De strijd - Bisschop Strickland (dank aan Martine)

Mijn geliefde broeders en zusters in Christus,

We leven in een tijd waarin de strijd niet langer verborgen is. Hij woedt op alle fronten. Hij explodeert in de lucht boven steden. Hij verettert in het heiligdom. Hij doorboort de ziel van de gelovigen. En door dit alles heen klopt het gewonde Hart van Christus nog steeds – roept het nog steeds – bloedt het nog steeds.

De VS hebben een directe aanval op Iran ingezet. De dreiging van een wereldoorlog is niet langer ver weg of theoretisch. Hij is hier. Hij is nu. Hij is de vrucht van een wereld die Gods wet, Gods orde en Gods vrede heeft verworpen. Wanneer naties de Vredevorst verlaten, volgt er oorlog. Dit is niet slechts politiek. Dit is het gevolg van zonde.

Tegelijkertijd is de Kerk – geroepen om licht te zijn in de duisternis – zelf in rook gehuld. De strijd buiten is hevig. Maar de strijd binnen is erger.

Terwijl er raketten worden afgevuurd, moeten we ons afvragen: Waar is de Kerk? Waar is haar heldere stem? Waar is de oproep tot bekering, de verkondiging van Christus, de verdediging van de waarheid?

Meer dan tien jaar lang hebben we een pontificaat onder Paus Franciscus doorstaan ​​dat verwarring zaaide waar helderheid had moeten zijn. Hij stond afgoden toe heilige plaatsen te betreden. Hij prees mensen die de morele wet bespotten. Hij bracht herders die openlijk spraken tot zwijgen. Hij begon de campagne om de traditionele Latijnse mis te beperken – de mis van de heiligen, de martelaren, de eigen nagedachtenis van de Kerk.

Nu hebben we een nieuwe Paus: Paus Leo XIV.

Velen hoopten dat zijn verkiezing licht zou brengen. En toch bidden we voor hem. We eren zijn ambt. Maar we moeten de waarheid spreken – de stilte blijft.

Kardinaal Victor Manuel Fernandez, auteur van Fiducia Supplicans, het document dat zegeningen voor paren van hetzelfde geslacht mogelijk maakt, blijft bestaan.

Dezelfde Kardinaal schreef een boek getiteld Genees mij met je mond: De kunst van het kussen, vol sensuele taal vermomd als theologie. Hij propageert reeds lang het idee dat doctrine "kan veranderen in haar uitdrukking" - een verraad aan Christus, die gisteren, vandaag en voor altijd dezelfde is.

Dit is de man die nu toezicht houdt op de doctrine van de hele Katholieke Kerk.

Waarom heeft Paus Leo hem niet afgezet?

En dan is er Pr James Martin, S.J. - een man die Pride-parades steunt, relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht verdedigt en weigert zonde te benoemen voor wat het is. Onder Franciscus werd hij bevorderd. Onder Paus Leo blijft hij ongecorrigeerd.

En meer zelfs: Paus Leo heeft Bisschoppen benoemd die openlijk de leer van de Kerk over de wijding van vrouwen in twijfel trekt - mannen zoals Shane Mackinlay, nu Aartsbisschop van Brisbane, die vrouwelijke diakens een "mogelijkheid die de Kerk zou moeten onderzoeken" noemde.

En terwijl verwarring in de Kerk heerst, wordt de traditionele Latijnse mis onderdrukt. In bisdom na bisdom wordt ze uit kerken verdreven, uit de levens van gelovigen. De mis die heiligen vormde, wordt nu als gevaarlijk beschouwd. Welke boodschap geeft dit weer?

Het zegt gelovigen: Jullie moeten ketterij tolereren, maar jullie mogen niet knielen bij het oude altaar. Jullie mogen onzin spreken, maar geen Latijn. Jullie mogen de Geloofsbelijdenis in twijfel trekken, maar niet het Confiteor fluisteren in de stilte van eerbied.

Dit is rook.

En velen vragen zich af: Waar is het zwaard?

Terwijl er oorlog in de wereld woedt en verraad in de Kerk verergert, moeten we onthouden: dit is niet zomaar een politieke of institutionele strijd. Dit is een spirituele strijd.

Zoals Paulus schrijft:

"Trek de wapenrusting van God aan, opdat u stand kunt houden tegen de verleidingen van de duivel. Want onze strijd is niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden en machten, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten" (Efeziërs 6:11-12).

De duivel orkestreert chaos. Hij is de vader van de leugen, en zijn leugens worden nu met microfoons in parochies verkondigd en herhaald in kanselarijkantoren.

Hij is de moordenaar vanaf het begin – en zijn cultuur van de dood regeert nu in naties, voedt oorlogen, slacht ongeborenen af, verminkt kinderen en verdeelt man tegen vrouw, Priester tegen Priester.

Hij heeft zelfs delen van de Kerk tegen zichzelf opgezet.

Het is geen toeval dat vrouwelijke religieuzen in onze tijd gezag hebben over mannengemeenschappen, over seminaries, over kerkelijke congregaties. Dit is geen nederigheid – het is wanorde. Het schendt de structuur van goddelijk gezag die Christus aan de Kerk heeft gegeven.

Dit alles is gecoördineerd. Het is niet louter menselijke verwarring. Het is een duivelse omkering.

