|
16/2 Zo willen ze de oorlog met Rusland forceren - Niburu
De Franse politicus Florian Philippot luidt de noodklok. Volgens hem is de Europese Unie niet langer een project van vrede, maar een machine die doelbewust aanstuurt op een grootschalig militair conflict.
Door in 2027 Oekraïne lid te maken van de EU, treedt er een, voor ons, bijzonder ongustig artikel in werking.
De Franse politicus Florian Philippot luidt de noodklok. Volgens hem is de Europese Unie niet langer een project van vrede, maar een machine die doelbewust aanstuurt op een grootschalig militair conflict. Hoewel critici hem vaak wegzetten als 'alarmistisch', wijzen de feiten op een structurele verschuiving in Brussel die zijn conclusies een ongemakkelijke logica geeft.
Florian Philippot (1981) is een zwaargewicht in de Franse soevereinistische politiek. Hij was jarenlang de rechterhand van Marine Le Pen en de strateeg die haar partij (toen nog het Front National) hielp te moderniseren. In 2017 verliet hij de partij omdat hij vond dat zij niet hard genoeg inzette op een vertrek uit de EU. Hij richtte zijn eigen partij op, Les Patriotes, met één hoofddoel: de Frexit. Philippot ziet de EU als een "totalitair instituut" dat de nationale democratie vernietigt.
Philippot stelt dat de EU een stappenplan volgt om de soevereiniteit van lidstaten definitief te breken via een militaire omweg.
Philippot waarschuwt dat het versneld toelaten van Oekraïne tot de EU (streefdatum 2027) een directe oorlogsverklaring aan Rusland betekent. Zodra Oekraïne lid is, treedt Artikel 42.7 in werking. Dit artikel verplicht alle EU-landen om militaire hulp te bieden bij een aanval.
Als een land in oorlog lid wordt van een club met een verplichte bijstandsclausule, wordt de hele club automatisch partij in die oorlog. Dit is geen complottheorie, maar een juridische realiteit van het EU-verdrag.
Ursula von der Leyen pleit openlijk voor het afschaffen van unanimiteit bij buitenlands beleid. Ze wil over naar 'meerderheidsbesluitvorming'.
Nu kan een land als Nederland of Hongarije nog "nee" zeggen tegen riskante militaire stappen. Zodra het vetorecht weg is, kan Brussel besluiten nemen die jouw land direct in een conflict trekken, zelfs als jouw eigen regering of volk daar fel tegen is.
De retoriek in Brussel is veranderd. Er wordt niet meer gesproken over diplomatie, maar over een "Europese defensie-unie" en een "oorlogseconomie"
1) De industrie wordt omgebouwd voor munitieproductie.
2) Er wordt gesproken over een gezamenlijke Europese schuldenlast voor herbewapening.
3) Er wordt geëxperimenteerd met juridische constructies om verdragen te omzeilen zonder dat burgers er in een referendum over mogen stemmen.
Philippot ziet in deze ontwikkelingen een "lont in het kruitvat". Hij betoogt dat de EU de huidige crisis gebruikt om bevoegdheden naar zich toe te trekken die ze normaal nooit zou krijgen: een eigen leger, controle over kernwapens en de macht om over oorlog en vrede te beslissen.
Voor de burger die de beelden van verwoesting in het oosten ziet, klinkt zijn waarschuwing — dat we zonder inspraak richting een "eindeloze stroom doden en gewonden" worden gepusht — niet langer als politieke retoriek, maar als een reële dreiging.
De vraag die Philippot stelt, is simpel: willen we een soeverein land blijven dat zijn eigen zonen en dochters beschermt, of worden we een provincie in een Europees rijk dat op oorlogspad is?
|
