10/2 De verborgen geschiedenis van onze maan - Niburu

De moderne wetenschap vertelt ons dat de maan een dode rots is, toevallig ontstaan uit een miljarden jaren oude botsing. 
Als we de oude teksten niet als fantasie, maar als getuigenverklaringen lezen, verschijnt er een radicaal ander scenario.

De moderne wetenschap vertelt ons dat de maan een dode rots is, toevallig ontstaan uit een miljarden jaren oude botsing. Maar wie verder kijkt dan de tekstboeken, stuit op een reeks anomalieën die de vraag rechtvaardigen: is onze trouwe satelliet wel zo natuurlijk als we denken? Als we de oude teksten niet als fantasie, maar als getuigenverklaringen lezen, verschijnt er een radicaal ander scenario.

De maan is een mathematisch raadsel. In het hele zonnestelsel is er geen enkele andere satelliet die zo groot is in verhouding tot zijn planeet.

De maan is precies 400 keer kleiner dan de zon, maar staat ook precies 400 keer dichterbij de aarde. Deze "toevallige" verhouding zorgt ervoor dat de maan de zon exact bedekt tijdens een eclips. Geen enkele andere planeet heeft dit. Is dit kosmisch toeval, of een nauwkeurig afgestelde configuratie? 

Terwijl bijna alle andere manen in een elliptische baan om de evenaar van hun planeet draaien, is de baan van onze maan bijna een perfecte cirkel en volgt ze het pad van de zon (de ecliptica). Het lijkt bijna alsof ze daar is geplaatst. 

Zoals ooggetuigen na een ramp rapporteren wat ze zagen, zo hebben onze voorouders hun waarnemingen vastgelegd. De Arcadiërs in Griekenland noemden zichzelf Proselenes (vóór de Maan). De Chibcha-indianen en Zulu-stammen spreken over een tijd dat de hemel leeg was en de komst van de maan gepaard ging met wereldwijde vloedgolven en tektonische verschuivingen.

Zouden volkeren op verschillende continenten onafhankelijk van elkaar dezelfde "leugen" verzinnen? Of beschreven zij simpelweg een dramatische verandering in hun leefomgeving die rond 12.000 jaar geleden plaatsvond?

In de jaren '70 zorgde een experiment van de Apollo-missies voor verbazing bij NASA. Toen de stijgtrap van de maanlander op het oppervlak neerstortte, registreerden seismometers trillingen die meer dan drie uur aanhielden. Ken Johnson, destijds werkzaam bij de data-analyse, zei dat de maan "galmde als een kerkklok".

Dit fenomeen suggereert een structuur die niet solide is, zoals een natuurlijke rots dat zou zijn, maar mogelijk hol. 

Maanstenen die door astronauten zijn meegebracht, bevatten soms verwerkte metalen. Er zijn sporen gevonden van messing, mica en puur titanium—metalen die op aarde bijna nooit in zuivere vorm in de natuur voorkomen, maar het resultaat zijn van fabricage. Bovendien bleek de buitenlaag van de maan veel harder te zijn dan verwacht, bijna alsof het een beschermend schild is.

Als we de maan bekijken als een kunstmatig object, vallen de puzzelstukjes ineens op hun plek:

De overstromingen in oude teksten? Het gevolg van de zwaartekracht van een arriverend object. 

De holle klank? Een teken van een interne structuur. 

De perfecte cirkelbaan? Een teken van bewuste positionering. 

Het is misschien niet de maan die "gek" is, maar onze weigering om de getuigenissen van onze voorouders serieus te nemen.

De data van de Apollo-missies vormt de ruggengraat van de moderne "Artificiële Maan" theorie. Het is geen speculatie van een hobbyist, maar gebaseerd op officiële metingen van NASA die zelfs de grootste wetenschappers destijds voor een raadsel stelden. 

Hier is de technische verdieping van wat er gebeurde toen de Maan "als een klok" begon te luiden. 

Tussen 1969 en 1972 plaatsten de Apollo-astronauten (11, 12, 14, 15 en 16) seismometers op verschillende locaties op de maan. Deze apparaten stuurden via radioverbindingen gegevens naar de aarde over elke trilling die het maanoppervlak trof.

Het beroemdste incident vond plaats op 20 november 1969. Nadat de bemanning van de Apollo 12 was teruggekeerd naar de commando-module, lieten ze de lege stijgtrap van de maanlander (Intrepid) neerstorten op het maanoppervlak om een kunstmatige schokgolf te creëren.

De impact vond plaats op ongeveer 65 kilometer van de seismometer. NASA verwachtte een korte, hevige schok, vergelijkbaar met een aardbeving.

De maan reageerde totaal onverwacht. Ze begon te trillen en bleef dat doen voor 55 minuten. 

