13/1 Venezolaanse soldaat sterft, en keert terug nadat hij de volgende gebeurtenis heeft gezien - Great Miracles Avenue
Vrouw die deze Venezolaanse soldaat heeft gehoord en gezien: Deze man was in de kerk vorige week en vertelde zijn verhaal. Wat hij heeft gezien komt eraan. Ik zal met hem praten, en misschien zal hij een podcast of live getuigenis geven. Ik vertel enkel wat ik heb gehoord en gezien. Het dorp waar we wonen heet San Jose de Guanipa in Anzoatist in Venezuela. En we kennen elkaar heel goed. We hebben een kleine kerk maar heel hecht. Hij kwam naar voor, naar de preekstoel en zei Prijs de Heer, ik stierf maar God heeft me gered. Hij zei dat hij niemand wilde schrik aanjagen.

God liet hem toe terug te keren en zijn getuigenis af te leggen. Hij is een soldaat in het Venezolaanse leger. Hij dient al vele jaren. Hij is geen profeet. Hij is geen predikant. Hij vertelde ons over de ziekte waar hij al lang tegen vecht. Hij zei dat hij astma heeft. Veel mensen denken dat astma onschuldig is, maar is dat niet. Hij legde het duidelijk uit, zodat iedereen het kon begrijpen. Hij zei dat astma is wanneer je borstkas beklemd aanvoelt alsof er iets zwaars op je drukt van binnenuit. Je probeert te ademen, maar de lucht komt er niet goed in. Je hoort een geluid als je ademt, als een fluitje maar pijnlijk.

Je longen voelen moe aan. Je keel voelt droog aan. Je hart klopt snel. Je raakt in paniek omdat je het gevoel hebt dat je verdrinkt. Hij zei dat wanneer hij een astma-aanval krijgt, zijn handen trillen. Zijn lichaam wordt zwak en angst bekruipt hem, omdat hij weet dat als er geen hulp komt, hij kan sterven. Hij was gestationeerd in Fuerte Tavakare, een legerkamp in de buurt van Binas. Hij zei dat het kamp heet, stoffig en stressvol is. De training is zwaar. Ze slapen kort. Soms is er geen snelle medische hulp.

Drie dagen vóór het incident kreeg hij toestemming om naar huis te gaan. Hij ging naar zijn vrouw en kinderen. Hij zei dat die drie dagen vredig waren. Hij speelde met zijn kinderen. Hij bad met zijn vrouw. Hij rustte even uit. Maar toen het tijd was om terug te keren naar het kamp, ​​had hij haast. Hij pakte zijn uniform, zijn laarzen en een paar andere dingen in. Maar helaas vergat hij zijn inhalator thuis. Die inhalator helpt hem ademen als hij astma heeft. Hij wist niet dat hij hem had laten liggen.

Die avond in het kamp, ​​rond elf uur 's avonds, was hij alleen op zijn kamer. Zijn kameraad was ook met verlof gegaan en was naarzijn familie gereisd. Dat zei hij, en deed meteen de lichten uit. De kamer werd stil en hij zei dat hij iets vreemds in zijn borst begon te voelen. Eerst was het een lichte druk. Daarna werd het zwaar. Zijn ademhaling veranderde. Hij probeerde diep adem te halenmaar het lukte niet. Zijn borst werd steeds benauwder. Toen ging hij op het bed zitten in de hoop dat het over zou gaan, maar dat gebeurde niet. Hij zei dat het voelde alsof zijn keel dichtging. Elke ademhaling werd een gevecht voor hem.

Zijn hart klopte snel. Zweet kwam uit zijn lichaam en toen bekroop hem angst. Dat was het moment dat hij opstond en begon te zoeken naar zijn inhalator. Hij keek in zijn tas en controleerde al zijn zakken. Hij keek ook overal en het was er niet. Toen begon hij in paniek te raken. Hij zei dat het voelde alsof zijn longen het niet meer deden. Hij boog zich voorover en hield zijn borst vast. Hij probeerde om hulp te roepen maar er kwam geen geluid uit. Toen zei hij dat hij op de grond viel. Hij zei dat het laatste wat hij voelde pijn was en daarna duisternis voordat hij zich realiseerde dat hij dood was. Toen zei hij dat er iets veranderde. Hij zei dat hij geen pijn meer voelde. Hij stond op maar hij stond niet meer op de grond.

Hij keek naar zichzelf en merkte dat zijn lichaam anders was. Zijn huid zag er anders uit. Zijn kleren waren niet dezelfde als die hij droeg voordat hij stierf. Zijn gezicht zag er veranderd uit. Maar hij wist nog steeds dat het hem was. Hij zei dat hij zijn ziel kon voelen. Dat was alles wat er van hem over was. Toen bevond hij zich in een groot open veld. Het was er heel stil. Er waren geen bomen, geen gebouwen, alleen een open ruimte. Hij zei dat hij zag dat de grond vlak was. Toen zag de lucht er vreemd uit. Er waren schaduwen die in de wolken bewogen. Het waren geen mensen, alleen donkere vormen.

Hij zei dat hij zich klein voelde. Hij was alleen. Er was geen stem en er was geen geluid. Plotseling veranderde de scène. Hij werd teruggebracht naar zijn huis. Hij zag de tafel van zijn vrouw. Hij zag de schoenen van zijn kinderen en tot zijn grote verbazing zag hij zijn inhalator op een klein plankje. Hij begreep meteen dat dit was wat hij zocht. Hij voelde verdriet, maar hij kon niets aanraken daar. Toen veranderde de scène opnieuw. Hij werd teruggebracht naar het veld, maar deze keer was het veld vol vlaggen. Hij zag verschillende vlaggen. Vlaggen van elk land ter wereld. Ze waren overal verspreid over de grond. Elk land was er. Grote landen, kleine landen, allemaal. Hij zei dat het duidelijk was. Er was niets verborgen. Toen zag hij plotseling vuur. Vuur begon een aantal vlaggen te vatten. Ze brandden tot er niets meer van over was.

