8/1 Krachtig gebed van Pr Chris Alar - Living Faith Daily

* Heer, ik begin op de plaats waar zoveel gevechten in stilte worden uitgevochten: de geest. Ik breng U mijn gedachten. De gedachten die binnenstormen als de kamer donker is. De gedachten die oude gesprekken, oude fouten, oude angsten herhalen. Ik breng U de zorgen die ik onbedoeld met me meedraag. De vragen die nooit lijken te rusten, de angst die mijn borst samenknijpt, zelfs als er niets aan de hand is. 

* Genees mijn geest, o Heer. Genees de vermoeidheid die voortkomt uit jarenlange verantwoordelijkheid. Genees de angst voor wat komen gaat. Genees de wroeging over hetgeen wat niet veranderd kan worden omdat het in het verleden ligt. Sommige dagen voelen mijn gedachten vol. Andere dagen voelen ze zwaar en traag. En er zijn momenten waarop ik me afvraag waarom mijn geest niet meer tot rust komt zoals vroeger. Heer, U kent deze strijd. U kent het gewicht van herinnering. U kent de tol van stress die men decennialang met zich meedraagt. U kent de stille angst die zegt: "Wat als het alleen maar erger wordt?" 

Nu vraag ik U om Uw hand zachtjes op mijn hoofd te leggen. Kalmeer wat rusteloos is. Breng tot rust wat luidruchtig is. Breng orde waar verwarring heerst. Breng vrede waar angst heerst. Als mijn geest gewond is door verlies, genees het dan. Als mijn geest gewond is door trauma, genees het dan. Als mijn geest uitgeput is door jarenlange zorgen, genees het dan. Leer mijn gedachten weer in U te rusten. Leer me dat ik vandaag niet alles hoef op te lossen. Leer me dat ik in vrede mag slapen. Heer, vernieuw mijn geest, niet zodat ik mijn leven beter kan beheersen, maar zodat ik U meer diepgaand kan vertrouwen. 

* Heer, ik leg nu mijn ogen voor U neer. Niet alleen mijn fysieke zicht, maar ook de manier waarop ik mijn leven, mijn verleden en mijn toekomst zie. In de loop der jaren is mijn zicht veranderd. Dingen zijn niet meer zo helder als vroeger. Soms heb ik moeite met het lezen van kleine letters. Soms heb ik nog meer moeite om de betekenis te lezen van wat mij is overkomen. Genees mijn ogen, o Heer. Genees ze als ze zwak zijn. Genees ze als ze moe zijn. Genees ze als ze aangetast zijn door ziekte of ouderdom. Maar meer nog genees de manier waarop ik naar mijn verhaal kijk. Genees het zicht dat vertroebeld is geraakt door teleurstelling. Genees het zicht dat alleen verlies ziet in plaats van genade. Genees de gewoonte om het ergste te verwachten omdat ik eerder werd gekwetst. 

Heer, er zijn dagen dat ik terugkijk en alleen maar fouten zie. Dagen waarop ik vooruitkijk en alleen onzekerheid zie. Dagen waarop ik naar mezelf kijk en alleen beperkingen zie. Raak mijn ogen weer aan. Help me mijn leven te zien door uw genade. Help me om in mijn wonden niet alleen pijn te zien, maar als plaats waar U bij me bent gebleven. Help me mijn toekomst niet met angst, maar met vertrouwen te zien. Verwijder elke geestelijke blindheid die me ervan weerhoudt Uw aanwezigheid te herkennen. Open mijn ogen voor de stille manieren waarop U nog steeds in mijn leven werkt. Leer me weer schoonheid te zien in kleine dingen, in gewone dagen, in zachte momenten. Heer, laat me zien zoals U ziet, met mededogen, met geduld, met hoop.

* Heer, ik breng U nu naar de plaats waar zoveel onuitgesproken is gebleven. Mijn keel, de woorden die ik inslikte in plaats van ze uit te spreken, de waarheid die ik stilhield om de vrede te bewaren. De pijn die ik leerde dragen zonder stem. Na verloop van tijd wordt de stilte zwaar. Het beklemt de borst. Het verhardt het hart. Het zet zich in het lichaam neer op manieren die niemand anders kan zien. Genees mijn keel, o Heer. Genees de spanning die opkomt als ik wil spreken, maar genees niet de angst om verkeerd begrepen te worden. Genees de gewoonte om te zeggen: "Het gaat goed met me, terwijl dat niet zo is." Sommigen van ons hebben lang geleden geleerd dat het veiliger was om niet te praten, veiliger om geen woede te uiten, veiliger om niet te huilen, veiliger om niet te vragen wat we nodig hadden. En dus pasten we ons aan. 

