6/1 7-jarig moslimmeisje meegenomen naar de Hemel - Great Miracles Avenue

Deze getuigenis komt helemaal uit Marokko. uit een islamitisch gezin waar een heel jong meisje, ik denk 7 jaar oud, een ontmoeting met de Heer Jezus had in haar droom. Ik ben een moslimvrouw. Ik ben geboren en getogen in de islam. Ik had nooit gedacht dat ik ooit zoiets zou schrijven aan een christelijke man. Zelfs nu ik deze woorden typ, ben ik bang. Bang voor wat mensen zullen zeggen. Ik ben bang voor wat mijn man zal zeggen en bang voor wat dit verhaal zou kunnen veranderen in mijn leven. Maar ik kan niet langer zwijgen. Er is iets in mijn huis gebeurd dat mijn rust, mijn slaap en mijn begrip van alles wat ik geloofde, heeft verstoord.

Ik ben moeder van twee kinderen. Mijn eerste kind is een jongen. Zijn naam is Ahmed. Hij is 14 jaar oud. Mijn tweede kind is een meisje. Haar naam is Amina. Ze is pas 7 jaar oud. Mijn man heet Yu. Wij zijn reeds vele jaren toegewijde moslims. We bidden, we vasten, we leren onze kinderen de Koran, onze kinderen gaan naar een islamitische school. En de reden waarom ik zo geschokt ben door wat er met mijn dochter is gebeurd, is dat we in ons huis niet over iets christelijks praten.

We praten niet over Jezus. We hebben zelfs geen Bijbel. We kijken niet naar christelijke programma's. We staan ​​geen christelijke leerstellingen toe in de buurt van onze kinderen. Dit is de waarheid en ik kan niet liegen. Daarom heeft wat er gebeurd is mijn begrip echt vernietigd. Al een paar dagen is mijn dochter Amina niet meer hetzelfde kind dat ik ken. Na wat ze gezien heeft, is ze stil gebleven. Ze staart in de ruimte. Ze wordt 's nachts huilend wakker. Ze stelt vragen die een 7-jarig moslimkind niet eens zou moeten weten te stellen.

En het heeft mijn slaap beïnvloed. Het begint mijn huwelijk te beïnvloeden. Het heeft zelfs mijn gemoedsrust aangetast. Ik blijf mezelf dezelfde vraag stellen elke dag. Hoe kan mijn moslimdochter van ​​Jezus weten, terwijl we haar er nooit over hebben onderwezen? Waarom zag ze Mohammed niet? Waarom niet Allah? Waarom Jezus? Ik wil dit visioen precies zo vertellen als mijn dochter het me vertelde. Ik zal er niets aan toevoegen en niets weglaten. Ik ben slechts een moeder die de woorden van haar kind herhaalt.

Ik word bang, zelfs als ik ze herinner. Op 26 december besloten mijn man en ik onze kinderen mee te nemen naar een speeltuin. We wisten dat het een christelijke feestperiode was. We wisten dat het kersttijd was, maar we dachten er niet veel over na. We wilden gewoon dat onze kinderen blij waren en speelden. We zijn moslims, maar we wonen tussen christenen, en we zagen er geen kwaad in om ze mee naar buiten te nemen voor wat frisse lucht en een verandering van omgeving.

Toen we bij de speeltuin aankwamen, waren er veel versieringen. Er was een man verkleed als de Kerstman. Er waren overal lichtjes. Er was muziek. En toen was er een afbeelding. Het was een afbeelding van een vrouw en een man die een baby vasthielden. Ik begreep later dat het Maria en Jozef waren die de baby Jezus vasthielden. Mijn dochter stopte met spelen. Ze bleef staan ​​en staarde naar die afbeelding. Ze kwam naar me toe en vroeg: "Mama, wie is die vrouw? Wie is die man? En wie is die baby?" Ik wist wat de afbeelding betekende. Ik wilde er niet over praten. Mijn man merkte het ook op en zei: "Laat maar." Kom spelen." Wij negeerden haar vraag. We legden niets uit maar er gebeurde iets vreemds.

De hele tijd dat we daar waren, bleef mijn dochter naar die afbeelding kijken. Zelfs toen ze op de schommel zat, draaide ze haar hoofd. Zelfs toen ze liep, stopte ze en staarde ze. Ik voelde me ongemakkelijk, maar ik wist niet waarom. Twee dagen later gebeurde er iets. Het was rond 2:00 uur 's nachts. Het huis was stil. Iedereen sliep. Plotseling schreeuwde mijn dochter luid: "Red me!" Red mij!" schreeuwde ze het steeds weer, ongeveer vier keer. Ik sprong uit mijn bed. Mijn hart stond bijna stil. Ze had dit nog nooit eerder gedaan. Nooit. Ik liep naar haar kamer en hield haar vast. Haar lichaam trilde. Ze zweette.

Haar ogen waren open, maar ze sprak niet duidelijk. Ze mompelde alleen woorden die ik niet kon verstaan. Ik hield haar stevig vast. Ik bleef haar naam zeggen. Ik was bang dat ze doodging. Ik bleef bij haar tot de ochtend. Ik heb niet geslapen. Toen de zon opkwam, kalmeerde ze eindelijk. Ze keek me aan met ogen die er niet uitzagen als de ogen van een kind. Ze zagen er zwaar uit. Ze zagen er ontdaan uit. Toen begon ze te praten. Ze zei: "Mama, ik ben ergens heen gegaan." Ik vroeg haar waar." Ze zei: "Ik ben naar een heel mooie plaats gegaan." Toen begon ze te vertellen wat ze zag. Ze zei dat het in haar visioen leek alsof ze op school was. Ze zat in de klas met haar klasgenoten. Alles leek normaal.