Die vlaggen waren veranderd in as. Toen zag hij opnieuw de grond trillen. Plotseling troffen aardbevingen een aantal vlaggen. En de landen die door de aardbeving werden getroffen, raakten beschadigd. Hun vlaggen werden aan stukken gescheurd. Toen zag hij in een andere scène een aantal vlaggen oprijzen omhoog komen. Ze stonden daar als mensen. Toen begonnen ze andere vlaggen aan te vallen. Na een tijd sloten meer vlaggen zich aan. Het werd als oorlog, chaos, verwarring. Hij zei: "Toen hij naar beneden keek nadat alle overgebleven landen elkaar aanvielen, zag hij iets op de grond geschreven staan. Er stond 2026, duidelijk en eenvoudig."

Toen, terwijl de oorlog nog gaande was, zag hij iets anders. Hij zei dat hij water zag en een zware tsunami. Die was dodelijk, maar trof slechts drie landen. Hij zei dat hij deze keer wist welke landen het waren. Hij zag Amerika, hij zag Japan en hij zag India. Het water was zo krachtig dat het de kleuren van elke vlag wegspoelde. De vlaggen vervaagden totdat je ze niet meer kon herkennen. Na een tijdje was alles verwoest. Alle vlaggen waren verdwenen. Maar verrassend genoeg bleef er slechts één vlag over. Hij zei dat hij de vlag van Israël zag. Die stond daar nog onaangeroerd. Toen hij dichterbij kwam, hoorde hij een stem. De stem gaf hem inzicht en een helder begrip.

De stem zei: "De vlag vertegenwoordigt niet het land Israël van vandaag. Hij vertegenwoordigt Gods kinderen over de hele wereld. Iedereen die zich bekeert en in Jezus Christus gelooft, wordt deel van het nieuwe Israël. Het nieuwe Israël waarover de Bijbel spreekt. Hij zei dat de stem hem vertelde dat de mensen in Israël vandaag geen verbond met God hebben, behalve zij die werkelijk in Zijn Zoon Jezus Christus geloven en God zal zeer spoedig het oude Israël vernietigen. Daarna zei hij dat hij wakker werd op de vloer van zijn kamer alsof er niets gebeurd was. Hij zei dat hij levend, sterk en fit was. Nadat hij alles had verteld wat hij had gezien, werd zijn stem zachter. Iedereen die erbij was, kon de dankbaarheid in zijn stem horen.

Hij zei steeds weer dat hij God dankbaar was. Hij zei: "Ik had dood moeten zijn. Dat weet ik. Ik heb het niet overleefd omdat ik sterk ben of omdat ik speciaal ben. "God heeft me gered." Hij dankte God niet alleen voor het feit dat Hij zijn leven terug had gekregen, maar ook voor het vertrouwen dat Hij hem had gegeven met zo'n diepgaande en zware boodschap. Hij zei meermaals dat deze ervaring hem voor altijd had veranderd en dat hij nooit meer onzorgvuldig zou leven. Hij maakte ons ook iets heel duidelijk. Hij zei dat, hoewel hij het jaar 2026 duidelijk op de grond zag staan, hij geen precieze datum zag.

Hij zei dat we ons niet alleen op het jaar moesten richten, maar op wat er in het veld gebeurde, de oorlogen, de verwoesting, het schudden van naties. Hij zei dat de boodschap een waarschuwing is, geen kalender. Hij zei ook dat God laat zien dat de wereld op weg is naar het oordeel en dat de Kerk wakker moet worden en harder moet bidden dan voorheen. Hij zei dat bidden niet langer iets is wat we alleen in de kerk doen of alleen als we problemen hebben. Hij zei dat bidden onze dagelijkse ademhaling moet worden. Net zoals zijn inhalator belangrijk was voor zijn leven, is bidden belangrijk voor ons geestelijk leven.

Zonder gebed kunnen we instorten zonder waarschuwing. Toen hij dit zei, applaudiseerden veel mensen in de kerk. Nadat hij was uitgesproken, was de hele kerk een tijdje stil.een moment. Toen stond een van de oudsten op. Hij zei dat we moesten opstaan ​​en God danken. Toen begonnen we te bidden. We stonden allemaal op. We hieven onze handen op. Sommigen huilden luid. Sommigen knielden neer. We dankten God dat Hij het leven van onze broeder had gered. We dankten God dat Hij ons had gewaarschuwd voordat het te laat was. Terwijl ik dit schrijf wil ik ook spreken tot iedereen die dit luistert of leest.

Neem dit alsjeblieft niet licht op. Bekeer je. Keer je af van zonde. Speel niet met geheime zonden. Zeg niet dat je morgen zult veranderen morgen. Morgen is niet gegarandeerd. Leef een heilig leven. Zoek nu verlossing, zolang er nog tijd is. Dit gaat over je ziel. Laat de duivel je alsjeblieft niet misleiden en je naar de hel brengen. De hel is echt. Het oordeel is echt. Jezus Christus roept mensen nog steeds op tot bekering. Vergeef anderen. Wandel in gehoorzaamheid. De opname zou heel binnenkort kunnen plaatsvinden. Niemand weet het exacte tijdstip, maar de tekenen spreken boekdelen. Wacht niet tot het te laat is.