna een eeuw. Deze grote kerkelijke gebeurtenis legde de fundamenten van een diepgaande vernieuwing van de manier waarop de Kerk in de moderne wereld staat.

Johannes XXIII was niet van plan de leer te veranderen, maar om de manier hoe ze te presenteren, te vernieuwen. Het was de bedoeling de Kerk meer toegankelijk te maken, barmhartiger en meer in dialoog te gaan. In die zin, kan hij beschouwd worden als progressief in methode, maar inhoudelijk traditionalistisch, zoals hij verklaarde in de encycliek Mater et magistra uit 1961. De Kerk moet aandachtig zijn voor de tekenen des tijds, maar zonder iets te ontkennen van zijn waarheid. Als de opvolger van Franciscus werkelijk de naam van Johannes XXIV zou kiezen, zou dit een duidelijke verkondiging zijn van zijn intentie: verder gaan op het pad van openheid en dialoog met de hedendaagse wereld.

Maar toch verankerd te blijven met de traditie en met de leer. Het is een balans die niet gemakkelijk is in een Kerk die nu verdeeld is tussen degenen die het vernieuwingsproces zouden willen versnellen en degenen die hopen om terug te keren naar een meer conservatieve positie. Maar wat is de rol van de H. Geest in dit alles? Is Hij het werkelijk die de Paus kiest door de Kardinalen in het conclaaf? Het is een complexe vraag en het verlichte antwoord werd gegeven door Joseph Ratzinger, de toekomstige Paus Benedictus XVI in een intervieuw in 1997.

Wanneer hij werd gevraagd of het de H. Geest was die de Paus koos, antwoordde Ratzinger met diepe theologische eerlijkheid. Ik zou niet stellen dat het de H. Geest is die hem kiest. Ik zou zeggen dat de H. Geest geen controle neemt over de zaak, maar eerder de goede opvoeder is die ons veel ruimte, veel vrijheid laat zonder ons volledig in de steek te laten. Zodat de rol van de H. Geest in bredere zin moet worden begrepen, niet dat Hij de kandidaat dicteert voor wie moet gekozen worden.

Misschien is de enige zekerheid die Hij biedt is dat het niet volledig kan verkeerd gaan. Er zijn teveel voorbeelden van pausen die de H. Geest niet zou gekozen hebben. Deze woorden van Ratzinger benadrukken een fundamentele waarheid. Het conclaaf, hoewel het een spirituele gebeurtenis is, blijft nog steeds een menselijk proces. De Kardinalen stemmen volgens hun vrije wil, beinvloed door hun visie van de Kerk, door hun verbondenheid met anderen, en ook door hun persoonlijke vrees. De H. Geest legt geen keuze op, maar biedt Zijn beleiding die kan aanvaard of afgewezen worden op basis van menselijke vrijheid. Deze visie lijkt in contrast met wat de eerwaardige Albino Luciani, toekomstige Paus Johannes Paulus I verklaarde in 1978.

Op deze gelegenheid zei hij dat in de verkiezing van de Paus gebeurt er de keuze van degene die reeds gekozen werd door God. Om de woorden van Jezus aan Zijn discipelen aan te halen: Jullie hebben Mij niet gekozen, maar Ik heb jullie gekozen. Hoe deze twee perspectieven met elkaar verzoenen? Om deze klaarblijkelijke paradox te begrijpen moeten we het mysterie van de Goddelijke Wil in de menselijke geschiedenis meer diepgaand onderzoeken. Wanneer we spreken van een persoon die door God werd gekozen, kunnen we verwijzen naar twee verschillende realiteiten.

Wat God verlangt en wat God toelaat. In theologie is er een verschil tussen Gods actieve wil en Zijn toegestane wil. De laatste laat menselijke tekortkomingen toe met het oog op een hoger plan die ons beperkt begrip van het huidige, te boven gaat. Het zou daarom aanmatigend zijn om te beweren dat men kan beoordelen of een bepaalde Paus het resultaat is van Gods actieve wil of van zijn toestemming. De geschiedenis van het Pausschap toont ons een buitengewoon gevarieerde reeks van figuren. We hadden Pausen met buitengewone heiligheid en anderen met een dubieuze moraal, visionaire vernieuwers en hoeders van de traditie.

Deze diversiteit getuigt hoe de Heer, door Zijn Kerk toe te vertrouwen aan de kwetsbare handen van de mensheid, heeft voorzien dat menselijke beslissingen soms onvolmaakt zouden zijn. De kerkelijke pelgrim op aarde is geen samenkomst van volmaakten, maar een gemeenschap van reizigers op weg naar heiligheid, met hun zwakheden en tegenstrijdigheden. Heiligen en zondaars samen, sterk en kwetsbaar in het geloof. Er is echter een onwrikbare zekerheid die door de 2000 jaar kerkgeschiedenis heen loopt. Hoewel Christus menselijke dwalingen en zwakheden toestaat, laat Hij Zijn Kerk nooit volledig over aan definitieve leerstellige dwalingen. De belofte aan Petrus resoneert door de eeuwen heen: Jij bent Petrus, en op deze rots zal Ik Mijn Kerk bouwen. En de machten van de Hel zullen haar niet overweldigen.

Deze garantie betekent niet dat elke Pauselijke beslissing onfeilbaar of geïnspireerd is, maar dat de geest op cruciale momenten met betrekking tot geloof en moraal zal voorkomen dat Petrus' boot volledig zinkt. Of de volgende Paus er nu voor kiest om zichzelf Johannes XXIV te noemen, zoals Franciscus leek te suggereren, of dat hij een andere naam kiest, we hoeven niet bang te zijn. Mochten er ernstige veranderingen in de leer of de praktijk van de Kerk plaatsvinden, zoals in de eucharistische consecratie, dan kunnen we erop vertrouwen dat God direct zal ingrijpen. Hoe? Door de Heilige Geest over iedereen te laten neerdalen in de Waarschuwing, de Verlichting van het geweten.

Het naderende conclaaf zal zeker de weerspiegeling zijn van een gebroken Kerk. Tijdens Franciscus' pontificaat werd een openheid naar de wereld bevorderd die interne verdeeldheid heeft veroorzaakt. Velen hebben in zijn bestuur een zoektocht naar nabijheid met degenen die ver weg zijn, maar ook een afstand tot doctrinaire helderheid gezien. De Kardinalen zullen een opvolger moeten kiezen te midden van een wereldwijde geloofscrisis, interne schandalen en een verlies aan moreel gezag van de Kerk in de wereld.

Staat de naam reeds vast? Misschien wel, op de mysterieuze wegen van de goddelijke voorzienigheid. Maar wat het ook is, het zal de naam zijn van degene die God in dit bijzondere historische moment laat leiden over Zijn Kerk En dit moet voor gelovigen geen reden zijn voor angst, maar voor hoop.