Geloof je dat je lijden genade is, Ed? Want menselijk gezien willen we terugdeinzen. We willen gewoon de andere kant op lopen als er lijden is. We willen er gewoon vanaf. Menselijk gezien. Ja, ik zou aannemen dat dat een soort genade is. Maar ik probeer een vergelijking te maken met als je van tuinieren houdt en je weet dat je de grond moet bewerken. Nu, waarschijnlijk vindt niemand het echt leuk om de grond te bewerken, maar als je dat niet doet, gaat er niets goed groeien. En als je iemand bent met groene vingers en je wilt een prachtige tuin, dan weet je dat je er elk voorjaar op uit moet trekken en de schop moet pakken. Je moet de grond gaan omspitten. Niemand vindt dat leuk.

Maar je doet het met plezier, want je denkt: "Oh, Ik kan niet wachten. Ik ga dit omspitten en ik ga hier een bol planten en daar dit." Je denkt al aan alle geweldige dingen die hierdoor gaan gebeuren. Ik bekijk het op dezelfde manier. Ik bedoel, ik denk dat het zeker een vorm van genade is om op die manier naar lijden te kijken. Maar het is allemaal onderdeel van mijn houding, omdat ik echt geloof dat de Heer het me heeft laten zien. Ik vertrouw op Hem. Hij heeft het me laten zien. Ik weet dat het werkt. Ik hoef niet te weten hoe het werkt. Dat is waarschijnlijk genade. Ik kreeg een pijnpomp aangeboden tegen mijn zenuwpijn, maar tegelijk was ik bang dat ik pijnloos zou zijn. En tijdens de mis bracht de Heer me weer naar die witte plaats.

Ik had gebeden: "Wat moet ik doen? Wat moet ik doen? Moet ik dit doen of niet? Heer, ik wil uw lijden zijn. Weet je, ik wil voor u lijden. Ik wil dit allemaal doen, maar wat moet ik doen? En daarom was ik in deze witte ruimte en hoorde ik de stem zeggen, dezelfde stem die al die andere keren tot me gesproken heeft. De stem zei tegen me: "Je zult een lijdende dienaar zijn." En ik zei: "Oké, goed." "Ik weet het nu." Ik kreeg de maandag een test om te zien of de pijnpomp zou werken. Ik aanvaardde de pijnpomp en het maakt mijn leven draaglijker anders moet ik in bed blijven. Ik heb veel pijn. Ik lijd nog steeds. Ik kan nog steeds veel dingen niet doen. Maar wat ik wel kan, is in een auto zitten en een stukje rijden, zolang ik er maar af en toe uitstap en beweeg.

Ik kan ongeveer twee uur staan ​​en dan moet ik igaan liggen. Maar kijk, al die dingen waren voorheen onmogelijk. Ik had nooit het spreekwerk kunnen doen dat ik nu doe. En dus Ik ben heel blij dat ik nog steeds een lijdende dienaar mag zijn, want er is nog steeds veel pijn, maar ik hoef niet de hele dag in bed te liggen. Ik kan lezingen geven. Ik kan in deze stoel zitten en met jullie praten. Dit zijn allemaal dingen die ik niet kon doen. Wist je dat Jesaja 52:53,de lijdende dienaar beschrijft en dat is de term die hier gebruikt wordt: lijdende dienaar. En de term lijdende dienaar verwijst hier naar iemand die ontberingen verdraagt, afwijzing en pijn namens anderen.

En het lijden van de dienaar wordt in Jesaja 52:53 afgeschilderd als iets met een verlossend doel. En dit verlossende doel brengt genezing, gerechtigheid of herstel voor de mensen. Het is echt een voorafschaduwing van Jezus Christus en zijn missie. In Jesaja spreken ze echt over Jezus Christus, de lijdende dienaar. Verbond God jouw missie op aarde met de missie van Jezus Christus? Je vormen naar zijn beeld, de lijdende dienaar, wat jouw missie hier is. Ik denk dat Jezus ons niet allemaal roept om dat te doen. Hij zegt sommigen meer dan anderen, om Mij te volgen.

Voordat Hij vertelt aan de mensen dat Hij naar de Vader zal gaan, zegt Hij: als je mij wilt volgen, en veel mensen zeggen: oh, ik wil een christen zijn. Ik wil een volgeling van Christus zijn. Hij is daar specifieker daar. Hij zegt eigenlijk: als je naar de Vader wilt gaan en mij wilt volgen, waar Ik naartoe ga, neem dan je kruis op. En ik denk dat we, vanwege het tijdperk waarin we leven, dat ook zo ervaren. Godzijdank is kruisiging tegenwoordig vrij zeldzaam. En dus zouden de mensen van die tijd zijn woorden heel anders hebben begrepen dan wij ze nu begrijpen. Hij roept ons allen op om bereid te zijn lijden te aanvaarden omdat het ons verheft. Het is een gave van verlossing.

Er is een gezegde dat, weet je, buiten de hemel een stapel versleten kruisen ligt die mensen gebruiken om in de Hemel te komen. En ik vind het mooi dat het als een kruk is. We zijn hier op aarde. We hebben allemaal een beperking. De handicap is dat we niet bij de Heer zijn. En wat doet hij dan? Hij geeft ons genadig een kruis om ons te helpen terug te keren naar Hem. Het is om op te steunen. En niet alleen dat, als we het oppakken, heeft Jezus ons verteld dat Hij er zal zijn. Hij zal ons juk dragen en het met ons delen. Dus het zal niet zo zwaar zijn. Het zal niet zo moeilijk zijn. Hij zal gezelschap hebben. Wij zullen die liefde hebben, die band met de Heer.

