9/2 Schaarste is nodig, want het is de perfecte voedingsbodem voor totale controle - Niburu

In de wereld van de Great Reset is het slopen van de industrie geen bijeffect, maar een voorwaarde.
Een volk dat niets meer zelf kan maken, is een volk dat aan de leiband van internationale distributieketens ligt.

Het is een merkwaardig schouwspel. Terwijl de ene na de andere industriële mastodont in de Rotterdamse haven het licht uitdoet, spreekt men in Den Haag over ‘groene groei’ en ‘gidslanden’.

Maar wie door de oogharen naar de rokende puinhopen van onze chemische sector kijkt, ziet geen onfortuinlijk ongeluk. Hij ziet een uitgekiend saneringsplan. Marco Mensink van Cefic noemt het "slaapwandelen", maar de vraag dringt zich op: loopt Nederland wel echt te dromen, of wordt het land simpelweg de afgrond in gedirigeerd door een kleine kaste van technocraten in Davos en Brussel?

De chemische industrie is, zoals Mensink terecht opmerkt, de moeder van de maakindustrie. Zonder chemie geen glas, geen staal, geen medicijnen, geen defensie. Wie de chemie vernietigt, trekt de stekker uit de nationale soevereiniteit. Als we voor 95% van onze medicijnen afhankelijk zijn van China en India, dan zijn we geen vrij land meer. Dan zijn we een vazalstaat.

In de wereld van de Great Reset is dit geen bijeffect, maar een voorwaarde. Een volk dat niets meer zelf kan maken, is een volk dat aan de leiband van internationale distributieketens ligt. Het kapitalisme, gedreven door ondernemersgeest en fysieke productie, wordt vervangen door een technocratisch beheersysteem. Een systeem waarin energie geen goedkoop basisrecht is om welvaart te creëren, maar een schaars goed dat gebruikt wordt om gedrag te sturen.

Waarom zijn onze energiekosten drie tot vier keer hoger dan in de VS of China? De politiek wijst naar de oorlog in Oekraïne, maar de waarheid is ongemakkelijker: we hebben onze eigen energiezekerheid geofferd op het altaar van de Green Deal. Door fossiele basisindustrie weg te jagen zonder een werkbaar alternatief, creëren we een permanente staat van schaarste.

Deze schaarste is de perfecte voedingsbodem voor controle. In een wereld van overvloed is de burger vrij; in een wereld van schaarste – waar elke kilowattuur en elke gram CO2 geteld wordt – is de burger een patiënt in een digitale dwangbuis. De de-industrialisatie van Nederland is daarmee de de-modernisering van de burger. We keren terug naar een soort feodaal systeem, maar dan met een hi-tech sausje.

De "Hunger Games" voor bedrijven zijn in volle gang. Alleen de allergrootsten, de multinationals die aan tafel zitten bij het World Economic Forum, hebben de diepe zakken om de verstikkende regeldruk en de bizarre energieprijzen te overleven. De mkb-ondernemer en de innovatieve uitvinder worden simpelweg weggepest of opgekocht. Wat overblijft is een gecentraliseerd Europa waar de staat en een handvol corporaties bepalen wat er geproduceerd wordt en wie wat mag consumeren.

"Wat weg is, komt nooit meer terug," waarschuwt Mensink. Hij heeft gelijk. Een hoogoven die koud is geworden, een kraker die is ontmanteld; dat zijn monumenten van een verloren beschaving. Als Den Haag echt niet luistert naar de noodkreet van de industrie, dan is dat geen domheid meer. Dan is dat opzet. Dan is de vernietiging van de Nederlandse industrie de prijs die we betalen voor een plekje in de nieuwe wereldorde van Davos.

De vraag is niet langer of we de industrie kunnen redden. De vraag is of we bereid zijn wakker te worden voordat de laatste fabriekspoort voorgoed in het slot valt.

Misschien schrikken de meesten eindelijk wakker als de beloofde noodtoestand (dagenlang geen stroom) zich opeens voordoet. Want niets is beter om de burger het besef van schaarste bij te brengen dan een dagenlange blackout. Een blackout die chaos zal veroorzaken in dit land.