3/5 Waarom je niet meer dan 24 uur in doodzonde zou mogen verkeren - Uniquely Mary

Als jij of iemand van wie je houdt zich in een staat van doodzonde bevindt, moet je onmiddellijk naar de biecht gaan, want je draagt ​​misschien meer kwaad met je mee dan je beseft. Laten we er meteen mee beginnen. Ik neem dit prachtige spirituele advies uit het boek Devotion for the Dying van Moeder Mary Potter. Luister naar wat ze te zeggen heeft. Er is veel om over na te denken. Ze zegt: "Ach, als degenen die doodzonden begaan en daarin blijven zonder zo snel mogelijk te biechten, zoals het hoort, wisten hoeveel schade ze in de wereld aanrichten, zouden ze zeker berouw hebben." Weet dit, jullie die vaak buiten de genade van God bent, dat zoals in het geval van hen die in staat van genade zijn, Gods geest bij hen woont, zo ook zij die niet de genade van God hebben, die in doodzonde zijn, een boze geest met zich meedragen en alleen al hun aanwezigheid brengt kwaad en onheil aan anderen.

Er zijn ook mensen die ernaar streven om van doodzonde af te blijven en die bezorgd zijn over hun eigen ziel en de zielen van hun kinderen of degenen die aan hun zorg zijn toevertrouwd, en toch, als ze ongelukkigerwijs in doodzonde vallen, wekenlang in die staat blijven en niet de minste haast hebben om te biechten. Het is vreemd dat iemand die geloof heeft, nacht na nacht in vrede met God kan slapen en niet liever de eerste de beste gelegenheid aangrijpt om met hem verzoend te worden. Ik herinner me nog goed het geval van een Priester die op een avond, nadat hij zijn dagtaak had volbracht, verrast werd door een jongen die naar hem kwam en dringend vroeg om zijn biecht te laten afnemen.

Hij zei als reden voor zijn komst op zo'n ongewenst uur dat hij, nadat hij een doodzonde had begaan, zoals gewoonlijk naar bed was gegaan, maar de gedachte aan wat hij ooit had gehoord, dat je nooit in doodzonde zou moeten gaan slapen in zijn gedachten bleef hangen. Hij was uiteindelijk niet in staat om te slapen en toegegeven aan een impuls van genade was hij opgestaan ​​en naar de Priester gegaan in de hoop dat deze hem zou de biecht zou afnemen. Hoewel het zo laat nam de Priester de Biecht af en sprak vriendelijk tegen hem en zegende hem.

De jongen keerde naar huis terug en werd de volgende ochtend dood in zijn bed gevonden. Dit is duidelijk een geval van voorzienigheid waarin hij, als hij niet naar de biecht was gegaan, voor eeuwig verdoemd zou zijn geweest. We moeten minstens twee lessen hieruit kunnen halen: het eerste is dat we ons altijd bewust moeten zijn, ten minste in algemene zin, van alle Katholieke kerken waar ze de Biecht aanbieden en waar we binnen de 24 uur terecht kunnen of dat we een lokale Priester hebben in noodgeval.

De jongen in het verhaal maakte zich geen zorgen over het lastigvallen van de Priester en zelfs als hij de Priester lastigviel, dan is dit beter dan te riskeren naar de Hel te gaan. Bovendien moeten we bidden voor de mensen om ons heen en ons bewust moeten zijn van het kwaad dat ze mogelijk met zich meedragen, zowel omwille van henzelf, dat ze beschermd worden, dat ze bevrijd worden, dat ze een kans krijgen om terug te keren naar een staat van genade, maar ook dat we niet worden beïnvloed door de boze geesten die andere mensen met zich meedragen.

En het is goed om ons spiritueel te beschermen door de wonderdadige medaille en de H. Benedictusmedaille op ons te dragen, en wijwater en gewijd zout te gebruiken... Het is waarschijnlijk zo dat als we konden zien wat er werkelijk om ons heen is, we nooit ons huis zouden willen verlaten.