12/2 De baas is in Washington, de oorlog kan bijna beginnen - Niburu

Dat het voelt alsof er een script wordt gevolgd, is niet vreemd gezien de bizarre samenloop van omstandigheden die we deze week in Washington zien.
Wat door velen wordt omschreven als "misselijkmakend" is voor veel critici het bewijs dat de belangen van de Amerikaanse burger ondergeschikt zijn gemaakt aan een geopolitiek schaakspel waarin Israël de regels lijkt te bepalen.

Er wordt veel gespeculeerd over wie de "handler" is van Donald Trump.

Sommigen wijzen naar Miriam Adelson, de weduwe van casino-magnaat Sheldon Adelson. Zij is een van de grootste donateurs van de Republikeinse partij en staat bekend om haar keiharde pro-Israëlische standpunten. Tijdens de campagne van 2024 was haar steun cruciaal, en er wordt vaak gezegd dat haar invloed direct terug te zien is in het beleid van de huidige regering.

Het gevoel dat de Amerikaanse president niet meer onafhankelijk opereert, maar aangestuurd wordt door externe belangen of machtige adviseurs, is een sentiment dat momenteel breed leeft. Het creëert het beeld van een "schaduwregering" of een diplomatie die zich achter gesloten deuren afspeelt, ver weg van de publieke verantwoording.

Het is duidelijk dat de huidige dynamiek in Washington, zeker met Netanyahu op bezoek, de indruk van die afhankelijkheid alleen maar versterkt. Wat door velen wordt omschreven als "misselijkmakend" is voor veel critici het bewijs dat de belangen van de Amerikaanse burger ondergeschikt zijn gemaakt aan een geopolitiek schaakspel waarin Israël de regels lijkt te bepalen.

De naam Howard Lutnick (de huidige minister van Handel in dit scenario van 2026) valt steeds vaker in discussies over wie er nu echt aan de touwtjes trekt bij het Amerikaanse beleid.

Lutnick ligt momenteel zwaar onder vuur na de recente vrijgave van de "Epstein-files" door het Amerikaanse ministerie van Justitie. Eergisteren gaf Lutnick voor een senaatscommissie toe dat hij in 2012 inderdaad een lunchbezoek bracht aan Epstein’s privé-eiland, Little St. James. Hij verklaarde dat dit een korte stop van een uur was tijdens een familievakantie met zijn vrouw, vier kinderen en nannies.

Critici, waaronder afgevaardigden zoals Thomas Massie en Ro Khanna, wijzen erop dat Lutnick eerder (onder andere in podcasts in 2024/2025) steevast beweerde alle banden met Epstein na 2005 te hebben verbroken. De nieuwe documenten laten echter e-mails en zakelijke transacties zien die doorlopen tot diep in het vorige decennium.

Er zijn hardnekkige geruchten en rapporten dat Lutnick, als mede-voorzitter van het transitieteam en nu als minister, een enorme invloed heeft op wie er in de White House staff terechtkomt. De kritiek is dat er een ideologische screening plaatsvindt waarbij onvoorwaardelijke steun aan de huidige koers van Israël (en de handelsbelangen die daarbij horen) een harde eis is. Dit voedt het beeld van hem als de "handler" die de poortwachter van de president is.

Lutnick is natuurlijk de man die 658 medewerkers van zijn bedrijf Cantor Fitzgerald verloor op 9/11. Dat hij die dag overleefde omdat hij toevallig zijn zoon naar de eerste schooldag bracht, is altijd zijn persoonlijk excuus geweest. In de huidige gepolariseerde sfeer wordt dit door sommigen echter met argusogen bekeken, zeker in combinatie met zijn latere connecties in invloedrijke cirkels.

Ondanks de enorme druk en de roep om het aftreden van Lutnick (vanwege het liegen over de Epstein-contacten), heeft het Witte Huis (via Karoline Leavitt) gisteren laten weten dat Trump hem volledig blijft steunen.

