2/6 Het begon in deze landen - Great Miracles Avenue

Trudy Hops - visioen van 22/5 landen waar het Merkteken van het Beest wordt geïntroduceerd:

Dit is voor iedereen, vooral voor degenen die in de VS, Canada, het VK en China wonen.

Voor de specifieke landen is het belangrijk meer aandacht aan dit visioen te besteden, want zij zullen de manifestatie van dit visioen eerst zien. Let op de tekenen die ik ga openbaren, want het zal jou en je geliefden redden. God toonde een angstaanjagende en kwaadaardige agenda van de duivel om het merkteken van het beest toe te dienen en hoe het reeds in de genoemde landen wortel schiet. God heeft mij door Zijn genade geopenbaard hoe deze kwaadaardige operatie zal worden uitgevoerd. Dat is de belangrijkste reden waarom ik dit deel.

Ik was niet meer in mijn kamer. Ik wist niet hoe ik was vertrokken, maar ik wist dat ik niet meer in mijn bed lag. Het was alsof ik door de wind of door een licht werd gedragen. Het was gewoon iets dat ik niet kon uitleggen. Ik had geen controle over waar ik heen ging, maar ik was niet bang. Een kalme aanwezigheid omringde me. Ik bevond me in een ander land. Ik werd meegenomen naar de grenzen van elk land. Elke grens had de vlag van zijn land. De enige landen die ik zag, waren de VS, het VK, Canada en China.

Wanneer ik naar een land werd gebracht, zag ik eerst de landkaart. Dit was makkelijk te onthouden, omdat ik ze reeds eerder heb gezien en ken. Ik zag hoe mensen in deze landen wachtten om bepaalde gebouwen binnen te gaan. Plaatsen die er uitzagen als klinieken, technische centra of overheidskantoren.

Voor elk gebouw stond hetzelfde type apparaat. Het maakte niet uit in welk land ik me bevond. Het apparaat was overal hetzelfde. Het was helder zilverkleurig en had de vorm van een scanner. Mensen liepen er één voor één naartoe. Een zacht licht scheen op hun voorhoofd en vervolgens, als een printer, plaatste het zachtjes een gloeiend digitaal merkteken op hun huid. Het proces was snel. Ze verspilden geen tijd aan iemand en niemand leek het vreemd te vinden.

In elk land waar ik naartoe werd gebracht, vertrouwden de mensen het systeem. Ze geloofden dat het normaal was. Behulpzame en vriendelijke mensen werden bedrogen. Zelfs veel Christenen trapten erin. Ze dachten geen seconde dat dit het Teken van het Beest was. Er was geen paniek en geen geschreeuw. Er waren geen bewakers die iemand dwongen. Mensen stonden in de rij om het uit eigen beweging te doen. Alles zag er vredig uit. Te vredig.

De mensen stonden in lange rijen, maar er was geen geduw of angst. Ze wachtten rustig, alsof ze in de rij stonden voor een concert of een nieuwe telefoon. Sommigen spraken zachtjes tegen elkaar, anderen staarden naar hun apparaten, een paar glimlachten zelfs alsof ze zich gelukkig voelden om deel uit te maken van iets nieuws. Ze zagen er allemaal kalm, ontspannen en zelfs opgewonden uit. Niemand vroeg waar het merkteken voor diende. Niemand vroeg zelfs maar: "Moeten we dit wel doen?"

In plaats daarvan vertrouwden ze de mensen die het systeem beheerden. Ze geloofden wat ze te horen kregen. Ik kon de bewakers de mensen horen vertellen dat het voor bescherming is, dat het het leven makkelijker maakt, dat het de toekomst is, dat iedereen het doet, dat het maar een scan is. Ze zeiden dat het veilig is, maar ik kon voelen wat zij niet konden, dat er een dreiging in de lucht hing, dat er een stille droefheid op de achtergrond groeide. Zij zagen het niet, maar ik wel.

Het was alsof mensen naar een klif liepen, glimlachend, niet wetende dat er geen grond voor hen was. Ik keek nog eens naar de machine, die geen geluid maakte, die niemand bang maakte, die was ontworpen om er schoon, zacht en slim uit te zien. Wanneer iemand naar voren stapte, werd zijn voorhoofd gescand met een snel laserlicht en het digitale merkteken werd net boven zijn wenkbrauwen geplaatst. Het merkteken gloeide zwakjes op als een klein lichtje in het donker, dat ongevaarlijk leek, maar ik wist dat het dat niet was.

Ik kon voelen dat er iets veranderde op het moment dat het merkteken hun huid raakte, niet alleen hun lichaam, maar iets diep vanbinnen. Maar toch kwamen er steeds meer mensen, de ene na de ander, gewillig, zonder geweld, zonder angst. De machine werd bij de ingang van elk gebouw geplaatst dat ik in het visioen zag. Het was daarvoor ontworpen. Het zag er modern, gebruiksvriendelijk, en zelfs mooi uit. Het had geen scherpe randen, geen harde geluiden zoals je die in een ziekenhuis of technisch centrum zou zien. Iedereen liep er één voor één naartoe.

De machine scande hun voorhoofd met een zacht licht. Een gloeiend digitaal symbool werd geplaatst, precies in het midden van hun voorhoofd. Het was niet groot en deed geen pijn. De mensen keken tevreden toen het klaar was. Sommigen raakten het lichtjes aan en glimlachten. Anderen liepen trots weg, alsof ze iets waardevols hadden ontvangen. Het werd een modeverschijnsel en als je het niet had, werd je uitgelachen. Er werd hen verteld dat het het leven makkelijker zou maken, dat het hen zou helpen sneller te kopen en verkopen, dat het hen veilig zou houden in een veranderende wereld.

