14/3 De verschijningen in Schio - Deze trotse generatie zal wenen - Jerome Chong

In het voorjaar van 1985 gebeurde er iets in een klein, vergeten kerkje in Noord-Italië dat het leven van een gewone man voorgoed zou veranderen. Renato Baron was geen priester, geen mysticus, en geen beroemde religieuze figuur. Hij was simpelweg de beheerder van een klein dorpskerkje. Een rustige man die zijn dagen doorbracht met het repareren van dingen, het schoonmaken van het altaar en het bidden voor een eenvoudig beeld van de Heilige Maagd Maria. Maar op een middag, terwijl hij knielde in gebed voor dat beeld, voelde Renato plotseling zijn lichaam zwak worden, alsof het leven hem verliet. De kerk om hem heen leek te verdwijnen. De geluiden vervaagden. De wereld werd stil.

En toen gebeurde er iets onmogelijks gebeurde. Het beeld van de Heilige Maagd Maria begon te bewegen. Doodsbang rende Renato in shock de kerk uit. Maar wat hij die dag had meegemaakt, was nog maar het begin, want de volgende dag toen hij terugkeerde naar diezelfde kerk, verscheen de Maagd Maria opnieuw. En deze keer kwam ze met een boodschap. Een boodschap die duizenden mensen ertoe zou brengen die kleine heuvel te beklimmen om te bidden. Een boodschap die sprak over geloof, lijden en een oproep aan de wereld om terug te keren naar de liefde. "Ik ben het. Ik ben Maria. Ik ben OLVrouw.

Ik ben het die werkelijk tot je spreekt. Neem wat ik zeg ernstig. En vanaf nu Zul je al mijn woorden opschrijven. Ik zal je voorbereiden. Op een dag zul je spreken. Maar in de tussentijd moet je wachten. Je moet je geest voorbereiden, want we zullen een reis van geloof maken. Ik zal vrienden voor je voorbereiden, apostelen die Maria liefhebben. Ik zal hen naar jou zenden en je zult een lange weg met hen afleggen, want samen moeten we vele zielen bekeren en hen tot Jezus brengen." Toen de ervaring eindigde, liep Renato niet weg. In plaats daarvan voelde hij een immense vreugde zijn hart vullen. Hij ging naar de kerkdeur. Hij had niet de moed om weer naar binnen te gaan.

In plaats daarvan knielde hij op de drempel en bleef daar bijna een uur, biddend en huilend van vreugde. Diep in zijn hart was hij ervan overtuigd geraakt dat de Maagd Maria werkelijk aan hem was verschenen. Toch was het dragen van zo'n geheim zwaar. Na een paar dagen verzamelde hij eindelijk de moed om het te vertellen aan de persoon die hij het meest vertrouwde, zijn vrouw. Zijn vrouw luisterde aandachtig. Maar het verhaal was zo buitengewoon dat ze moeite had om het te begrijpen. Een verontrustende gedachte schoot door haar hoofd. Wat als deze ervaring helemaal niet uit de Hemel kwam?

Bezorgd om zijn veiligheid, stelde ze iets simpels en verstandigs voor. Misschien moest hij terug naar de kerk met wijwater en sprenkelen; voor het geval er iets spiritueels maar gevaarlijks aan de hand was. Renato ging vervolgens naar een nabijgelegen kerk die door monniken werd geleid, vulde een klein flesje met wijwater en keerde terug naar de kerk van San Martino. Weer voor het beeld van de Maagd Maria staand, maakte hij zich klaar om het te zegenen met wijwater. Maar toen hij zijn hand ophief om de zegen uit te spreken, verscheen de Maagd Maria opnieuw. Renato hoorde een stem in het visioen, die hem vertelde dat niet hij haar moest zegenen, maar dat zij zelf gekomen was om hem te zegenen.

