7/1 Paus Leo’s vroegere klasgenoot waarschuwt - LSNTV - met dank aan Martine

Wat vindt de voormalige klasgenoot van paus Leo van de huidige koers van de Kerk? In dit explosieve interview levert professor William A. Thomas – een jarenlange collega van de paus – een schokkende aanklacht: "Dit is niet de Katholieke Kerk." Hij legt uit hoe hoge kardinalen, bisschoppen en Vaticaanse functionarissen opzettelijk een geloofscrisis hebben gecreëerd, waarbij ze de Schrift en de Traditie hebben vervangen door anglicaanse politiek, Rousseaus sentimentaliteit en emotionele manipulatie.

Thomas waarschuwt dat het hele "synodale" experiment een politiek gemanipuleerd systeem is, ontworpen om afwijkende meningen de kop in te drukken, ideologische actoren macht te geven en de op Christus gerichte identiteit van de Kerk te verzwakken. Hij noemt corruptie, lafheid en ambitie als de drijvende krachten achter de ineenstorting van de leer en het bestuur. 

Synodaliteit is rampzalig geweest voor de Katholieke Kerk. Zoals de H. Paulus zou zeggen: Het is onzin. Geen enkele bisschop met ruggengraat kan dit accepteren. Iedereen heeft zich afgevraagd wat synodaliteit betekent. We hebben een synode gehad over synodaliteit. Het is het belangrijkste woord in de Kerk van vandaag geworden. En iedereen vraagt ​​zich af wat het betekent. Niemand kan het definiëren. We hebben iemand gevonden die dat wel kan. Dr. William Anthony Thomas, bedankt dat u bij ons bent. U bent professor hier in Rome. 

U bent marioloog. Wat is synodaliteit? Vertel ons wat het is. Waar komt het vandaan? En wat is de betekenis ervan? Het is ontstaan ​​na een ontmoeting tussen Justin Welby en paus Franciscus. En Justin Welby is de voormalige leider van de Anglicaanse Kerk. Die beschreef hoe ze in de Anglicaanse Kerk beslissingen namen met behulp van de leken. En dit is een van de redenen waarom ze de namen van de congregaties hebben veranderd. Nu heten ze dicasteries. En dus hebben we deze nieuwe dicasteries voor verschillende doeleinden.

Vroeger hadden we de H. Congregatie voor de Geloofsleer en nu is onder Bergoglio verandert in een dicasterie geworden, een onderafdeling van de Romeinse Curie. Maar daar zit een betekenis achter die verband houdt met dit synodaliteitsconcept en het was een ontbrekende interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie, een

verkeerde interpretatie van in veel opzichten het gebruik van de leken. Ik heb er geen probleem mee als lid van de Pauselijke Academie zelf en werkend met andere dicasteries in de Romeinse Curie omdat ik een leek ben. Maar ik ben een leek met competentie en dat is het verschil. 

Het gaat niet om politieke gelijkheid waarbij we zoveel mannen en zoveel vrouwen moeten hebben en er gelijkheid in aantallen moet zijn. Dit is pure onzin en dit zou niet zo moeten zijn. Maar onder het pontificaat van Bergoglio was dit wat hij wilde: mensen binnenhalen, van wie velen totaal niet competent waren, of andere agenda's hadden die niet katholiek waren. Justin Welby kwam binnen en legde dit uit aan paus Franciscus. Hoe ging dat? Hoe werd dat aangenomen en hoe ken je dat verhaal eigenlijk? Rome is een geruchtenmolen, als je wilt. Het is niet alleen een uitkijkpost voor katholieke gebeurtenissen over de hele wereld, waar je alles hoort. 

Toen Justin Welby naar Rome kwam, was een van de eerste dingen die Bergoglio deed buigen en om zijn zegen vragen. En natuurlijk was de man niet rechtsgeldig gewijd. De Katholieke Kerk erkent de geldigheid van de wijdingen van de Anglicanen niet. En Bergoglio had geen idee van theologie. En ik zeg dat gebaseerd op zijn pontificaat, dat voor mij, en dit is mijn mening, een mislukt pontificaat was. Het was een pontificaat van verwarring van ​​dubbelzinnigheid en paradoxen. Een pontificaat waarvan ik hoop dat het niet onder het huidige pontificaat van Paus Leo XIV zal worden voortgezet. 

Zijn loyaliteit is aan Christus, niet aan Bergoglio. Zijn hele pontificaat was eigenlijk bedoeld om het pausdom te ondermijnen. De tijd van dubbelzinnigheid, de tijd van verwarring moet eindigen. We moeten bij het oude blijven en het corrigeren. En ik weet dat veel mensen hebben geleden onder het pontificaat van Bergoglio. Als ze hem bekritiseerden, gingen ze achter de betreffende professoren aan en ontsloegen ze, of ze werden onderdrukt of uit het bisschopsambt gezet. Ik herinner me een bisschop in Puerto Rico. Hij zei dat het volledig aan de mensen was om een COVID-vaccinatie te nemen of niet. En hij werd afgezet en dit was het niveau van dictatuur dat we hier in Rome hadden. 