Dat ze met het merkteken geen bank- of kredietkaarten, contant geld of identiteitsbewijzen meer bij zich hoefden te dragen. Dit teken kon dit alles. De wereld ging vooruit en dit was de volgende stap. Daarom zeiden ze ja tegen het systeem zonder het God te vragen. Ik zag mensen lachen nadat ze het merkteken hadden gekregen. Ze namen selfies en praatten over hoe snel het ging. Sommigen werden zelfs beloond met kortingen op producten en gratis toegang tot dingen.

Ze voelden zich gelukkig en gezegend. Het was overal op sociale media, het werd een trend. Nadat velen het merkteken hadden ontvangen, zag ik iets veranderen. De opwinding en vreugde die hun gezichten vulden, begonnen te vervagen. Het gebeurde niet plotseling, het ging langzaam, als een licht dat na verloop van tijd dimde. Sommige mensen werden stil, anderen begonnen zich leeg te voelen. Ik voelde spijt in hun harten opkomen, hoewel ze niet volledig konden uitleggen waarom.

Toen zag ik menigten van hen naar kerken gaan. Dit waren geen mensen die God haatten. Velen waren ooit gelovigen geweest, sommigen waren opgegroeid in de kerk, ze hadden ooit gediend in Gods bediening, gezongen in koren, zelfs gepreekt vanaf kansels. Ze dachten dat ze slechts een simpele upgrade, een slim systeem, hadden geaccepteerd, maar nu begon er iets in hen te schreeuwen. Ze misten de aanwezigheid van God. Ze wilden weer bidden, weer aanbidden, weer voelen wat ze vroeger voelden, en daarom liepen ze terug naar de kerken in de hoop terug te keren naar wat ze ooit kenden.

Maar wat ik vervolgens zag, brak mijn hart. Buiten elke kerk stonden engelen. Ze waren lang, stralend en heilig. Hun ogen waren vol verdriet, geen woede. Ze hielden geen zwaarden vast en schreeuwden niet. Ze stonden gewoon stil en blokkeerden de deuren. Toen de mensen met het merkteken de ingang van de kerk naderden, spraken de engelen niet, ze hieven gewoon hun handen op en op dat moment mochten degenen met het merkteken niet naar binnen. Het was alsof er een grens was getrokken, een grens die niet overschreden kon worden.

Sommigen vielen op hun knieën, maar de deuren bleven gesloten. Ik kon binnen gezang en gebed horen, de pure aanwezigheid van God, maar buiten was er stilte en verdriet. De mensen die ooit God hadden aanbeden, stonden er nu afgewezen bij, niet omdat God hen niet liefhad, maar omdat ze een andere meester hadden gekozen en die keuze had hen voor altijd getekend. Ze hadden een grens overschreden die ze niet zagen aankomen.

Ze probeerden terug te gaan naar God nadat ze zichzelf aan het Beest hadden overgegeven, maar het was laat. De deur werd gesloten, niet uit woede, maar door Heiligheid en de Engelen. Ze huilden. Ze haatten de mensen niet, ze rouwden om hen omdat ze het merkteken boven Jezus hadden gekozen en nu was de tijd om terug te keren voorbij. Op dat moment werd ik wakker.

Het plan van de vijand was om mensen voor de gek te houden door ze te laten vertrouwen op iets dat hun vrijheid en hun geloof zou afnemen, door zich te verstoppen in technologie en moderne ideeën. De vijand liet het merkteken er onschadelijk uitzien, zelfs behulpzaam. De meeste mensen realiseerden zich niet dat ze zichzelf aan het Beest overgaven. Ze dachten dat ze gewoon een slimme keuze maakten, maar het visioen liet me de waarheid zien de slimheid van de vijand zit in het verbergen van zijn macht achter dingen die veilig en goed aanvoelen.

Het Beest brult niet luid het fluistert en velen volgen zonder te weten waar het pad naartoe leidt. God gaf me deze duidelijke instructie om dit visioen dat Hij me gaf te delen. Hij legt het in mijn hart om te weten dat we niet zomaar kunnen vertrouwen op wat er goed uitziet of gemakkelijk aanvoelt. We moeten voorzichtig, waakzaam en wijs zijn. We moeten elke dag bidden en God vragen om wijsheid en begrip. Gebed opent onze harten en geesten om Gods stem te horen.

Het helpt ons te zien wat waar is en wat onwaar is. We moeten Gods woord lezen, de Bijbel. De Bijbel is als een licht dat in het donker schijnt, dat ons leidt op het juiste pad. Als we Gods waarheid kennen kunnen we leugens en trucs gemakkelijker herkennen en voordat we iets nieuws vertrouwen, of het nu een nieuwe technologie, een nieuw idee of een nieuwe regel is moeten we eerst aan God vragen, de tijd nemen om te luisteren en Zijn leiding te zoeken.

Hij kan ons beschermen tegen het maken van keuzes die onze geest kunnen schaden. De wereld zal blijven veranderen. Nieuwe systemen en beloften zullen komen en gaan maar Gods waarheid verandert nooit. Door waakzaam te zijn en dicht bij Hem te blijven kunnen we de valkuilen vermijden die door de vijand zijn geplaatst.