9/1 De Iraanse revolutie en de profetische belofte van de bekering tot de islam - Mother & Refuge

De vraag die voor ons ligt is niet of de islam een ​​crisis doormaakt, maar of God een oogst van zielen voorbereidt uit de islam zelf. Decennialang werd Iran beschouwd als het model van islamitisch bestuur, een samenleving geregeerd door de sharia, geestelijk gezag, en afgedwongen religieuze conformiteit. Toch zijn de vruchten van dit systeem onmiskenbaar geworden. Vrouwen zijn gereduceerd tot juridische minderwaardigheid. Gewetensvrijheid is strafbaar gesteld. Vreugde is vervangen door angst. En hoop is vervangen door surveillance. Vandaag staan ​​tienduizenden moskeeën in Iran naar verluidt leeg. Jongeren verwerpen openlijk de islam.

Vrouwen doen in het openbaar hun hoofddoek af en verbranden die, met het risico van gevangenisstraf of de dood. Wat beloofd werd als een goddelijke opdracht heeft tot wanhoop geleid. Vanuit katholiek perspectief is dit niet verrassend. Elk systeem dat de goddelijkheid van Christus ontkent, stort uiteindelijk in onder het gewicht van zijn eigen tegenstrijdigheden. Zoals onze Heer waarschuwde, zal elk koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is, ten onder gaan. De islam, met name in zijn geradicaliseerde en gepolitiseerde vormen, eist onderwerping zonder transformatie. Het dwingt gedrag af zonder verlossing te bieden.

En de menselijke ziel, geschapen voor gemeenschap met God, komt uiteindelijk in opstand. Tegelijkertijd begint de rest van de wereld te ontwaken tot een moeilijke waarheid die lange tijd is onderdrukt door politieke correctheid. Radicaal islamisme is fundamenteel onverenigbaar met de christelijke beschaving. In heel Europa zijn de gevolgen van massale immigratie zonder assimilatie duidelijk geworden. Terreuraanvallen, antisemitisch geweld, oproepen tot de sharia en groeiende vijandigheid jegens het christendom.

In Afrika, met name in Nigeria, worden christenen afgeslacht in aantallen die de vroege Romeinse vervolgingen ver overtreffen. Toch vindt de meest significante bewustwording niet plaats onder westerse waarnemers. Het vindt plaats binnen de islam zelf. Wanneer moslims de islam beginnen te verwerpen, niet vanwege externe druk, maar omdat deze niet heeft voldaan aan de diepste verlangens van de ziel, dan wordt een profetische drempel overschreden. Onder de protesten en gevangenismuren van Iran ontvouwt zich iets buitengewoons. Een van de snelst groeiende ondergrondse christelijke bewegingen ter wereld.

Duizenden, mogelijk honderden duizenden Iraniërs getuigen van ontmoetingen met Jezus Christus door middel van dromen en visioenen. Deze ontmoetingen zijn opmerkelijk consistent. Christus verschijnt als licht. Hij roept mensen bij naam. Hij nodigt uit in plaats van te dwingen. In een land waar bekering van de islam met de dood bestraft wordt, kunnen dergelijke bekeringen niet sociologisch verklaard worden. Ze zijn niet het resultaat van succesvolle zendingsactiviteiten of westerse invloed. Het zijn daden van goddelijk initiatief.

Het boek Handelingen herinnert ons eraan dat de kerk niet geboren wordt uit menselijke planning, maar uit de Heilige Geest die werkt waar Hij wil. Iran lijkt zijn eigen Pinksteren te beleven, verborgen, vervolgd en onstuitbaar. Om de profetische betekenis van dit moment te begrijpen, moeten katholieken terugkeren naar Fatima. De meest dringende Mariaverschijning van de moderne tijd vond plaats in een stad waar een islamitische vrouw met de naam Fatima begraven lag. Die naam van Mohammeds dochter.

Dit feit alleen al nodigt uit tot theologische reflectie. In Fatima in 1917 waarschuwde OLVrouw voor afvalligheid, vervolging en tuchtiging. Maar ze beloofde ook uiteindelijk triomf. Ze zei: "Mijn Onbevlekte Hart zal triomferen." Veel heiligen en theologen hebben gesuggereerd 4:51 dat de boodschap van Fatima verder reikt dan het atheïstische communisme en alle valse systemen omvat die Christus verloochenen. De islam vereert Maria op een unieke manier onder niet-christelijke religies en noemt haar uitverkoren boven alle vrouwen. Toch verwerpt de islam haar Zoon. Deze spanning is onhoudbaar. Maria bestaat niet los van Jezus.

De moeder eren en tegelijkertijd de zoon verwerpen is leven in tegenspraak. Fatima vertegenwoordigt dus misschien niet veroordeling, maar een uitnodiging, een brug die door de voorzienigheid is voorbereid voor de uiteindelijke bekering van moslims. De katholieke mystieke traditie heeft lang een grote bekering verwacht vóór de uiteindelijke triomf van Christus. De zalige Anna Katherina Emmerich voorzag dat de islam verzwakte en zijn samenhang verloor. De eerbiedwaardige Bartholomeus Holzhauer sprak over valse religies die instorten terwijl de Kerk gezuiverd wordt.