Maurice Ewing, een van de directeuren van het seismische experiment, verklaarde tijdens een persconferentie: "Het was alsof iemand een klok luidde in de toren van een kerk. We hebben nog nooit zoiets gezien op aarde." 

Bij de Apollo 13-missie werd de derde trap van de Saturnus V-raket (een veel zwaarder object) op de maan gestort. 

De maan trilde ditmaal voor meer dan drie uur en twintig minuten. 

De schokgolven reikten tot een diepte van 40 kilometer. 

Op aarde dempen trillingen heel snel. Dat komt door twee dingen: 

Water in de aardkorst werkt als een spons die energie absorbeert. 

De aarde heeft een compacte, gelaagde structuur. 

De maan heeft geen water, maar dat alleen verklaart de extreme duur van de galm niet. Volgens voorstanders van de "Holle Maan" theorie duiden deze data op een metalen of stijve constructie. In een solide rotsblok doven golven uit; in een holle metalen bol blijven ze weerkaatsen tegen de binnenwanden—precies wat een klok doet.

De gemiddelde dichtheid van de maan is 3,34 g/cm3, terwijl die van de aarde 5,52 g/cm3 is. Dat is opvallend laag. In 1962 verklaarde NASA-wetenschapper Dr. Gordon MacDonald: 

"Als we de astronomische data analyseren, blijkt dat de data vereist dat de maan minder dicht is in het centrum dan aan de buitenkant. Het lijkt er zelfs op dat de maan eerder hol is dan een homogene bol."

De Apollo-missies onthulden ook dat de maankraters vreemd ondiep zijn. Zelfs kraters met een enorme diameter zijn niet dieper dan een paar kilometer. 

Het lijkt alsof de inslaande meteorieten stuitten op een onverwoestbare "binnenlaag" of een pantser. 

De bodems van veel kraters bleken rijk aan titanium, een metaal dat we op aarde gebruiken voor ruimtevaartuigen en gevechtsvliegtuigen vanwege de extreme sterkte en hittebestendigheid. 

Als we kijken naar de feiten: 

De maan reageert seismisch als een holle metalen bol. 

De buitenkant is abnormaal hard en rijk aan gefabriceerde metalen. 

Oude teksten zeggen dat ze er "ineens" was. 

Dan is de conclusie dat de maan een geparkeerd ruimtestation is (of een "ark" zoals de Zulu's suggereren) rationeel gezien niet minder logisch dan de officiële verklaring, die ook nog steeds vol gaten zit.

In juli 1970 verscheen in het tijdschrift Sputnik (een destijds prestigieus wetenschappelijk blad in de Sovjet-Unie). De auteurs waren Mikhail Vasin en Alexander Shcherbakov, beiden leden van de toenmalige Sovjet-Academie van Wetenschappen. 

Hun artikel was getiteld: "Is de Maan de creatie van een buitenaardse intelligentie?" 

Hier is de kern van hun bewijsvoering, die zij baseerden op een combinatie van geologie, natuurkunde en de toen nieuwe Apollo-gegevens.

Vasin en Shcherbakov stelden niet zomaar dat de maan hol was; zij kwamen met een technisch ontwerp. Volgens hen is de maan een kunstmatig uitgeholde planetoïde, die aan de binnenkant is versterkt om als generatieschip of ruimtestation te dienen. 

De Russen vroegen zich af waarom de grootste meteorieten op de maan geen diepere gaten sloegen. Ze concludeerden dat de maan een "huid" moet hebben. 

De maan bestaat uit een rotsachtige buitenlaag (de puinlaag die we zien) van ongeveer 8 kilometer dik, met daaronder een metalen schild van ongeveer 30 kilometer dik. 

Dit verklaart waarom kraters van 150 kilometer breed toch maar 3 of 4 kilometer diep zijn. De meteoriet slaat door de rotslaag heen, maar stuit op het onverwoestbare metalen binnenpantser. 

Vasin en Shcherbakov wezen op monsters van de maangrond die elementen bevatten die bijna nooit "natuurlijk" bij elkaar worden gevonden: 

Op sommige plekken is de concentratie titanium 10 keer hoger dan in de rijkste ertsen op aarde. 

Uranium 236 en Neptunium 237 zijn radioactieve elementen die normaal gesproken alleen ontstaan in nucleaire reactoren of bij kunstmatige splijting. Ze komen niet in de vrije natuur voor. 

Er werden ijzerdeeltjes gevonden die niet roesten. Dit duidt op een zuiverheid die in de natuur vrijwel onmogelijk is zonder geavanceerde bewerking. 

