18/6 Nieuwe digitale ID's blootgelegd - Merkteken van het Beest - Great Miracles Avenue

Een slimme manier waarop de duivel mensen wil manipuleren en bezitten

Ervaring van 7-8-2024: Ik was te moe om te schrijven, dus leunde ik achterover en sloot mijn ogen. Ik moet in slaap zijn gevallen, maar wat ik meemaakte was geen gewone droom. In mijn droom stond ik in een enorme tuin vol met de mooiste appelbomen die ik ooit had gezien. De appels waren niet gewoon, hoewel de bomen zich uitstrekten zover mijn ogen reikten. Hun takken waren zwaar van deze gloeiende vruchten. Toen ik door de tuin liep, merkte ik iets vreemds. Mensen kwamen overal vandaan: mannen, vrouwen, kinderen, oud en jong. Ze liepen allemaal alsof ze in trance waren. Hun ogen waren gericht op de gloeiende appels. Hun gezichten zagen er vredig uit, maar er was iets onduidelijks aan hun gezichtsuitdrukkingen. Het leek alsof ze niet meer echt zelfstandig nadachten.

In het midden van de tuin stond de grootste appelboom die ik ooit had gezien. Hij was enorm, met een stam zo breed dat er wel 20 mensen hand in hand in konden lopen. Deze boom was anders dan de anderen. Zijn appels gloeiden niet alleen, ze schitterden als diamanten. Toen zag ik onder deze gigantische boom een ​​man in een perfect mooi wit pak. Hij had een vriendelijke glimlach en hij bood de speciale appels aan iedereen aan die in de buurt kwam. Toen mensen deze appels pakten en erin beten gebeurde er iets verbazingwekkends, maar ook iets angstaanjagends. Op het moment dat iemand in een van deze speciale appels beet veranderde hun hele uiterlijk. Ze zagen er plotseling mooier uit, meer zelfverzekerd, meer succesvol.

Hun huid zag er perfect uit en ze leken dingen te weten die ze eerst niet wisten. Het was alsof de appel hen superkrachten gaf, maar toen zag ik iets dat me schokte. Op hun rechterhand waar ze de appel hadden aangeraakt verscheen een klein merkteken. Het begon als slechts een klein stipje, maar het groeide uit tot een symbool dat eruitzag als een appel waar een hap uit was genomen. De man in het witte pak verwelkomde elke persoon die het merkteken kreeg en zei dat ze nu voor altijd bij zijn familie hoorden. De mensen met het merkteken leken in het begin gelukkig. Ze konden geweldige dingen doen.

Ze konden met elkaar praten zonder te spreken alleen door te denken. Ze konden dingen kopen zonder geld. Gewoon door hun merkteken te tonen konden ze speciale plaatsen betreden waar anderen niet konden komen. Het leek alsof het merkteken hen alles gaf wat ze maar konden wensen. Maar naarmate ik langer keek, begon ik de waarheid te zien. Deze mensen konden niet langer hun eigen keuzes maken. Toen de man in het witte pak hen instructies gaf via een onzichtbaar signaal, moesten ze gehoorzamen.

Ze konden geen nee zeggen. Steeds meer mensen kwamen naar de tuin. De man in het witte pak had helpers die het merkteken reeds hadden genomen en nu voor hem werkten. Ze gingen de wereld in en vertelden iedereen over de heerlijke appels en hoe veel beter het leven zou kunnen zijn. Niet iedereen in de droom trapte erin. Er waren mensen die weigerden de appels te nemen, hoe mooi ze er ook uitzagen of hoeveel voordelen ze ook beloofden. Deze mensen konden zien wat er echt gebeurde. Ze probeerden anderen te waarschuwen, maar het was moeilijk. Mensen die het merkteken reeds hadden genomen, konden de waarschuwingen niet meer begrijpen. Het merkteken had de manier waarop ze dachten veranderd.

Ze konden alleen de goede dingen van hun keuze zien, niet de slechte. De mensen die de appels weigerden, moesten anders leven. Ze konden de gemakkelijke betaalsystemen niet gebruiken of de speciale plaatsen betreden. Ze moesten harder werken voor alles, maar ze behielden hun vrijheid om zelf te denken en te kiezen.