We werden stil. We werden sterk. We werden voorzichtig. Maar Heer, U hebt mij nooit gevraagd om zo te leven. U bent de God die de roep van de armen hoort. U bent de Vader die luistert nog voordat er woorden zijn gevormd. Raak mijn keel aan waar de angst zich samentrekt. Raak mijn stem aan waar die verzwakt is. Raak mijn hart aan waar woorden nog wachten om uitgesproken te worden. Genees elke ziekte, elke ontsteking, elke lichamelijke zwakte die deze plaats aantast, maar genees ook de diepere wond, de angst om de waarheid met liefde te spreken. Leer mij dat ik eerlijk en zonder angst kan spreken. Leer mij dat mijn stem ertoe doet. Leer mij dat stilte niet meer mijn schild hoeft te zijn. Heer, maak los wat te lang gebonden is geweest en laat mijn stem weer een gebed worden. 

* Heer, ik kom nu op de plaats die het meest pijn doet. Mijn hart, niet alleen het fysieke hart dat klopt in mijn borst, maar ook het diepere hart, het hart dat herinnert, hoopt en rouwt. U weet wat dit hart heeft doorstaan. U weet, het verraad dat nooit helemaal is geheeld, het verlies dat jaren later nog steeds pijn doet, de eenzaamheid die me overvalt, zelfs als anderen dichtbij zijn. U weet, de gebeden die ik met tranen heb gebeden. De beloftes waarop ik heb gewacht. De momenten waarop ik me afvroeg of U nog wel luisterde. Genees mijn hart, o Heer. Genees het waar het gewond is geraakt door verlatenheid. Genees het waar het verhard is door teleurstelling. Genees het waar het moe is geworden van het hopen. Sommige wonden zijn niet zichtbaar op een test. Geen dokter kan het gewicht van verdriet meten. Geen scan kan een gebroken geest onthullen. Toch ziet U het allemaal. 

Als mijn hart heeft geleerd zichzelf te beschermen door zich af te sluiten, open het dan voorzichtig weer. Als het heeft geklopt van angst, kalmeer het dan. Als het zwaar is geweest van verdriet, til het dan op. Vervang mijn hart van steen door een hart van vlees. Een hart dat kan voelen zonder angst. Een hart dat weer kan vertrouwen. Een hart dat kan liefhebben zonder de prijs te berekenen.

Heer, kom binnen in de plaatsen die ik zelfs voor mezelf verborgen heb gehouden. De teleurstelling die ik nooit een naam heb gegeven. De wrok die ik nooit heb losgelaten. Het verdriet waarmee ik heb leren leven. Ik geef U toestemming om het allemaal aan te raken. Genees niet alleen het ritme van mijn hart, maar ook het ritme van mijn leven. Laat mijn hart weer kloppen met vrede, met dankbaarheid, met stille vreugde. En als genezing tijd kost, blijf dan bij mij in het wachten. Omdat een hart dat door U wordt vastgehouden reeds begint te genezen. 

* Heer, ik wend me nu tot mijn ademhaling. Het stille ritme dat me door elke dag van mijn leven heeft gedragen. De ademhaling die ik vaak als vanzelfsprekend beschouw totdat het moeilijk wordt. Ik breng U mijn longen, o Heer. Ik breng U de kortademigheid, de benauwdheid, de vermoeidheid die nu zo gemakkelijk opkomt. Sommige dagen merk ik hoeveel moeite het kost om diep adem te halen. Andere dagen merk ik het helemaal niet, totdat angst me eraan herinnert hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Heer, U bent de God die leven in het stof blies. U bent de God die levenloze longen vulde met Uw Geest. Adem opnieuw in mij. Genees elke ziekte die mijn longen aantast. Genees de zwakte die met de ouderdom komt. Genees de angst die opkomt wanneer ademhalen onzeker aanvoelt. 