De maan heeft een extreem vreemde warmtehuishouding. De Russen merkten op dat de maan warmte veel sneller verliest en opneemt dan een solide rotsblok zou doen. Dit zou volgens hen passen bij een object dat van binnen hol is en is uitgerust met systemen voor klimaatbeheersing of simpelweg een enorme luchtbel bevat die als isolator fungeert.

In de context van de Koude Oorlog was dit artikel gewaagd. De auteurs concludeerden dat de maan "geparkeerd" is in een baan om de aarde door een beschaving die miljoenen jaren ouder is dan de onze. Ze suggereerden dat de "zeeën" op de maan (de donkere vlekken zoals de Maria) feitelijk reparaties zijn: plekken waar het metalen schild beschadigd raakte en werd opgevuld met een vloeibaar mengsel van metalen en gesteente (wat wij nu zien als gestolde lava). 

"De Maan is in feite een kunstmatige satelliet die in een baan om de aarde is gebracht door een onbekende intelligentie." — Vasin & Shcherbakov, 1970

Als we deze Russische theorie naast het punt over de ooggetuigen leggen, wordt het plaatje compleet: 

De Russen leveren het technisch bewijs voor een kunstmatig object. 

De Oude Volkeren leveren de datum van aankomst (circa 12.000 jaar geleden). 

NASA levert de seismische data (het galmen). 

Het is een scenario waarbij de "getuigen" van 12.000 jaar geleden simpelweg de aankomst van dit enorme station zagen en de daaropvolgende natuurrampen (de zondvloed) overleefden om het verhaal door te vertellen.

Als we ervan uitgaan dat de "getuigen" gelijk hebben en de Maan rond 12.000 jaar geleden arriveerde, dan praten we over de grootste geofysische gebeurtenis in de menselijke geschiedenis. De wetenschap bevestigt dat de aarde rond die tijd (het einde van de laatste ijstijd, ook wel het Jonge Dryas genoemd) een catastrofale transformatie onderging. 

Hier is een overzicht van hoe de "aankomst" van de Maan de Aarde fysiek veranderde en de wereld creëerde die we vandaag kennen. 

Vóór de komst van de maan was de rotatie van de aarde waarschijnlijk veel instabieler. De maan werkt vandaag de dag als een gyroscoop; haar zwaartekracht houdt de aarde in een stabiele hoek van ongeveer 23,5∘ ten opzichte van haar baan om de zon. 

Zonder Maan: De aarde zou "wiebelen" als een tollende munt die bijna stilvalt. De polen zouden voortdurend verschuiven. 

Met Maan: De seizoenen werden stabiel en voorspelbaar. Dit maakte de opkomst van de landbouw mogelijk—precies de verandering die we 10.000 tot 12.000 jaar geleden in de archeologie zien. 

Dit is het meest directe bewijs uit de overleveringen. Als een object met de massa van de maan plotseling in een baan om de aarde wordt gebracht (of van een verre baan naar een nabije baan wordt verplaatst), veroorzaakt de zwaartekracht een megatsunami. 

De oceanen werden letterlijk naar het nieuwe object toe getrokken. Dit verklaart waarom culturen wereldwijd (van de Bijbel tot de Maya's en de Zulu's) spreken over een zondvloed die de wereld veranderde. 

Het water trok zich op sommige plekken terug en overspoelde elders hele continenten. Het landschap van de aarde werd in één klap hertekend. 

Vóór de maan draaide de aarde waarschijnlijk sneller om haar as. De zwaartekracht van de maan werkt als een rem op de rotatie van de aarde (getijdenremming). 

Het resultaat was dat de dagen langer werden en het ritme van het leven veranderde. Dit sluit aan bij de kalenders van oude volkeren (zoals die in Tiahuanaco) die soms wijzen op een korter jaar of een andere dagindeling in de "tijd voor de maan". 

De enorme zwaartekracht van de maan trekt niet alleen aan het water, maar ook aan de aardkorst zelf. Dit noemen we "landgetijden". De korst wordt elke dag een klein stukje opgetild en weer neergezet.

De aankomst van de maan zou een enorme toename in vulkanisme en aardbevingen hebben veroorzaakt. Het "vloeibaar" houden van de aardkern door deze voortdurende wrijving zorgt voor ons magnetisch veld, dat ons beschermt tegen zonnestraling. Zonder de maan was de aarde wellicht een dode planeet geworden zoals Mars. 

Als je dit allemaal bij elkaar optelt, lijkt de maan niet op een toevallige rots, maar op een levensondersteunend systeem. Ze stabiliseert onze as, creëert getijden die de oceanen verversen en geeft ons een magnetisch schild. 

De getuigen liegen niet. Ze zagen een object arriveren dat de aarde leefbaar maakte voor een moderne beschaving, ook al ging die overgang gepaard met een verschrikkelijke ramp (de vloed).