16/1 Ik zag maar 144000 namen op de lijst - Great Miracles Avenue

Naomi - 24 jaar: Wat ik ga delen is een waarschuwing en het betreft ook mijzelf. Het voelde urgent. En het voelde als iets dat alle christenen overal aangaat, inclusief mij, inclusief jou, inclusief iedereen die de naam van Jezus aanroept. In de droom hoorde ik een tijd en het was februari. Ik weet niet welke februari het was. Ik wil geen datums vaststellen. Maar in mijn hart voel ik een sterke urgentie dat het dit jaar zou kunnen zijn. In de droom voelde het heel echt. Ik liep op straat. De straat was breed. Ik merkte dat ik niet alleen was. Veel mensen liepen in dezelfde richting als ik. Mannen, vrouwen, jongeren, ouderen.

Ze zagen er allemaal ernstig uit. Ik vroeg sommigen waar ze naartoe gingen. Ze keken me aan alsof ik vreemd was omdat ik dat vroeg. Ze zeiden dat ze naar Gods huis gingen. Ik raakte in de war. Ik vroeg welk Gods huis. Ze vroegen me of ik het nieuws niet had gehoord. Ze zeiden God is naar de aarde gekomen en Hij roept al zijn kinderen, alleCchristenen om naar zijn huis te komen. De manier waarop ze het zeiden gaf er een gevoel van urgentie. Er was vreugde en feest. Het was serieus.

Terwijl we liepen, had ik het gevoel dat dit niet zomaar een stad of een land was. Het voelde alsof Christenen van over de hele wereld dezelfde kant op gingen. Het voelde wereldwijd. Het voelde definitief. Na enige tijd kwamen we aan op de plaats. Ik verwachtte een groot landgoed of een herenhuis te zien. Maar wat ik zag, was een kerk. Maar deze kerk was anders dan alle kerken die ik ooit heb gezien. Hij was heel groot, heel breed, heel hoog. Hij was gigantisch. Ik had sterk het gevoel dat alle Christenen ter wereld erin zouden passen en dat er nog ruimte over zou zijn.

Maar er was een probleem. De poorten waren gesloten. Heel grote poorten. Heel hoog. Ze hadden stevige hangsloten. Niemand kon naar binnen. Dus stond iedereen buiten te wachten. Niemand praatte. En toen werd het heel stil. Volledige stilte. Toen kwam er plotseling een sterke wind. Het kwam uit het noorden. Het was hevig. Het was krachtig. Het begon dingen te vernietigen om ons heen. Het blies voorwerpen weg. Het blies zelfs een paar mensen weg van waar ze stonden. Ik voelde dat deze wind niet gewoon was in mij.

Ik voelde dat het de verdrukking en de verschrikkelijke dingen vertegenwoordigde die op het punt staan ​​over de wereld te komen. Terwijl dit gebeurde, ging plotseling het dak van de kerk open. Ik keek omhoog en zag vier engelen uit de Hemel neerdalen. Ze daalden langzaam maar met gezag neer. Toen ze landden, gingen de deuren van de kerk onmiddellijk open. Een van de engelen hield een lange boekrol vast. Toen hij die opende, zag ik namen erop geschreven en ik wist zonder dat het me verteld werd dat het er 144.000 waren.

Niet meer, niet minder. De engel begon de namen op te noemen. Terwijl hij ze opriep, stapten die mensen naar voren en mochten de kerk binnengaan om veilig tegen de wind te zijn. Hij noemde slechts 12.000 namen. Daarna stopte hij. Toen sprak hij met gezag en zei: "Dit geldt voor februari." Toen werden de deuren weer gesloten. Mijn hart sprong op toen ik dat hoorde. Ik zag dat de resterende namen op de boekrol 132.000 waren. De engelen begonnen toen iets als een teken of zegel op hun voorhoofden te plaatsen.

Ik kan niet goed uitleggen hoe het er precies uitzag, maar het was zichtbaar. Ze werden gemerkt. De engelen gaven hen toen bevelen en zeiden dat Gods ogen op hen gericht waren en dat hen geen kwaad zou overkomen. Toen werd ik wakker. Eén vraag bleef maar in mijn gedachten rondspoken. Betekent dit dat slechts 144.000 mensen in de hele wereld gered zullen worden? Betekent dit dat alleen deze mensen naar de Hemel zullen gaan? En hoe zit het met de rest van ons? Wat me het meest bang maakte, was dat ik in de droom niet naar binnen werd geroepen.

Ik was ook niet bij degenen die een teken op hun voorhoofd hadden. Ik was er gewoon aan het kijken, aan het wachten, buiten gelaten. Ik begon te huilen. Ik vroeg God: "Ben ik niet Uw kind? Heb ik niet in U geloofd? Waarom stond ik niet op de lijst? Waarom had ik geen teken? Wat heb ik verkeerd gedaan? Ben ik niet klaar? Ben ik niet ernstig genoeg?" Sinds die dag maak ik me zorgen. Ik ben bang geweest.

Ik heb mijn leven onder de loep genomen. Ik bid nog steeds. Ik vraag God nog steeds om me te vertellen wat dit betekent en wat ik moet doen. Ik wil niet buitengesloten worden. Ik wil niet onvoorzichtig zijn. Ik deel dit niet om angst te zaaien, maar om ons wakker te schudden. Inclusief mijzelf.