Maar Heer, genees ook de diepere adem van mijn ziel. Er zijn momenten dat het leven me de adem heeft ontnomen. Momenten van schok, momenten van verlies, momenten waarop ik het gevoel had dat ik emotioneel niet kon ademen. Herstel mijn adem waar de hoop dun is geweest. Herstel mijn kracht waar de angst heeft geleefd. Herstel mijn vrede waar angst de lucht uit mijn borst heeft geroofd. Leer me langzaam te ademen in Uw aanwezigheid. Om te rusten in de wetenschap dat elke ademhaling een gave is, om erop te vertrouwen dat zolang U me adem geeft, U nog niet klaar met me bent. Heer, blaas Uw Geest opnieuw in mij. Vul mijn longen niet alleen met lucht, maar ook met vrede. 

* Heer, Ik leg nu in Uw handen de delen van mij die niemand anders ziet, mijn inwendige organen, de verborgen plaatsen, de stille systemen die trouw werken zonder erkenning. Ik breng U mijn maag en de spijsvertering, de spanning die ik daar draag, de stress die zich in mijn lichaam nestelt. Ik breng U mijn lever, mijn nieren, mijn alvleesklier, elk orgaan dat werkt zonder klagen. Genees wat ontstoken is. Genees wat zwak is. Genees wat beschadigd is door ziekte, medicatie of jarenlange spanning. Heer, er zijn pijnen waar ik zelden over praat. Ongemakken waarmee ik heb leren leven. Symptomen die ik minimaliseer omdat ik niemand ongerust wil maken. Maar U ziet ze allemaal. 

U kent de ziekten die zich onder de oppervlakte verschuilen. U kent de vermoeidheid die niet aan de buitenkant te zien is. U kent de ontmoediging die komt wanneer het lichaam niet meer functioneert zoals vroeger. Raak elke cel aan, o Heer. Herstel evenwicht waar wanorde heerst. Breng kracht waar zwakte heerst. En als genezing langzaam komt, geef me geduld. Als genezing anders komt dan ik verwacht, geef me vertrouwen. Help me eraan te herinneren dat mijn lichaam niet vergeten is. Het is niet onbeduidend. Het is in Uw handen. Heer, ik leg wat ik niet kan zien in Uw liefdevolle handen, want niets in mij is voor U verborgen en niets in mij is buiten Uw genade. 

* Heer, ik breng U nu de delen van mijn lichaam die me er elke dag aan herinneren dat de tijd voorbij is gegaan. Mijn botten, mijn gewrichten, mijn spieren die niet meer bewegen zoals vroeger. Ik breng u de stijfheid in de ochtend, de pijn die komt zonder waarschuwing, de vermoeidheid die zich na zelfs de eenvoudigste taken aandient. Er was een tijd dat ik hier niet over nadacht. Toen bewegen gemakkelijk was, toen kracht natuurlijk aanvoelde. Nu voelt zelfs uit bed komen als een daad van moed. Genees mijn lichaam, Heer. Genees de pijnlijke gewrichten. Genees de botten die broos aanvoelen. Genees de zenuwen die niet meer reageren zoals vroeger. Maar Heer, genees ook de frustratie die met het ouder worden gepaard gaat. Genees het ongeduld dat ik met mezelf voel. Genees het verdriet van dat ik niet meer kan doen wat ik vroeger deed. Genees de stille angst om afhankelijk te worden van anderen. 

* Leer me mijn lichaam niet als een last te zien, maar als een trouwe metgezel die me door decennia van mijn leven heeft gedragen. Versterk wat zwak is geworden. Ondersteun wat is uitgeput. Vernieuw wat is belast door jaren van dienstbaarheid, werk en opoffering. En als de pijn blijft, leer me dan hoe ik met waardigheid, dankbaarheid en vertrouwen kan leven. Heer, help me eraan te denken dat ook nu nog mijn lichaam een ​​doel heeft. Ook nu nog heeft mijn leven betekenis. Ook nu bent U nog steeds in mij aan het werk. 

* Heer, voordat ik om iets meer vraag, help me iets belangrijks te begrijpen. Niet alle genezing ziet er hetzelfde uit. Soms vraag ik u om de pijn weg te nemen, terwijl u me iets diepers aanbiedt. Soms verlang ik naar genezing, terwijl U, me vrede aanbiedt. Dit is geen afwijzing. Het is geen straf. Het is, geen verwaarlozing. Het is liefde die werkt op een manier die ik niet altijd begrijp. Heer, help me om Uw aanwezigheid niet alleen te meten aan hoe mijn lichaam aanvoelt.