Maar te midden van de rook en het verraad stijgt er iets stil en krachtigs op. Het stijgt op uit de woningen van gelovige gezinnen. Uit Latijnse missen. Uit Priesters die de waarheid durven te prediken, zelfs als ze daarvoor gestraft worden.

Dit is de Rest die door de Schrift is voorspeld en door de vijand wordt gevreesd.

De Priesterbroederschap van St-Petrus, de Priesterbroederschap van St-Pius X, het Instituut van Christus Koning, Soeverein Priester, en andere gelovige Latijnse Misgemeenschappen – om nog maar te zwijgen van de talloze stille parochies wereldwijd – die toevluchtsoorden van geloof en eerbied zijn geworden. Misschien niet perfect, maar wel trouw. Niet revolutionair, maar wel geworteld.

Deze gemeenschappen zijn niet op zoek naar macht. Ze zoeken Christus. Ze proberen niet "de klok terug te draaien". Ze proberen zich te herinneren wat de Kerk leerde voordat ze probeerde te vergeten.

Ze hebben de Kerk niet verlaten. Ze zijn trouw gebleven aan wat de Kerk is: heilig, hiërarchisch, apostolisch, Mariaal en Eucharistisch.

Deze Rest(kerk) groeit. Omdat de gelovigen honger lijden.

Als het strijdtoneel wereldwijd en spiritueel is, dan moet het centrum van verzet Eucharistisch zijn.

De Heilige Eucharistie is geen symbool. Het is geen sociale lijm voor een vereniging. Het is het Lichaam, Bloed, Ziel en Goddelijkheid van Onze Heer Jezus Christus. Het is waarlijk Immanuel, God-met-ons. En het wordt ontheiligd.

Hoeveel tabernakels worden er elke dag genegeerd? Hoeveel ontvangen Onze Heer achteloos, terwijl de zonde nog steeds aan de ziel kleeft? Hoeveel Priesters behandelen de mis als een toneelvoorstelling?

En toch blijft Hij.

Het Heilig Hart wacht nog steeds. Het heeft nog steeds lief. Het bloedt nog steeds. Wat moet onze reactie zijn?

Eerherstel.

Heilige Uren. Vasten. Akten van Liefde. Bezoeken aan het tabernakel. Missen opgedragen in stilte en devotie. Kleine daden die de Hel doen schudden.

De H. Padre Pio zei:

"Het zou voor de wereld gemakkelijker zijn om te overleven zonder de zon, dan zonder de Heilige Mis."

En toch wordt de Mis bespot, genegeerd en op veel plaatsen onderdrukt. Maar de gelovigen mogen haar niet in de steek laten. Ze moeten hun leven eromheen bouwen.

In deze strijd is het altaar ons slagveld en is aanbidding ons zwaard.

In elk tijdperk van duisternis staat OLVrouw naast de gelovigen. Zij is de Nieuwe Eva. De Koningin van de Hemel. De Moeder van de Kerk.

Zij was daar aan de voet van het Kruis toen de Apostelen vluchtten. Ze is nu bij ons, onder het Kruis van een lijdende Kerk.

In Fatima waarschuwde ze ons voor de dwalingen van Rusland – dwalingen die zich zouden verspreiden en de wereld zouden overspoelen met bloed en verderf. We zien die dwalingen nu: atheïsme, materialisme, de teloorgang van het gezin, genderverwarring, oorlog.

Ze beloofde ook dat haar Onbevlekt Hart uiteindelijk zou zegevieren.

Maar eerst vroeg ze om boete, de Rozenkrans, toewijding en eerherstel.

Ze roept ons niet op tot troost. Ze roept ons op tot strijd.

Met Maria aan onze zijde en Christus in de Eucharistie zijn we niet bang.

Mijn broeders en zusters, de strijd is begonnen. Niet alleen de raketten. Niet alleen de ketterijen. De strijd om de zielen.

We moeten vechten – niet met geweld, maar met de waarheid. Niet met woede, maar met liefde. Niet met slogans, maar met het Evangelie.

Laat me duidelijk zeggen:

Verlaat de Kerk niet, hoezeer ze ook lijdt.

Volg geen wolven, hoe zacht hun toon ook is.

Laat je niet het zwijgen opleggen door angst, of omkopen door troost.

Wees trouw.

Neem je Rozenkrans op als een zwaard. Ga te Biecht. Ga naar de Aanbidding. Keer terug naar eerbied. Keer terug naar Christus. Hij roept. Hij wacht.

Dit is niet het moment om te vluchten. Het is het moment om er te staan.

Zoals de H. Jeanne d'Arc zei:

"Ik ben niet bang... Ik ben hiervoor geboren."

Dat was jij ook.

De rook is dik. Maar het zwaard is getrokken.

Nu is het uur om te vechten – waar de strijd het hevigst woedt.

En daarom, beste vrienden, heffen wij het Kruis hoog op.

Wij vertrouwen ons toe aan het Heilig Hart van Jezus, het Onbevlekt Hart van Maria, en de zekere leiding van de Heilige Geest. Mogen wij in deze tijd van strijd, verwarring en stilte trouw bevonden worden – brandend van waarheid, gegrond in naastenliefde en verankerd in Christus.

Moge het vuur van Zijn liefde alle angst verteren.

Moge Zijn licht de duisternis doordringen.

En moge Zijn waarheid heersen in zijn Kerk en in de wereld.

En nu zegen ik jullie:

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland