5/6 Duitse Katholieke Opstand tegen Rome! - Mother & Refuge of the End Times

Duitse Katholieke vrouwen komen in opstand tegen Rome. Ze hebben zich al eens eerder van Rome afgescheiden en nu gebeurt dat opnieuw. Deze nieuwe fase begon in 2019 met de Duitse synodale weg en nu is het protest van vrouwen van de twee belangrijkste Duitse katholieke vrouwenorganisaties daaraan toegevoegd.

Ze willen zich niet langer Katholiek noemen, maar ze willen wel verbonden blijven met de universele Katholieke Kerk, terwijl ze campagne voeren voor de stichting van een nieuwe Kerk met een andere morele structuur en autoriteit. Jarenlang heeft het Vaticaan geprobeerd schandalen te vermijden, maar de doctrinaire kloof wordt steeds duidelijker.

Het protestantisme is in Duitsland ontstaan ​​met de Lutherse breuk, maar vandaag de dag is het proces subtieler. De Duitse synodale weg verklaart geen formeel schisma, maar promoot veranderingen die in tegenspraak zijn met het leergezag. Sinds 2019 heeft dit proces, geleid door de Duitse Bisschoppenconferentie en het Centraal Comité van Duitse Katholieken, hervormingen langs vier assen doorgevoerd: macht, seksualiteit, het priesterschap en de rol van vrouwen, ondanks zorgen van het Vaticaan.

Veel Duitse bisdommen hebben nu vooruitgang geboekt. Katholieke vrouwenverenigingen hebben de inzet verhoogd. Zowel de KFD als de KDFB, de twee belangrijkste Katholieke vrouwenorganisaties in Duitsland, overwegen het woord Katholiek uit hun namen te schrappen. 

De Katholieke Duitse Vrouwenvereniging (KDFB) is een vereniging van RK en oecumenisch actieve vrouwen met ongeveer 180.000 leden in 1.800 afdelingen verspreid over 21 bisdommen in Duitsland. De Katholieke Vrouwengemeenschap van Duitsland (KFD) is met ongeveer 265.000 leden de grootste Katholieke vrouwenvereniging en een van de grootste vrouwenorganisaties in Duitsland. Ze komen op voor de belangen van vrouwen in Kerk, politiek en maatschappij. 

Ze beweren dat het niet langer hun waarden of visie op de Kerk vertegenwoordigt. Ze beweren dat de term negatieve connotaties heeft, met name vanwege associaties met klerikalisme, mannelijke hiërarchie en schandalen over seksueel misbruik onder jonge vrouwen en niet-religieuzen. Het Katholieke label roept vaak wantrouwen, afwijzing of schaamte op, zeggen ze. Ze vinden ook dat het behouden van de naam hun vermogen tot oecumenische of sociale samenwerking beperkt. Hun doel is om zich open te stellen voor vrouwen van andere religies of helemaal geen religie, onder gedeelde waarden zoals gelijkheid, inclusie, rechtvaardigheid en duurzaamheid.

De onderliggende strategie is het nastreven van duistere trinale autonomie door zich niet langer Katholiek te noemen. Ze proberen afstand te nemen van het kerkelijk gezag en onafhankelijk te spreken over zaken als gender, liturgie en moraal.

Ze willen de Kerk niet verlaten, maar haar van binnenuit transformeren en zelfs hun eigen kerkelijke identiteit herdefiniëren. Deze weg is reeds ingeslagen door de Zwitserse Federatie van Katholieke Vrouwen, die het woord Katholiek officieel heeft verwijderd.

De KDFB in 1903 opgericht met steun van de Kerk om de rol van Katholieke vrouwen in de samenleving te versterken met een op Maria gerichte parochie en een vrome identiteit. Het oorspronkelijke motto was gebed, offer en actie. De KFD begon intussen als een netwerk van parochiegebonden vrouwengemeenschappen, gericht op het sacramentele leven, de rozenkrans, werken van barmhartigheid en ondersteuning van de geestelijkheid.

Dit waren organisaties die duidelijk ondergeschikt waren aan de leer en gericht waren op een vroom leven, maar dat veranderde allemaal na Vaticanum II in de jaren 70 en 80, onder invloed van feministische theologie. Deze verenigingen begonnen steeds meer ideologische standpunten in te nemen. Ze veranderden hun taal en richtten zich op rechten, machtsstructuren en doctrinaire herinterpretatie.

Ze lieten de sacramenten los en promootten documenten die opriepen tot hervorming van de kerkelijke taal. Ze begonnen de wijding van vrouwen te eisen en werden politiek actief binnen en buiten de Kerk. Vandaag de dag behouden ze hun historische namen, parochienetwerken en financiering, maar ze zijn niet meer wat ze ooit waren. Een duidelijk teken van doctrinaire verandering is reeds jaren een taal van zowel de KFD als de KDFB. Ze hebben gebeds- en theologisch materiaal gepubliceerd met behulp van inclusieve of gefeminiseerde taal.