Want er zijn, mensen die ziek zijn en diepe vrede hebben, en er zijn mensen die gezond zijn en diep gewond. Leer me om genezing niet te verwarren met troost. Leer me om geloof niet te verwarren met resultaten. Als U, mijn lijden wegneemt, zal ik U dankbaar zijn. Als U het laat voortduren, zal ik U nog steeds vertrouwen, want U hebt geen leven zonder pijn beloofd. U hebt een leven beloofd waarbij U mij nooit zou verlaten. 

* Heer, behoed mijn hart voor ontmoediging. Bescherm me tegen het vergelijken van mijn levensreis met die van anderen. Red me van de leugen die zegt: "Als God meer van je hield, zou je nu al genezen zijn." Help me in plaats daarvan deze waarheid te geloven: dat ik zelfs in mijn zwakheid word vastgehouden. Zelfs in mijn pijn word ik bemind. Zelfs in mijn wachten word ik niet vergeten." En soms, Heer, is de grootste genezing leren berusten in die waarheid. 

* Heer, ik kom nu op een plaats die moeilijk te betreden is. Mijn ziel, niet het deel van mij dat anderen zien tijdens de mis. Niet het deel dat de gebeden uit het hoofd kent, maar de plaats waar oude wonden nog steeds leven. Want Heer, als ik eerlijk ben, zijn er mensen die ik niet heb vergeven. Sommigen hebben me lang geleden pijn gedaan. Sommigen hebben me diep teleurgesteld. Sommigen hebben nooit hun excuses aangeboden. Sommigen zijn misschien niet eens meer in leven.

En toch galmen hun daden nog steeds in mij na. Ik wilde deze wrok niet met me meedragen. Ik was niet van plan bitter te worden. Maar na verloop van tijd bleef de pijn en werd verhard. Heer, ik begin nu iets te begrijpen. Dat het niet vergeven van degene die me pijn heeft gedaan, hem niet straft. Het sluit me stilletjes op. Het nestelt zich in de ziel. Het steelt mijn vrede. Het houdt wonden open lang nadat de gebeurtenis voorbij is. 

* Daarom, Heer, breng ik U vandaag de namen die ik liever vermijd om aan te denken . De gezichten die mijn hart nog steeds beklemmen, de herinneringen die woede of verdriet oproepen. Ik praat niet goed wat er is gebeurd. Ik ontken de schade niet. Ik doe niet alsof het er niet toe deed. Maar ik kies er langzaam, onvolmaakt voor om los te laten. Niet omdat ze vergeving verdienen, maar omdat ik vrijheid nodig heb. Heer, neem deze last van mijn ziel weg. Neem de wrok weg die ik niet langer wil dragen.

Neem de woede weg die reeds te lang in mij leeft. Leer mij dat vergeving niet vergeten is. Het is niet opnieuw blindelings vertrouwen. Het is gerechtigheid in Uw handen leggen in plaats van in mijn eigen handen. Genees mijn ziel, o Heer, want een ziel die gebukt gaat onder onvergevingsgezindheid kan geen rust vinden. En vandaag verlang ik ernaar om in U te rusten. 

* Heer, ik breng U nu mijn herinneringen. Niet alleen de goede, maar ook de herinneringen die ik probeer te vermijden, de momenten waarvan ik wou dat ze anders waren gelopen. De keuzes waar ik spijt van heb. De levensfasen die gekenmerkt werden door schaamte, angst of verwarring. Sommige herinneringen voelen onafgemaakt. Andere voelen als open wonden. En sommige duiken weer op zonder waarschuwing, zelfs na jaren. Heer, ik weet dat ik het verleden niet kan veranderen. Maar U kunt erin treden. U bent niet gebonden aan tijd. U was toen aanwezig, zelfs toen ik U niet voelde. U keek toe. U leed met mij mee. Genees mijn herinneringen, o Heer. Genees het kind dat ik ooit was en dat niet begreep wat er gebeurde. Genees de jongvolwassene die beslissingen nam uit angst of eenzaamheid. Genees de oudere versie van mezelf die stilletjes spijt met zich meedraagt. Verwijder de schaamte die niet langer bij mij hoort. Breng de beschuldigende stemmen tot zwijgen die oude mislukkingen herhalen. Vervang veroordeling door genade. 

* Heer, ga met mij mee naar die herinneringen die ik vermijd. Sta daar bij mij. Houd mij daar vast. En waar angst was, spreek vrede. Waar verlatenheid was, openbaar Uw aanwezigheid. Waar verlies was, zaai hoop. Verander mijn herinneringen, niet door ze uit te wissen, maar door ze te verlossen. Laat wat me ooit verwondde, een plaats worden waar Uw genade doorheen is gegaan. Want niets in mijn leven is buiten Uw verlossing, niet mijn verleden, niet mijn fouten, niet mijn pijn. Heer, genees wat nog steeds pijn doet als ik eraan terugdenk. En leer me om zonder angst terug te kijken. 