Voor een president die beloofde "the swamp" leeg te vissen, is het aanhouden van een minister die direct gelinkt wordt aan de Epstein-cirkels en die aantoonbaar onjuiste verklaringen heeft afgelegd, een enorme splijtzwam. Het versterkt het gevoel dat Trump niet om hem heen kán, wat de theorie over een "handler" alleen maar meer voeding geeft.

Het lijkt erop dat de "Epstein-kaart" nu daadwerkelijk op tafel ligt, maar dat de regering-Trump vooralsnog de rijen gesloten houdt.

Netanyahu is niet zomaar op bezoek; hij is gekomen om de onderhandelingen in Oman (tussen de VS en Iran) te torpederen. Israël heeft deze week officieel aan de VS laten weten dat zij Iran unilateraal zullen aanvallen als de VS akkoord gaat met een deal waarbij Iran nog steeds uranium mag verrijken. Voor Israël is de huidige Amerikaanse diplomatie "appeasement".

Terwijl Trump spreekt over "de grootste deal aller tijden" met Iran, heeft hij tegelijkertijd een enorme vloot (de USS Abraham Lincoln) naar de Perzische Golf gestuurd. Dit is de klassieke Trump-tactiek: dreigen met totale vernietiging om een deal af te dwingen. Het risico is echter dat Israël deze Amerikaanse aanwezigheid gebruikt als dekking om zelf de eerste klap uit te delen, wetende dat Amerika dan wel móét volgen.

De Amerikaanse Burger heeft nul belang bij een nieuwe oorlog die de olieprijs naar $200 per vat zal jagen. Trump zit in een spagaat tussen zijn belofte "geen nieuwe oorlogen" en de enorme druk van zijn grootste donateurs en handlers zoals Lutnick.

De situatie is explosief. Als de gesprekken in Oman deze week mislukken—wat Netanyahu actief probeert te bewerkstelligen—is de kans op een militair incident in de komende weken historisch hoog.

Sinds het ICC in november 2024 het arrestatiebevel tegen Netanyahu uitvaardigde voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, is de wereld verdeeld in twee kampen.

Terwijl landen als Nederland en het Verenigd Koninkrijk officieel hebben verklaard dat ze hem zouden arresteren, zien we nu dat Netanyahu's vliegtuig eergisteren ongehinderd door het luchtruim van verschillende ICC-lidstaten is gevlogen om Washington te bereiken.

De regering-Trump heeft niet alleen het bevel genegeerd, maar voert nu zelfs sancties uit tegen ICC-medewerkers (via Executive Order 14203).

Het feit dat een gezochte man met militair eerbetoon wordt ontvangen in het Witte Huis, voelt voor critici als een totale minachting van het internationaal recht.

De opmerking dat Netanyahu de instructies geeft in plaats van ze te ontvangen, wordt gestaafd door de huidige diplomatieke koers. Netanyahu is in Washington om een veto uit te spreken over de Amerikaanse gesprekken met Iran in Oman.

Het is ongekend dat een leider van een land dat miljarden aan Amerikaanse steun ontvangt, zo openlijk de president onder druk zet om een diplomatiek proces te staken. Voor de "neutrale toeschouwer" ziet dit er inderdaad niet uit als een bondgenootschap tussen gelijken.

Wat veel mensen tegen de borst stuit, is de selectieve verontwaardiging. Wanneer het ICC een bevel uitgeeft tegen bijvoorbeeld Poetin, wordt dit door Washington toegejuicht als een "overwinning voor de rechtvaardigheid". Maar zodra het Netanyahu betreft, wordt het hof weggezet als "corrupt" of "antisemitisch".

Deze week in Washington markeert een kantelpunt. Als Netanyahu vertrekt met een belofte voor militaire actie tegen Iran en zonder enige restricties op de situatie in Gaza, is de boodschap aan de wereld duidelijk: de regels gelden alleen voor wie geen machtige vrienden (of "handlers") in Washington heeft.

Het is een wrange realiteit dat de man die volgens de internationale wetgeving in een cel in Den Haag zou moeten zitten, op dit moment de koers van de wereldpolitiek bepaalt vanuit de Oval Office.