Veel Zwitserse gardisten vertrokken liever dan het vaccin te nemen en terecht, want in 2008 somde paus Benedictus zeven nieuwe zonden op. Een daarvan had te maken met genetische modificatie en genetische manipulatie van de mens, het injecteren van experimentele medicijnen in de mens. En niemand wist wat het effect zou zijn van het vaccin, het plotselinge doodsyndroom dat wereldwijd voorkomt, de langdurige gevolgen van de ziektes die mensen daardoor hebben doorstaan. 

En de grote farmaceutische bedrijven hebben miljarden verdiend en tegelijkertijd hebben ze via hun advocaten immuniteit gekregen voor vervolging van elke overheid, via de Wereldgezondheidsorganisatie en via de Verenigde Naties die beide volledig corrupt zijn geworden. Bergoglio ontmoette communistische redacteuren. Hij ontmoette allerlei andere mensen. Hij reikte prijzen uit aan abortusartsen. Dit was een verschrikkelijk pontificaat. 

Laten we teruggaan naar synodaliteit, want ook al komt het idee van Justin Welby, maar je vertelt me ​​ook iets over Rousseau. We moeten filosofie begrijpen. De beweging van synodaliteit bevat geen christologie. Zoals paus Leo zelf zei: er is geen voorbeeld voor. Daarom is het een zeer dubbelzinnige, verwarrende beweging binnen de Kerk die geen apostoliciteit bevat. Het gaat niet terug naar de vaders. Er is geen plaats in de Schrift waarin Jezus spreekt over synodaliteit of de synodale Kerk. De synodale Kerk is de Kerk van Engeland. 

Het is niet de Katholieke Kerk, die de enige ware Kerk op aarde is en die geldige wijdingen en een geldige apostolische opvolging heeft. Toen ik het definitieve document over de synode las begon ik de filosofie erachter te zien. Het is gebaseerd op de filosofie van Jean Jacques Rousseau en hij is de vader van het sentimentalisme. In zijn boek Het Maatschappelijk Verdrag ontmantelt hij het hele idee van het christendom in Europa en bereidt hij Europa voor op die bloedige revolutie die we in Frankrijk hebben gehad. Wat is sentimentaliteit? Nu, het gaat allemaal over gevoelens, emoties. 

Je kunt tegenwoordig niet meer zeggen: dit is zondig, dit is verkeerd, dit zal je ziel vernietigen, omdat je mensen ermee kwetst. Je kwetst hun gevoelens. Zie je, alles kan. Nu, dit is onzin. Wat de Kerk nodig heeft, is een opwekkingsbeweging. Een opwekking door catechese. Een opwekking door geloof in Jezus Christus als de Verlosser van de wereld. Een opwekking in authentieke Mariaverering. Een opwekking in het sacramentele leven. Ze heeft niets anders nodig dat afleidt en het goddelijke wegneemt in deze menselijke sentimentaliteit van naar elkaar luisteren, elkaar aanmoedigen. Dat is niet wat Christus voor ogen had. De opdracht is naar de hele wereld toe gaan en het goede nieuws te verkondigen. 

Vertel het goede nieuws dat de Verlosser van de wereld inderdaad verlost heeft door Zijn lijden, dood en opstanding. Hij is nu opgestaan ​​uit de doden. En daarom staan ​​de poorten van de Hemel open voor hen die Hem volgen. Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven. Dit concept ligt dus aan de basis van wat er misgaat in de Kerk. Het is hetzelfde concept dat zegt: O, we kunnen niet zeggen dat Joden Jezus moeten aanvaarden om gered te worden. We kunnen moslims geen gebedsruimte ontzeggen, zelfs binnen het Vaticaan. We moeten de Amerikaanse jezuiet James Martin die voorvechter is van de rechten van LBGT-Katholieken laten zijn agenda verspreiden. Maar nee, je kunt hen niet leiden op dat pad dat leidt naar eeuwige verdoemenis. 

Het ondermijnt volledig het hele geloof. Het mag de gevoelens van de mensen niet krenken. Het gaat nu om gevoelens. En gevoelens hebben de waarheid vervangen. En de waarheid is dat de mens het vermogen heeft om zondig te zijn, en in de zin van een doodzonde. En in dat gebruikelijke gevoel van doodzonde nodigt James Martin de demonen uit die rondzwerven over de hele wereld op zoek naar de ondergang van zielen om in hun ziel binnen te dringen en hun zielen te laten rotten en lelijk worden en iets anders dan wat God verwacht en wat God heeft geschapen. Die lelijkheid in de ziel wil zijn lelijkheid naar buiten brengen. En zo hebben we dit concept van zelfverliezendheid. We hebben demonische tatoeages. 