* Heer, ik draag nu de plaats op waar mijn leven zich elke dag ontvouwt: mijn woning. De muren die gelach en ruzie hebben gehoord. De kamers die vreugde maar ook stilte hebben gekend. De plaatsken waar ik heb gerust en waar ik heb gehuild. Heer, mijn woning draagt ​​herinneringen met zich mee. Sommige zijn mooi, andere zwaar. Er zijn woorden die hier gesproken zijn en die nog steeds nagalmen. Er zijn spanningen die nooit volledig zijn opgelost. Er zijn periodes van stress, ziekte of verdriet die een spoor hebben achtergelaten. Ik vraag U nu, Heer, om mijn huis binnen te gaan, niet als een bezoeker, maar als Degene die hier woont. Breng Uw vrede in elke kamer. In de keuken waar de dagelijkse lasten worden gedragen. In de woonkamer waar gesprekken harten vormen, in de slaapkamer waar zorgen 's nachts vaak de kop opsteken. Genees de atmosfeer, o Heer. 

Waar er verdeeldheid is geweest, breng eenheid. Waar er angst is geweest, breng vertrouwen. Waar er verdriet is geweest, breng troost. Als er gewoonten in mijn huis zijn die ons van U afleiden, geef me dan de moed om ze los te laten. Als er voorwerpen, patronen of routines zijn die de vrede verstoren, help me dan om U op de eerste plaats te zetten. Heer, laat mijn woning meer zijn dan een plaats van beschutting. Laat het een plaats van gebed zijn, een plaats van vergeving, een plaats waar Uw aanwezigheid welkom is. Ik wijd mijn woning aan U toe, niet met vrees, maar met vertrouwen. Moge iedereen die hier binnenkomt iets anders voelen, iets zachts, iets heiligs. Want wanneer U in een woning verblijft, begint genezing in stilte. En het verspreidt zich naar iedereen die binnen is. 

* Heer, ik leg nu mijn familiegeschiedenis voor U neer. De mensen die mij voorgingen, de verhalen die ik ken en de verhalen die ik niet ken. Ik dank U voor het goede dat ik heb ontvangen, het geloof dat is doorgegeven, de offers die zijn gebracht, de liefde die mij heeft gevormd. Maar Heer, ik erken ook dat elk gezin wonden draagt. Geen vloeken, geen lotsbestemming, maar de gevolgen van menselijke zwakheid. Er werden keuzes gemaakt uit angst. Zonden die nooit werden genezen. Patronen die zich stilletjes herhaalden. En soms, dragen we, zonder het te beseffen, wat nooit voor ons bedoeld was. Heer, vandaag beschuldig ik het verleden niet. Ik verwerp mijn familie niet. Ik leg hen in Uw genade. Door mijn doop behoor ik U toe. Door Uw Kruis is elke keten reeds verbroken. 

Als er gewoonten, angsten of wonden zijn die van generatie op generatie zijn doorgegeven, vraag ik U ze te genezen, niet met drama, maar met genade. Help me verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Help me anders te kiezen waar nodig is. Help me erop te vertrouwen dat Uw genade sterker is dan welke fout uit het verleden ook. Heer, zegen mijn familie, degenen die leven en degenen die zijn heengegaan. Reinig wat genezing nodig heeft, versterk wat goed is, en laat mijn leven een plaats zijn waar de genade haar werk voortzet. Niet omdat ik volmaakt ben, maar omdat U trouw bent. 

* Heer, ik kom nu tot U met iets wat ik zelden hardop toegeef: mijn geloof is moe. Het is er nog steeds. Ik ben niet weggegaan. Ik kom nog steeds naar de mis. Ik bid nog steeds. Maar iets in mij is moe. Ik heb vele jaar geloofd. Ik heb vertrouwd in tijden van verlies. Ik heb gebeden die onbeantwoord lijken te blijven. En langzaam, stilletjes, is mijn geloof moe geworden van het wachten. Heer, U kent dit soort geloof. Het is geen rebellie. Het is geen afwijzing. Het is uitputting. Het is het geloof van iemand die steeds opnieuw heeft gehoopt. Het geloof van iemand die anderen heeft zien ontvangen waar ze voor gebeden hebben. Het geloof van iemand die nog steeds gelooft, maar zich afvraagt ​​hoe lang hij het nog vol kan houden. Genees mijn geloof, o Heer. Genees de ontmoediging waar ik nooit over spreek. Genees de stille teleurstelling die ik verberg achter routine. Genees de verleiding om te bidden zonder verwachting. 