We zullen samenwerken. Hij zal er zijn om ons te helpen. En daarom denk ik dat er waarschijnlijk ook een hoger niveau is, waar iedereen geroepen is om op een bepaald niveau een kruis op te nemen. En dan zijn er misschien de daadwerkelijke lijdende dienaren die de Heer zei: "Oké, jij hebt een aanleg. Jij kunt goed met pijn omgaan. Dus als je wilt, geef ik je meer en ik beloof je dat het iemand anders goed zal doen." Ik bekijk het zo. Ik leef in een wereld, mijn wereld zal nu een wereld van pijn zijn. Zo is het nu eenmaal. En dus geef ik mezelf dit wel toe. Ik nam de beslissing. Ik kon het ergens goeds mee doen. En wat ik nu weet is dat mijn pijn, ook al is die behoorlijk erg, lang niet zo erg is als in de eerste drie jaar van mijn herstel. Ik werd nog steeds om de maand geopereerd. Het ging gewoon non-stop door. Non-stop.

Dus de pijn was echt constant. Ik had erin kunnen blijven hangen, maar ik nam de beslissing. Ik dacht: "Nee, weet je wat? Daar introduceerde de Heer dit idee van verlossend lijden toen ik in dat ziekenhuisbed lag. Het was een gebed dat ik uit onwetendheid uitsprak. Ik sprak het uit, en ik weet dat dat betekent dat het van God kwam." En ik realiseerde me: oGod vindt dit belangrijk. Hij heeft dat gebed in mijn hart gelegd. Dus, als lijden voor anderen belangrijk is, als God het belangrijk vindt, dan kies ik ervoor om niet te blijven hangen in zelfmedelijden. Ik ga ervoor kiezen om het gewoon te doen. Soms zeg ik zelfs: weet je, Jezus, als je het vandaag niet nodig hebt, vraag dan aan Maria waar zij het voor nodig heeft. Jezus was een mens, toch? Het waren mensen. Ik bedoel, Jezus is God, maar hij was nog steeds een mens.

Ik denk vaak aan Simon van Cyrene, en hij is een geweldig voorbeeld voor de wereld. Hij is een geweldig voorbeeld voor ons die niet geroepen zijn om een ​​speciale, lijdende dienaar te zijn. Gewoon de gewone mens die zijn kruis opneemt en Hem volgt. Simon is daar een perfect voorbeeld van, want ik weet zeker dat Simon niet blij was met het idee om uit de menigte gehaald te worden. Maar hij moest zich geen zorgen maken, hij droeg alleen samen met Jezus het kruis. Hij werd aan het einde niet gekruisigd. Dan is er die periode waarin Simon letterlijk aan Jezus verbonden is. Hij doet precies wat Jezus aanbiedt. En ik weet dat het hem veranderde. En Simons twee zonen werden volgelingen van Christus.

En in feite was het Simon en de hele mensheid die het kruis verdienden, niet Jezus. Maar Hij droeg het gewoon. Ik heb de Heer gevraagd om mij en mijn gezin toe te staan ​​in zijn lijden te leven, om zijn lijden over ons heen te laten spoelen. Eerlijk gezegd weet ik niet eens wat dat betekent, maar het is een gebed dat in me opkomt en ik weet dat het een goed gebed is om in zijn lijden te leven, om het over je heen te laten spoelen. Ik zou het geweldig vinden als mijn kinderen voortdurend aan het lijden van de Heer zouden denken. En Jezus gaf ons het andere voorbeeld in de Tuin. Voordat Hij accepteerde dat Hij de zonden op zich nam, bad Hij en zei: "Heer, als deze beker aan mij voorbij mag gaan, maar niet mijn wil, maar de uwe."

Dus dat vertelt ons dat het oké is om verlichting te vragen. Niet elke pijn, niet elke tegenslag hoeft zomaar verdragen te worden. En soms verhoort God die wens. Soms wilde Hij misschien gewoon horen dat je bereid was. Veel van onze kijkers hebben het moeilijk en wat we vandaag leren is dat zinloos lijden tot wanhoop kan leiden. Maar als we betekenis geven aan ons lijden, kunnen we alles doorstaan. Bv we houden van onze kinderen, onze kleinkinderen. Liefde is wat ons erdoorheen helpt. Dus als we het opdragen en verenigen met het lijden van Jezus Christus, dan heeft het betekenis, kan het onze kinderen en kleinkinderen redden?

Alles is mogelijk door God. Er zijn momenten dat ik mijn lijden opoffer voor mijn intenties, maar dat gebeurt maar heel zelden. Ik offer het op voor anderen. Ik offer het meestal elke dag op voor de zielen in het vagevuur. En dan offer ik het altijd op voor wat de Heer nodig heeft, wat Zijn Moeder nodig heeft. Soms komen mensen vragen: "Ed, mag ik je vragen om hiervoor of daarvoor te lijden?" En dan zeg ik: "Als God het toestaat."

En als je naar je kruis kijkt zie je dat Jezus het al opgepakt heeft en Zijn armen er heeft omgeslagen. Je moet het niet eens meer oppakken. Hij heeft het reeds vast. Je kruis opnemen betekent niet dat je het alleen opneemt. Dat is het niet. Je kruis opnemen betekent alleen dat je het omarmt. De Heer heeft het reeds opgenomen. Hij wacht alleen maar tot je je arm eromheen slaat en de Zijne vindt.