We hebben piercings in de ogen en de oren en de neus. En nu hebben ze ringen in de neus, net als varkens. En dit is absurd. En dit is wederom nooit veroordeeld, ondanks het feit dat ons in het Oude Testament, in Jeremia, wordt verteld dat we het lichaam niet mogen tatoeëren. De Kerk zou ogen moeten hebben om te zien dat dit niveau van geestelijke verdorvenheid wijdverbreid is. En daarom sterft het christendom in Europa. Het groeit in andere delen van de wereld, maar het sterft in Europa om vele redenen. Een daarvan is het vermeende en georkestreerde gebrek aan roepingen om een ​​leegte te creëren, zodat vrouwen of gehuwde geestelijken in de bediening kunnen treden. Maar Jezus is nooit gestopt met het roepen van mensen om priester te worden. Nooit. 

En velen worden geroepen. Weinigen worden uitverkoren. Maar er zijn altijd roepingen. Kijk maar eens naar 50 jaar geleden, de priesters dat er toen waren, waren mannen van gebed, en kwamen uit goede katholieke gezinnen. Als je het katholieke gezin vernietigt, vernietig je de roeping, de bedeling van genade. De katholieke gezinnen zijn natuurlijk vernietigd, maar desalniettemin zijn er roepingen. Er zijn veel mannen als leken die een roeping hebben tot het priesterschap. Maar omdat ze orthodox zijn in hun geloof en ze geloven in de rozenkrans en ze geloven in de kracht van het gebed, worden ze verworpen door de bisschoppen. 

Want zelfs als we het evangelie lezen en verkondigen is het de verkondiging van de overwinning op zonde en dood. Dus wanneer de priester vooraan staat moet hij een proclamatie uitspreken van het Heilige Evangelie volgens Johannes of Marcus of Lucas of Matteüs en het vervolgens verkondigen. Dan dringt het door in het hart. Dan worden mensen wakker. Maar bij het verlaten van de kerk kunnen de meeste mensen zich niet meer herinneren wat het evangelie van die dag was omdat het voorgelezen is. En in gezinnen wordt geen degelijke opvoeding meer gegeven en is men bang om hun kinderen terecht te wijzen of te straffen, want we willen geen gevoelens kwetsen. En als dit zo doorgaat dan ontsporen hun kinderen.

 Is er ook zoiets als discipline in de Kerk? Nu, we hadden vroeger wel discipline op een bijzondere manier. De meeste roepingen tot het katholieke priesterschap en het religieuze leven komen van die jongeren die op zoek zijn naar dat soort discipline. In de huidige Europese context is er heel weinig discipline in het priesterschap en in de opleiding. Sterker nog, Bergoglio haatte rigoristen. Hij reisde door Afrika en vertelde de bisschoppen dat ze geen rigoureuze priesters moesten wijden. Een rigorist was voor Bergoglio iemand die vasthield aan het katholieke en apostolische geloof. Hij was daar niet in geïnteresseerd. Hij wilde een geheel nieuwe Kerk creëren. 

En door deze beweging van synodaliteit, dit afstand nemen van de goddelijke instelling, dit patriarchaat van wat de Kerk is, wilde hij een Kerk van sentimentaliteit creëren, van gevoelens, van emoties, van liefde voor elkaar, van naar elkaar luisteren, enzovoort. Maar God speelt hier geen rol. 

En daarom is wat werd voorgesteld en nog steeds wordt voorgesteld niet Katholiek en moet het worden verworpen. En de manier waarop de goede Katholieke gelovige dat kan doen, is door zijn gevoelens uit te spreken door één, twee, drie of vier brieven per maand te schrijven naar de Heilige Stoel en te zeggen: ik verwerp synodaliteit. Wat de bisschop betreft, de bisschoppen zullen meevaren met wat Rome zegt want als ze dat niet doen, worden ze eruit gegooid en ik word er waarschijnlijk ook uitgegooid na dit interview. Maar desalniettemin is het tijd om je stem te laten horen. En ik zou zeggen dat mijn geloof is getraumatiseerd door de laatste 13 jaren van een pontificaat dat absoluut schandelijk was. 

Toen ik de verloedering van het pausdom zag, probeerden ze te beweren dat synodaliteit voortkomt uit het Tweede Vaticaans Concilie, maar dit is een leugen. Dit is een verzinsel. Daarom zou ik tegen de Katholieke gelovigen willen zeggen: schrijf en vertel ze dat jullie het verwerpen. En als ze 100 of 200 of 300 miljoen brieven ontvangen, zouden ze kunnen beseffen dat het gevoel van de gelovigen hier verstoord is. Dit is niet het werk van de Heilige Geest.

Je denkt dat schrijven nog steeds werkt en waar moeten ze dan precies naartoe schrijven? 

Secretariaat van Zijne Heiligheid Paus Leo XIV

00120 Vaticaanstad 

Tips voor het schrijven van uw brief aan Paus Leo XIV

Een brief schrijven is nooit gemakkelijk, daarom geven we u hier enkele suggesties om u zo goed mogelijk uit te drukken.

Schrijf eenvoudig: Gebruik eenvoudige en oprechte woorden. De Heilige Vader waardeert authenticiteit altijd. Vermijd formele of te ingewikkelde taal.

Schrijf in uw moedertaal: Het correspondentiebureau van het Vaticaan heeft vertalers voor de meeste talen, dus schrijf gerust in uw eigen taal.

Druk uit wat er in uw hart leeft: Of het nu een zorg, een geloofsgetuigenis of een persoonlijke reflectie is, schrijf altijd vanuit uw eigen perspectief – de Paus zal dat waarderen. 

Zal Paus Leo XIV mijn brief lezen?

Het correspondentiebureau van Paus Leo XIV ontvangt dagelijks duizenden brieven van over de hele wereld. Een klein team is verantwoordelijk voor de afhandeling van alle binnenkomende correspondentie.

Hun werk is nauwgezet en bestaat uit verschillende stappen: de brieven worden eerst gesorteerd op taal en vervolgens zorgvuldig gelezen. Gezien de grote hoeveelheid correspondentie is het voor de paus vrijwel onmogelijk om persoonlijk op alle brieven te reageren. Daarom zorgt het door de paus aangestelde correspondentiebureau ervoor dat elk verzoek een passend antwoord krijgt, met behoud van de stijl en visie van Paus Leo XIV. 

Bij bijzonder delicate of complexe zaken worden brieven doorgestuurd naar de persoonlijke secretarissen van de Heilige Vader, die met hem overleggen om het meest geschikte antwoord te formuleren.

De reactietijd varieert afhankelijk van de hoeveelheid ontvangen post en de aard van het verzoek. Over het algemeen kan het enkele weken of maanden duren voordat u een antwoord ontvangt. Wees geduldig – zowel de paus als zijn correspondentiebureau zullen zo spoedig mogelijk reageren. 

Sjabloonbrief voor een brief aan Paus Leo XIV

Secretariaat van Zijne Heiligheid Paus Leo XIV

00120 Vaticaanstad

Datum

Zijne Heiligheid,

(boodschap)

Met diepe toewijding,

(naam, adres, email en/of telefoonnr) 

Mag ik cadeaus sturen naar Paus Leo XIV?

Als je kleine cadeaus wilt meesturen met je brief, ben je van harte welkom. Houd er echter rekening mee dat deze mogelijk worden gedoneerd aan goede doelen ten behoeve van de Heilige Vader. Het is niet raadzaam om grote of waardevolle voorwerpen te versturen. Om veiligheidsredenen wordt elk pakket streng gecontroleerd voordat het de eindbestemming bereikt.

Mensen moeten gewoon schrijven: er is een simpel ding waar ik het niet mee eens ben of we hebben een Paus Leo XIV nodig die onafhankelijk is van paus Bergoglio. Wij willen geen voortzetting van dit pontificaat. Dat is alles wat ze hoeven te zeggen. En ze zullen de boodschap hoe dan ook wel begrijpen. Op die manier geef je uiting aan je geloof. 

Mij werd een paar jaar geleden gevraagd om moderne bisschoppen te beschrijven. En ik heb het niet over echte bisschoppen zoals Bisschop Strickland of Athanasius Schneider en zo. Ik beschreef die van een kwal en een kwal heeft geen ruggengraat. Een kwal heeft geen hart. Dat stoort hem niet want hij heeft ook geen hersenen. En een bisschop, als opvolger van de Apostelen, geeft zijn trouw aan Jezus Christus, niet aan een eigenzinnig pontificaat, maar aan Jezus Christus. Hij geeft zijn leven voor Christus, zoals de eerste Apostelen deden. 

En dat is het soort ruggengraat wat ik bedoel. En ik roep de bisschoppen van de wereld op om op te staan ​​en de realiteit van de chaos onder ogen te zien die er vandaag de dag in de Kerk heerst en te zeggen: genoeg is genoeg. We hebben duidelijkheid nodig. We hebben waarheid nodig. We hebben een plan nodig om vooruit te gaan. Geen synodaliteit.