Naarmate meer mensen het merkteken aannamen, werd de man in het witte pak machtiger. Hij kon berichten sturen naar alle gemerkte mensen tegelijk, waarin hij ze vertelde wat ze moesten denken over actuele gebeurtenissen, wat ze moesten kopen en zelfs hoe ze moesten stemmen bij verkiezingen. Het enge was dat de gemerkte mensen dachten dat dit hun eigen ideeën waren. Ze realiseerden zich niet dat iemand anders hun gedachten controleerde. Ze gingen in discussie met iedereen die suggereerde dat ze werden gecontroleerd en werden boos en weigerden te luisteren. Ik zag dat de man in het witte pak ook alles kon volgen wat de gemerkte mensen deden.

Hij wist waar ze naartoe gingen, wat ze kochten, met wie ze praatten en zelfs wat ze dachten. Privacy was iets uit het verleden, maar de gemerkte mensen vonden het niet erg, omdat ze ervan overtuigd waren dat het voor hun eigen bestwil was. De man vertelde hen dat hij ze veilig hield en ze hielp betere keuzes te maken. Hij verzekerde ze dat ze hem konden vertrouwen, omdat hij wist wat het beste voor ze was. Ik werd plotseling wakker. De droom had zo echt aangevoeld. De volgende ochtend werd ik wakker en pakte mijn telefoon om de tijd te controleren.

Toen zag ik de nieuwsmelding die mijn bloed deed stollen. Er was een aankondiging dat Apple revolutionaire veranderingen aanbracht in hun digitale ID-systeem, met de belofte van volledige integratie met al hun apparaten. Ik klikte op het artikel. Het nieuwsbericht onthulde hoe Apple een nieuw systeem uitrolde dat de telefoons van mensen zou veranderen in complete digitale identiteiten. Het bedrijf kondigde aan dat er geen behoefte meer zou zijn aan fysieke ID-kaarten, creditcards of sleutels alles zou worden opgeslagen in hun apparaat en toegankelijk zijn via biometrische scans.

Maar naarmate ik meer las, begonnen de details op angstaanjagende manieren overeen te komen met mijn droom. Het nieuwe systeem van Apple zou overal waar mensen heen gingen bijhouden alles wat ze kochten en iedereen met wie ze interactie hadden. Het zou nodig zijn voor steeds meer activiteiten waardoor het bijna onmogelijk zou worden om in de maatschappij te functioneren zonder. Terwijl ik daar zat te lezen werd de betekenis van mijn droom kristalhelder.

De appeltuin was niet zomaar een tuin het vertegenwoordigde Appl,e het technologiebedrijf. De gloeiende appels waren hun apparaten en diensten. De man in het witte pak was het systeem achter dit alles. Het beloofde gemak en macht terwijl het langzaam de vrijheid afnam. Het merkteken op de handen van mensen in mijn droom was als het aangekondigde digitale identiteitssysteem.

Het zou beginnen als iets nuttigs en optioneels maar uiteindelijk verplicht worden voor alle mensen. Ze zouden het gewillig accepteren vanwege alle voordelen die het bood, niet beseffend dat ze de controle over hun eigen leven opgave. Ik realiseerde me dat de mensen in mijn droom die de appels weigerden niet tegen technologie zelf waren, maar tegen het opgeven van hun vrijheid om te denken en zelf te kiezen. Ze waren bereid om met minder gemak te leven om hun onafhankelijkheid te behouden.

Het visioen had me laten zien dat de gevaarlijkste valstrikken deze zijn die zijn die er helemaal niet uitzien als valstrikken. Ze lijken op geschenken, zoals vooruitgang, zoals het antwoord op al onze problemen. Maar achter deze geschenken schuilt een prijs die we pas zien als het te laat is. Broeders en zusters, laten we allemaal bidden om onderscheidingsvermogen te verkrijgen over wat ik heb gedeeld. Ik weet niet of dit echt over het Apple-bedrijf en iPhone-gebruikers gaat. Alleen God kan ons inzicht geven in alles, maar laten we ook waakzaam en voorzichtig blijven.