Ze spreken niet langer over God de Vader, maar over God de Moeder en Vader. Ze promoten de figuur van de levengevende godin, de goddelijke moeder, in gebedshandleidingen die worden gebruikt tijdens KFD-vieringen. De Heilige Geest wordt aangeduid met een vrouwelijk geslacht. Sommigen herinterpreteren de Drie-eenheid als de schepper, de bemiddelaar en de inspirator bij officiële evenementen zoals de Dag van de Predikanten of de Oecumenische Vrouwendagen.

Afbeeldingen van de goddelijke Sophia worden gebruikt in plaats van de Heilige Geest. Traditionele hymnen worden herschreven om verwijzingen naar Jezus Christus of de Zoon van God te verwijderen en te vervangen door neutrale of feministische symbolen.

In 2023 publiceerde de KDFB een dossier getiteld 'God op een andere manier benoemen', waarin werd gesteld dat patriarchale taal vrouwen ervan weerhoudt het goddelijke volledig te ervaren en hervormd moet worden. Eén van de meest ontwrichtende recente gebeurtenissen vond plaats in mei 2025. Gedurende meer dan twee weken organiseerde de KFD de vierde jaarlijkse predikantendag, waar lekenvrouwen preekten tijdens de liturgie, inclusief het geven van homilies tijdens de mis, iets wat uitdrukkelijk verboden is door het canoniek recht. Het evenement werd gehouden in meer dan 100 parochies.

Vrouwen gingen naar het altaar, interpreteerden het evangelie, gaven uitingen en boden nieuwe interpretaties van het woord. De KFD beschreef dit als een manier om de synodale resoluties te implementeren, die het recht van vrouwen om te preken erkennen. Deze verenigingen streven niet naar een openlijke breuk, maar naar een interne en aanhoudende transformatie. Deze verenigingen hebben de Kerk niet in de steek gelaten, maar proberen haar van binnenuit te herdefiniëren.

Ze geven hun institutionele erkenning of financiële steun niet op. Ze worden nog steeds uitgenodigd voor officiële evenementen. Ze ontvangen staatssubsidies en vervullen rollen in diocesen en concilies. Het Vaticaan heeft reeds gewaarschuwd voor dit model: een parallelle Kerk die de schijn ophoudt, maar een tegenstrijdige leer bevordert. Deze breuk hoeft niet langer te worden verklaard, ze wordt vastgesteld door feiten. Veranderingen in de liturgie, taal, symbolen en structuren.

De KFD en KDFB hebben publiekelijk synodale hervormingen gesteund, waaronder de wijding van vrouwen tot het diaconaat en het priesterschap. Het afschaffen van het celibaat van geestelijken, waardoor gehuwde Priesters homoseksuele stellen mochten zegenen tijdens liturgische ceremonies en parochiebestuur deelden met leken in rollen die traditioneel door geestelijken worden vervuld. Ze bevorderen ook een nieuwe morele theologie die zonde relativeert, seksuele ethiek herinterpreteert en het kerkelijk gezag uitdaagt. Tijdens het vorige pontificaat gaf het Vaticaan verschillende waarschuwingen.

De Congregatie voor de Geloofsleer herhaalde dat de wijding van vrouwen definitief is uitgesloten en dat preken tijdens de mis is voorbehouden aan geestelijken, maar er volgden geen expliciete sancties of strenge maatregelen. De hoop was om de ongehoorzamen via diplomatie te hervormen, maar hun ongehoorzaamheid gaat door en groeit. En nu we onder een nieuw pontificaat staan, hoe moet de Kerk hiermee omgaan? Het grote gevaar is besmetting. De verwijdering van de naam Katholiek in Zwitserland werd geprezen door gelijkgestemde groepen in Oostenrijk, België, Canada en delen van Latijns-Amerika.

Sommige landen hebben reeds netwerken van vrouwelijke theologen die de dogmatische herinterpretatie , democratisering van de Kerk en de verwerping van het leergezag bevorderen. Er is geen formele verklaring van schisma, maar er is georganiseerde liturgische ongehoorzaamheid, systematische doctrinaire herinterpretatie en in de praktijk een breuk in de kerkelijke gemeenschap.

De Kerk wordt nu geconfronteerd met een interne spanning die niet langer verborgen kan worden en de onvermijdelijke vraag rijst: kunnen we een organisatie nog wel Katholiek noemen als ze de Katholieke leer niet langer deelt?