Johannes Paulus II benadrukte herhaaldelijk de toewijding van de islam aan Maria, en suggereerde dat zij op een dag moslims tot Christus zou leiden. Hedendaagse bekeerlingen uit de islam delen deze hoop. Velen getuigen dat Jezus hen vertelde dat Hij zich persoonlijk zou openbaren aan hen die onbereikbaar zijn voor missionarissen. Anderen melden ontmoetingen met Maria die gekenmerkt worden door tederheid en urgentie. Dit komt overeen met de Schriftteksten in Joël 28. Ik zal mijn Geest uitstorten over alle vlees. Wat we mogelijk in Iran zien is niet het einde van de islam door geweld, maar de ontrafeling ervan door genade.

De geschiedenis biedt een precedent. In Guadalupe verscheen OLVrouw als een van de mensen. Binnen een decennium bekeerden miljoenen zich, kwam er een einde aan heidense offers en werd een hele beschaving gedoopt. Geen legers trokken ten strijde, geen debatten vonden plaats, maar er verscheen gewoon een Moeder. God vernietigt geen culturen, Hij verlost ze. Hetzelfde patroon ontvouwt zich nu mogelijk in de islamitische wereld, niet door verovering, maar door ontmoeting. De conclusie is dat de sluier zal vallen. Iran is geen geïsoleerde gebeurtenis. Het is een breuklijn. De sharia verzwakt, moskeeën raken leeg,

Christus verschijnt, Maria bemiddelt. Dit is niet het uur voor triomfalisme noch voor angst. Het is het uur voor gebed, onderscheidingsvermogen en hoop. Het Onbevlekte Hart zal niet door geweld zegevieren, maar door waarheid. En wanneer dat gebeurt, zal elke sluier vallen. OLVrouw van Fatima, bid voor de bekering van zielen. Nu moet elke serieuze profetische lezing van het huidige uur Fatima’s 3e geheim met nuchterheid en terughoudendheid benaderen.

Toen de H. Stoel het visioen in het jaar 2000 publiceerde, beschreef het een symbolische openbaring in plaats van een gedateerde voorspelling. Een bisschop gekleed in wit, lopend door een verwoeste stad, beklimt een berg van lijken en wordt gemarteld samen met de bisschoppen, priesters, religieuzen en leken. Kardinaal Joseph Ratzinger benadrukte destijds dat het geheim niet slechts één gebeurtenis betreft, maar een proces dat het lijden van de Kerk door de geschiedenis heen versterkte in de moderne tijd door afvalligheid van binnenuit en vervolging van buitenaf.

Dit visioen toont de prijs van trouw in een wereld die Christus heeft verworpen. Binnen dit kader hebben veel theologen opgemerkt dat Fatima minder spreekt over politieke vijanden en meer over valse systemen, ideologieën, en religies die de volledige waarheiden van Christus ontkennen en daarom geen vrede kunnen brengen. Dit derde geheim belooft geen comfortabel samenleven met dwaling. Het voorspelt een zuivering door lijden, gevolgd door de triomf van Maria. Wanneer dit visioen wordt gelezen in samenhang met de huidige gebeurtenissen in Iran, krijgt het een hernieuwde relevantie.

Het bloed van martelaren in islamitische landen, de vervolging van ondergrondse christenen in de ineenstorting van het kerkelijk gezag onder de sharia dit alles resoneert met Fatima's waarschuwing. Dwaling zal de waarheid vervolgen, maar uiteindelijk zal ze niet overwinnen. OLVrouw beloofde niet dat de leugen zou worden hervormd. Ze beloofde dat ze zou worden overwonnen. Niet primair door geweld, maar door bekering, opoffering en genade. Broeders en zusters, we leven in een uur waarin de wereld beeft. Niet omdat God afwezig is, maar omdat Hij handelt. Iran protesteert niet slechts tegen een regime.

Het kreunt om verlossing. Moskeeën zijn leeg, sluiers branden, en Christus verschijnt waar Zijn Naam verboden was. Wees niet verbaasd. God is altijd op deze manier de geschiedenis binnengegaan, stil, onweerstaanbaar en buiten menselijke controle. In Fatima waarschuwde OLVrouw ons dat dwaling zich zou verspreiden, dat de Kerk zou lijden en dat velen gemarteld zouden worden. Maar ze gaf ons ook een belofte die sterker is dan angst: Uiteindelijk zal mijn Onbevlekte Hart triomferen. Die triomf is niet politiek. Ze is niet gewelddadig.

Het is de triomf van de waarheid over leugens, van barmhartigheid over angst, van Christus over elke valse god. Bid alstublieft voor moslims, niet als vijanden, maar als zielen voor wie Christus zijn Kostbaar Bloed heeft vergoten. Bid voor Iran, niet als een bedreiging, maar als een zendingsgebied dat is voorbereid door lijden. En bovenal, vertrouw dit uur toe aan Maria. Want waar zij gaat, volgt Christus haar. En waar Christus verschijnt, moet elke sluier vallen. OLVrouw van Fatima, bid voor ons.