14/2 Het verlangen van Gods Hart! - Unknown Prophet

Fred Watkins: Hoe nemen we Gods woord tot ons?

Ik zag een vijver met goudvissen die erin rondzwommen. Heel grote goudvissen, en ze zwommen gewoon lui rond totdat iemand kwam en ze begon te voeren. Daarop kwamen ze allemaal samen bij het voedsel en bewogen zich snel en sloegen wild om zich heen om het te pakken. Het visioen veranderde en ik zag apen, die rondsprongen, slingerden en in bomen klommen.

En ze aten allen bananen terwijl ze dit deden. Ze vertraagden niet. Ze stopten niet met eten. Ze bleven maar doorgaan, doorgaan, doorgaan, blijven klimmen, maar ze bleven eten. Het leek alsof ze zich in iets bevonden dat leek op een dierentuin. Opnieuw was er een verandering, en deze keer waren een paar giraffen. Eerst stonden ze gewoon stil en keken rond alsof ze iets zochten. Toen bewoog er één zich naar voren en begon te eten van de bladeren van een boom. Even later voegde de ander zich bij hem. Het visioen eindigde.

God de Vader: Zoon, wat ik je vanavond laat zien is een vergelijking van mijn volk en de manier waar zij Mij en mijn woord benaderen. De goudvissen die ik je liet zien, zwommen gewoon lui rond, en bereikten niets anders dan een lui leven leiden. Het zijn een paar van mijn mensen en ze houden van mij, maar hun dagelijks leven wordt weergegeven in de luiheid van de goudvis, met betrekking tot mijn woord en een leven met mij. Zo zullen ze doorgaan totdat ze horen van iets bijzonders dat aan de hand is, zoals een bijeenkomst van een of andere bekende, en dan plotseling gaan ze ernaar toe.

Ze kunnen niet wachten om naar de vergadering te gaan en te eten. Vaak denken ze alleen maar aan zichzelf en hun gezinnen, alsof ze alleen maar op pad zijn om zichzelf en hun gezinnen te voeden. Ze tonen die opwinding tot de vergaderingen voorbij zijn en dan gaan ze terug naar het luie leventje dat daarvoor te zien was. Dit gaat door tot er iemand anders komt om ze te voeden en de hele scène herhaalt zich. De apen daarentegen waren constant in beweging en bezig en de hele tijd werden ze ook gevoed.

Ze vertraagden nooit helemaal van wat ze aan het doen waren en concentreerden zich op de bananen die ze aan het eten waren. Ze waren er zo aan gewend dat ze nog steeds in bomen konden klimmen en rondlopen en elkaar achterna zaten met de bananen in hun handen.

Het is alsof ze het als vanzelfsprekend beschouwen dat het hun voedsel is, dat wel goed moet zijn en ze staan ​​er niet eens bij stil wat ze eten. Ja, het zijn mijn mensen die het woord eten, maar zonder veel na te denken over wat ze eten en waar ze zich mee voeden. Ze eten omdat ze horen te eten. Het wordt van hen verwacht, maar hun dagelijkse bezigheden beheersen hun gedachten. De giraffen daarentegen leidden hun leven en deelden alles met elkaar toen een van hen iets zag waarvan hij geloofde dat het lekker zou zijn om te eten.

Toen hij het zag, ging hij het proberen. Hij proefde ervan en vond het lekker. Dus gaf hij de ander een teken om te komen en zich bij hem te voegen en ook te eten. Ze kwamen allebei op een normale manier en begonnen samen te eten. Ze leven hun leven op zoek naar het woord dat hen zal voeden. Ze wachten niet op de ontmoetingen en voeden zich niet met de opwinding. Als er plotseling een overvloed aan voedsel was, dan aten ze daar ook van. Maar wanneer het op was of de bijeenkomsten voorbij waren, gingen ze opnieuw op zoek naar zichzelf naar wat hen voedt.

Ze proeven van wat ze vinden in het Woord en als het goed is, delen ze het met anderen die bij hen zijn. Ze wachten niet om anderen op het verkeerde pad te leiden, ze zeggen niet: 'Neem me niet kwalijk', ze willen anderen niet op het verkeerde pad leiden. Al deze drie soorten van mijn volk zullen komen en zich voeden met mijn woord en zullen ervan ontvangen. Maar net als de goudvis zullen ze enorm opgewonden raken als er iets bijzonders te eten is, zoals een speciale ontmoeting, zoals ik al zei, en dan worden ze lui en zwemmen ze gewoon door het leven totdat er weer iets anders komt om hen op te winden.

Ze krijgen wel te eten, maar ze zien nooit het voedsel dat elke dag voor hen beschikbaar is. En ze eten het niet om voeding op te nemen omdat ze er hard voor zouden moeten werken. Zo krijgen ze nooit de voeding die ze tot hun beschikking hebben door zelf te zoeken. Ze ontdekken nooit veel van wat ik voor hen in mijn woord heb, alleen wat iemand anders voor hen heeft. Degenen zoals de apen zijn actief en zullen zoeken naar wat hen wordt aangeboden. Maar hun probleem is dat ze bezig zijn met alles wat er om hen heen gebeurt en niet stilstaan ​​om na te denken over wat ze eten of wat er tegen hen gezegd wordt.

Daarom zullen ook zij veel missen van de geheimen van mijn woord die ik voor hen heb. Alleen zij die hun leven lang mij zoeken en proeven van wat ik hun breng zullen mijn goedheid en mijn woord in volle omvang kennen, zoals de giraffen. Zij zijn het die anderen zullen roepen zodra ze ontdekken dat iets goed is en het met hen zullen delen. Niet alleen zullen ze mijn geheimen en de rijkdom van mijn woord ontdekken, maar door het te delen zullen velen er ook de voordeel van hebben.

Ik heb ieder van jullie lief die ik beschreven heb. Maar het is mijn diepste verlangen dat jullie mijn woord in jullie leven zoeken, net als de giraffen. Zoek ernaar, proef het, deel het en ga verder om meer te zoeken. Denk na over wat je eet en wacht niet tot je gevoed wordt.