Er zijn dagen dat ik bid omdat het moet, niet omdat ik iets voel. Er zijn dagen dat ik met eerbied de communie ontvang, maar zonder troost. Heer, ik leg dit vermoeide geloof in Uw handen. Ik verwerp het niet. Ik schaam me er niet voor. Ik bied het U aan zoals het is. Wakker het vuur aan dat is gedoofd. Versterk wat fragiel aanvoelt. Vernieuw wat door tijd en verdriet is uitgesleten. Leer me dat geloof niet altijd vurig is. Soms is het gewoon blijven. Soms is het fluisteren. Heer, ik geloof nog steeds. Help mijn ongeloof. En Heer, als deze tijd stil is, blijf dan bij mij in de stilte. Want zelfs een vermoeid geloof, wanneer het in Uw handen wordt gelegd, is nog steeds kostbaar. 

* Heer, op dit moment stop ik met het vragen om uitleg. Ik stop met het meten van de vooruitgang. Ik stop met op de klok te kijken. Ik stop met mijn reis te vergelijken met die van iemand anders. Ik leg mezelf volledig in Uw handen. Niet alleen mijn lichaam, niet alleen mijn herinneringen, niet alleen mijn geloof, mijn hele leven. Ik laat de behoefte los om te begrijpen waarom sommige gebeden verhoord werden en andere niet. Ik laat de behoefte los om te weten hoe en wanneer genezing zal komen. Ik laat de angst los voor wat morgen zou kunnen brengen. 

* Heer, ik geef mezelf aan U over, niet omdat alles opgelost is, maar omdat U trouw bent. Ik zeg niet dat ik het begrijp. Ik zeg dat ik vertrouw. Ik zeg niet dat ik me sterk voel. Ik zeg u bent mijn kracht. Ik zeg niet dat niets pijn doet. Ik zeg dat U bij me bent. Neem mijn leven zoals het is. Met zijn beperkingen, met zijn onbeantwoorde vragen, met zijn fragiele hoop, en vorm het naar Uw wil. Als genezing komt door verandering, aanvaard ik het. Als genezing komt door volharding, aanvaard ik het. Als genezing komt door vrede in plaats van opluchting, aanvaard ik het. Heer, ik rust nu. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat ik in Uw handen word gehouden.

Ik leg mijn lichaam, mijn ziel, mijn woning, mijn verleden, mijn toekomst en mijn geloof in Uw handen. Ik behoor U toe. En dat is genoeg. Heer, ik blijf hier bij U. Ik haast me niet weg. Ik vul de stilte niet met meer woorden. Ik blijf gewoon. Na alles wat er gezegd is, na elke plaats die aangeraakt is, sta ik dit moment stil toe, want genezing gaat vaak in stilte verder. Niet alles verandert in één keer. Niet elke pijn verdwijnt vandaag. Niet elke vraag krijgt een antwoord. Maar er is iets veranderd. Ik ben niet langer alleen met mijn lijden. Ik draag niet langer alles alleen. Ik ben niet langer onzichtbaar. 

* Heer, ik vertrouw erop dat U nog steeds aan het werk bent. Zelfs als ik het niet kan voelen, zelfs als niets er anders uitziet, zelfs als de nacht lang is, leer me te leven vanuit deze plaats van vrede. Een vrede die niet afhangt van resultaten. Een vrede die geen verklaringen vereist. Een vrede geworteld in Uw aanwezigheid terwijl ik terugkeer naar mijn dag, naar mijn verantwoordelijkheden, naar mijn beperkingen. Ik draag deze waarheid met me mee. U houdt me vast. Ik ben geliefd. En welke genezing zich ook nog aan het ontvouwen is, welke genade zich ook nog aan het vormen is, welk werk U ook in stilte in mij aan het doen bent, ik vertrouw U op U. Blijf bij mij, Heer, terwijl de dag aanbreekt, terwijl de nacht terugkeert, terwijl mijn leven voortduurt. Genees mij, o Heer, van top tot teen, volgens Uw wil, op Uw tijd en in Uw liefde. Amen.