13/6 Pr Joseph Iannuzzi legt twee zaken uit - Everything Catholic

Wat te doen met al deze oorlogssituaties?

Nu, allereerst wil God dat we als engelen op aarde zijn. Alle genociden en wreedheden die in de wereld plaatsvinden, moeten door andere landen worden veroordeeld en dat gebeurt niet. En dit is een schande. Veel landen laten het stilzwijgend toe en zijn medeplichtig. Het is daarom aan Gods oneindige genade, offerzielen en gebedsstrijders overgelaten om namens God te smeken om bekering van deze oorlogszuchtigen en veiligheid voor vrouwen, kinderen tot mannen.

Naar mijn mening is wat we in Gaza meemaken de grootste genocide in de menselijke geschiedenis. En nu zien we dit in Iran. Het is gebeurd in Syrië. Het is gebeurd in Libanon. Nu gebeurt het in Iran. Als het gaat om het zien van kwaad dat in de wereld wordt gepleegd, moeten we oppassen dat we Gods oordeel niet op ons nemen. Het is verleidelijk, maar dat zouden we niet moeten doen. Dat is niet onze taak.

En ik zal je vertellen waarom God de Vader tegen Katherine van Sienna zegt in het boek De Dialoog over de goddelijke voorzienigheid. En er was een bepaald hoofdstuk met de titel 'de verhandeling over gebed' waarin God tegen Catharina van Sienna het volgende zegt: Eén ding is noodzakelijk om deze eenheid van zuiverheid te verkrijgen. Namelijk dat je nooit de wil van een mens mag beoordelen in iets dat je hem ziet doen of zeggen, wat dan ook, noch voor jezelf noch tegen anderen.

Alleen Mijn Wil moet je overwegen, zowel in hen als in jezelf. En als je bewijs ziet van zonden of gebreken bij anderen, haal dan die doornen uit de roos, dat wil zeggen, bied ze Mij aan met heilig mededogen. Zulke schijnbare zondaars kunnen vaak een goede bedoeling hebben, want niemand kan de geheimen van het hart van een mens beoordelen. Dat wat je niet ziet, betekent de intentie die je niet in je gedachte moet beoordelen.

Dit is een verleiding waar velen van ons in trappen. Dat wat je niet ziet, moet je niet in je gedachten beoordelen. Ook al is het uiterlijk een doodzonde. Niets anders dan Gods Wil in anderen zien, is wat je moet doen. Niet om oordelen, maar om heilig mededogen te oefenen. Op deze manier zul je tot volmaakte zuiverheid komen, omdat door zo te handelen je geest noch in God, noch in je naaste zal worden geschandaliseerd. Anders val je in minachting van je naaste.

Als je zijn kwade wil jegens jou oordeelt in plaats van Gods wil die in hem werkt, scheidt zulke minachting en schandaal de ziel van God en verhindert perfectie en berooft in sommige gevallen een mens van genade, min of meer afhankelijk van de ernst van zijn minachting en de haat die zijn oordeel tegen zijn naaste heeft opgevat. Daarom wil God dat we als engelen op aarde zijn die nooit de motieven of bedoelingen van een persoon beoordelen endie alleen God ziet.

Ook al zien we ze van buitenaf doodzonden begaan, we kunnen objectief zeggen dat het een doodzonde is, maar we weten niet wat er in hen omgaat. Of ze nu onder dwang staan, of ze gedwongen worden om het te doen, of ze het opzettelijk vrijwillig doen, alleen God ziet deze dingen. En trouwens, wat bereikt het oordelen over hen überhaupt voor ons? Niets. Het zorgt er alleen voor dat we ons beter voelen dan zij. Laten we het oordeel aan God over.

Als we niet in staat van genade verkeren, heeft het dan zin om te bidden? Dit omdat we dan reeds afgesneden zijn van Gods genade door vrijwillige doodzonde te begaan.

In antwoord op die vraag zijn er verschillende soorten genade. Wat we met betrekking tot de doodzonde aankaarten, is de heiligende genade die we vinden in de concilies van de vroege Kerk. Ze is te vinden in pauselijke documenten. Ze is te vinden in de catechismus die voor iedereen toegankelijk is. In het bijzonder het catechismusartikel 1861:

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid zoals de liefde zelf. Ze brengt het verlies mee van de liefde en van de heiligmakende genade, dit wil zeggen van de staat van genade.

Wanneer ze niet vrijgekocht wordt door het berouw en de vergiffenis van God, dan veroorzaakt de doodzonde de uitsluiting uit het koninkrijk van Christus en de eeuwige dood van de hel, want onze vrijheid heeft de macht keuzen te maken voor altijd, onomkeerbare keuzen. Ook al kunnen wij oordelen dat een daad op zichzelf een zware fout is, het oordeel over personen moeten wij overlaten aan de rechtvaardigheid en de barmhartigheid van God.

Men begaat een dagelijkse zonde wanneer men in een lichte materie een voorschrift van de morele wet overtreedt, ofwel wanneer men ongehoorzaam is aan de morele wet in een zwaarwegende materie, maar zonder volle kennis of volledige instemming.