Toen kwam er plotseling een man de klas binnen. Hij zei dat hij gekomen was om les te geven hen. Ze stonden allemaal op om hem te begroeten. Ze zei dat de man naar het bord ging en één woord schreef. Het woord was verlossing. Zodra hij het schreef, veranderde de kamer veranderde. Een fel licht vulde de klas. Overal verschenen sterren. Toen veranderde de man zelf ook. Zijn gezicht werd helder. Het was stralend. Mijn dochter beschreef zijn ogen. Ze zei dat ze vriendelijk waren. Ze beschreef zijn haar. Ze beschreef zijn gezicht. Ze zei dat hij mooi was, maar niet eng. Ze zei dat toen hij klaar was met schrijven, hij de klas vroeg wie kon uitleggen wat verlossing is. Niemand stak zijn hand op.

Toen wees hij naar haar en vroeg haar op te staan ​​en het uit te leggen. Ze zei dat ze dat niet kon. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Toen kwam de man dicht bij haar en zei: "Volg mij." Ik zal je daarheen brengen, je lesgeven, en jij zult terugkomen om je vrienden les te geven." Ze zei dat ze niet wist waar daar was, maar ze volgde hem. Ze zei dat hijhaar optilde en dat ze omhoog gingen. Ze vlogen. Ze zei dat ze niet bang was. Toen zei ze dat ze een plaats bereikten die op een tuin leek. Ze zei dat er bloemen waren die ze nog nooit eerder had gezien. Kleuren die ze niet kon beschrijven. Alles was schoon.

Alles was helder. Alles was vredig. Ze zei dat het haar hart blij maakte. Ze zei dat de man haar meenam naar een plaats waar engelen waren. Ze zei dat er zoveel engelen waren. Zo veel. Ze zei dat ze als soldaten stonden opgesteld, miljoenen engelen. Ze zei dat de man haar vertelde dat ze zich klaarmaakten. Toen nam hij haar mee naar een andere plaats. Ze zei dat er veel kinderen waren. Kinderen van haar leeftijd. Ze liepen naar haar toe. Ze omhelsden haar. Ze speelden met haar. Ze zei dat ze heel veel van haar hielden zo veel. Ze zei dat het voelde alsof ze haar reeds eeuwen kenden. Ze zei dat ze die plaats niet wilde verlaten.

Toen kwam de man dichtbij en vroeg haar: "Ken je mij?" Ze zei: "Nee." Toen zei hij: "Ik ben de baby die je op de afbeelding zag in de speeltuin." Toen zei hij: "Mijn naam is Jezus." Toen mijn dochter die naam zei, werd ik koud van binnen. Ze zei dat Jezus haar vertelde dat Hij gekomen was om haar en haar vrienden de waarheid te laten zien. Hij vroeg haar of ze wilde blijven of teruggaan. Ze zei dat ze knikte en zei dat ze wilde blijven. Ze wilde bij haar vrienden blijven. Ze zei dat ze van haar hielden. Toen zei ze dat Jezus haar vertelde dat iedereen die daar komt, redding moet ontvangen. Hij zei dat hij één opdracht voor haar had.

Als ze die uitvoerde, zou ze terugkomen en voor altijd blijven. Hij zei dat ze terug moest gaan en haar familie en iedereen moest vertellen dat ze redding nodig hebben. Hij zei dat ze zich moesten bekeren en alleen in Hem moesten geloven. Ze zei dat ze Hem vroeg: hoe zit het met Mohammed? Hoe zit het met Allah? Ze zei dat Jezus tegen haar had gezegd dat er geen Allah is en geen Mohammed. Hij zei dat als ze het eeuwige leven willen, ze de islam moeten verlaten en naar Hem toe moeten komen. Toen zei Hij dat het tijd was om terug te gaan. Terwijl ze uit elkaar gingen, begon ze te schreeuwen: red me! Red me!

Dat was het moment dat ze wakker werd. Mijn dochter is zeven. Ze heeft dit soort dingen nog nooit gehoord. Ik ken mijn kind. Dit is geen verbeelding. Dit komt niet van de tv. Dit komt niet van school. Dit komt niet van mij. Ik heb het nu reeds een week niet aan mijn man verteld. Hij is erg driftig. Hij heeft een hekel aan discussies over andere religies. Hij zou kunnen denken dat ik haar dit heb geleerd. Hij zou boos kunnen worden. Ik ben bang. Sinds die nacht kan ik het woord woord 'verlossing' niet vergeten. Het blijft in mijn oren nagalmen. Ik begrijp niet alles, maar ik voel iets aan mijn hart trekken. Ik voel een vreemde liefde. Ik voel me aangetrokken tot Jezus, ook al ken ik Hem niet.

Onlangs zag ik een video op dit kanaal over een moslimvrouw die Jezus in een droom zag. Ik huilde. Ik voelde moed. Daarom schrijf ik u. Bid alstublieft voor mij. Bid voor mijn familie. Bid voor mijn man. En als iemand een goede man van ​​God in Marokko kent die kan helpen, laat het me dan alsjeblieft weten. Ik weet niet veel over God of Jezus, maar ik heb het gevoel dat ik geen tijd meer heb. Ik wil het begrijpen. Ik wil vrede. vrede. Dank u wel voor het lezen van het getuigenis van mijn dochter.