De dagelijkse zonde verzwakt de liefde; ze geeft blijk van een ongeordende begeerte naar geschapen dingen; ze belet de vooruitgang van de ziel in de beoefening van de deugden en de praktijk van het zedelijk goede; ze verdient tijdelijke straffen. De vrijwillige dagelijkse zonde die zonder berouw blijft, brengt ons stilaan ertoe een doodzonde te bedrijven. Toch breekt de dagelijkse zonde het verbond met God niet. Ze is menselijk herstelbaar met Gods genade. "Ze berooft niet van de heiligmakende genade en van de liefde, en dus ook niet van de eeuwige zaligheid". 

De heiligmakende genade is dan van ons afgesneden. Dat is de staat van genade. We zijn er niet meer in. Als het niet wordt verlost door boete en Gods vergeving, veroorzaakt het uitsluiting van Christus' koninkrijk en de eeuwige dood van de Hel. Bedenk zelfs dat de Catechismus van Trente stelde dat één onbeleden doodzonde een ziel voor alle eeuwigheid naar de Hel leidt. Nu is het sleutelwoord onbeleden. In de wereld hebben zelfs heiligen doodzonden begaan, maar hebben berouw getoond en zijn gered vanwege hun berouw en ze hebben zich tot God gewend die alle zonden vergeeft.

Nu artikel 1859 uit de Catechismus: Doodzonde vereist: volle kennis en volledige instemming . Ze veronderstelt de kennis van het zondig karakter van de daad, van zijn strijdigheid met de wet van God. Ze veronderstelt ook een voldoende vrije instemming om een persoonlijke keuze te zijn. Voorgewende onwetendheid en verharding van het hart verminderen het vrijwillig karakter van de zonde niet, maar vergroten.

Een doodzonde kan dus niet uit onwetendheid worden gedaan. Het moet met overleg en bewustzijn worden gedaan en brengt daarom schuld met zich mee. Het veronderstelt kennis van het zondige karakter van de daad. Het sterfelijke of dodelijke zondige karakter. Waarom noemen we het nu dood-zonde? Omdat net zoals een lichaam kan sterven aan een dodelijke ziekte, de ziel dat ook kan. Vandaar het woord dood-zonde. Het leidt tot de dood. Dood aan bovennatuurlijke heiligende genade.

Zoals ik reeds eerder zei, verwijzen de scholastici naar verschillende soorten genade. Ik wil er in het bijzonder twee bespreken. Heiligende genade en daadwerkelijke genade. Heiligende genade is intrinsiek aan de ziel, daadwerkelijke genade is extrinsiek aan de ziel. Dit is belangrijk om op te merken en ik kom hier zo op terug om het uit te leggen, want hoewel beide ons Gods goddelijke bijstand van boven geven, begiftigt dat onze menselijke natuur met een gewoontematige geschiktheid en dispositie om deugdzame daden te verrichten.

Aan de ene kant is deze gewoontematige geschiktheid een interne kwaliteit die bekend staat als gewoontematige of heiligende genade. We ontvangen het bij het Doopsel en het geeft ons een permanente dispositie om altijd gewend te zijn dat God in ons woont. Dat binnenin maakt het intrinsiek, intern. Daarom hebben we de inwoning van God krachtens het ontvangen van heiligende genade. En dit produceert een permanente toestand in ons. En het moet niet verward worden met daadwerkelijke genade. Dat is een reeks van Gods handelingsinterventies in ons leven die ons helpen en die extern aan ons zijn.

Zeker, genade doordringt ons altijd, maar het is geen permanente toestand zoals heiligende genade. Daadwerkelijke genade is extrinsiek, heiligende genade is intrinsiek. Nu is het duidelijk dat heiligende genade en daadwerkelijke genade verwant zijn, verenigd in het werk van het vervolmaken van de ziel en het in staat stellen om vrijelijk afstand te doen van alle zondige handelingen om samen te werken met Gods goddelijke wil in alle dingen. Voor degenen die in een staat van genade zijn, bevestigen daadwerkelijke genaden een bestaande relatie met God en verdiepen. In die zin zijn ze verbonden, daadwerkelijke genade ontvangt dezelfde interventie van God als heiligende genade, maar het bevestigt en verdiept de heiligende permanente toestand.

Stel je nu voor dat iemand de heiligende genade verlaat vanwege een doodzonde. Een antwoord op je vraag: wat is het nut van bidden? Dan ben je afgesneden van God. Maar wat brengt je terug in Gods genade? Daadwerkelijke genade. Voor de ongedoopten en degenen die in een staat van doodzonde verkeren, ontbreken de daadwerkelijke genaden niet. Dit is dat mensen moeten begrijpen dat wanneer ze zeggen dat je afgesneden bent van Gods genade, dit niet betekent dat je afgesneden bent van alle genade.

Als dat het geval was, zou je zonder hoop zijn. Om terug in staat van genade te komen is bekering nodig. Ja, maar wat is bekering precies? Het is Gods genade voor jou. Wat beweegt je tot bekering? Je doet het zelf niet. Iets moet je tot bekering bewegen.