Ze moedigde hem aan niet bang te zijn en waarschuwde dat er een tijd zou komen dat veel mensen die heuvel zouden beklimmen om te bidden. Ze vertelde hem ook dat niet iedereen zijn verhaal zou geloven, maar dat hij geduldig moest volhouden en bidden voor degenen die eraan twijfelden. Deze verschijning vond plaats op 2/4/1985. Vanaf die dag geloofde Renato met zekerheid dat de H. Maagd Maria hem had uitgekozen voor een missie. Vanaf de volgende dag begon ze hem boodschappen te geven en vroeg ze hem deze op te schrijven en met de wereld te delen.

Aanvankelijk vonden de verschijningen plaats in de kerk van San Martino, waar het beeld van OLVrouw van de Rozenkrans tijdens de visioenen tot leven leek te komen. Later vonden de verschijningen ook plaats op andere plaatsen in Renato's eigen huis tijdens gebedsbijeenkomsten, in een kleine crypte die voor samenkomsten werd gebruikt, en zelfs op een nabijgelegen heuvel die bekend staat als Monte di Cristo. Toen de Maagd Maria buiten de kerk verscheen, beschreef Renato haar staand met blote voeten en haar armen opgeheven naar de hemel, alsof voor de mensheid bemiddelde. De verschijningen volgden geen vast schema, maar de boodschappen gingen door.

In de eerste maanden vroegen degenen die Renato hielpen zich af welke titel aan de Maagd Maria in deze verschijningen moest worden gegeven. Omdat het beeld in de kerk OLVrouw van de Rozenkrans voorstelde, geloven velen dat dat de titel was. Maar op 28/11/1985 onthulde Maria zelf de titel die ze wenste. Ze vroeg om bekend te staan ​​als de Koningin van de Liefde. "Ik ben de koningin van de liefde. Als jullie elkaar liefhebben, zullen jullie dicht bij de Vader zijn. Liefde en naastenliefde, eindeloos gebed. Loop door de straten van de wereld en verkondig het koninkrijk van de Vader zonder moe te worden. Wie een broeder redt, redt zichzelf. Heb lief en je zult geliefd worden. Ik zal je niet verlaten. Ik zegen je.

Nu zou ik graag jullie inzet voor de ouderen. Bundel jullie krachten. Samen zullen jullie een groot huis bouwen. Jullie zullen de verlatenen en eenzamen verwelkomen, en jullie zullen de priesters verwelkomen. Ik zal je arbeiders en middelen sturen om je te ondersteunen. Je zult het het werk van de liefde noemen. Geef al je liefde. Ook jij zult de vruchten ervan plukken". Naarmate de jaren verstreken, begonnen de boodschappers echte werken te inspireren. In 1993, op het feest van de Onbevlekte Ontvangenis, werd het eerste centrum geopend van wat bekend werd als het "kleine werk".

Het doel was om jongeren op te leiden om de boodschap van liefde, gebed en geloof te leven en te verspreiden. Een oude villa niet ver van de kerk van San Martino werd gekocht en gerestaureerd. Het eens verwilderde park eromheen werd schoongemaakt en omgevormd tot een gebedsplaats. Het werd het hoofdkwartier van het werk van de liefde. Op een nabijgelegen heuvel plaatsten Renato en zijn metgezellen kruisen die de staties van de kruisweg markeerden. Op de top bouwden ze een stenen altaar met de beelden van Jezus en de Maagd Maria die uitkeken over het land beneden.

Maar er bleven ongewone verschijnselen optreden in november 1986 begon het kruisbeeld in de gebedsruimte van Renato's huis plotseling een sterke en heerlijke geur te verspreiden die het hele huis vulde. Kort daarna begon ook een van de kruisen op de heuvel, gemaakt van twee acaciahouten stammen, dezelfde geur af te geven. Zelfs als mensen probeerden het kruis schoon te maken, bleef de geur hangen aan hun handen en kleding. Dat kruis werd zelfs gestolen door onbekende personen. Maar na een korte zoektocht werd het kruis teruggevonden bij een hek, alsof degenen die het hadden meegenomen gedwongen waren te vluchten.

Een andere opvallende gebeurtenis vond plaats in december 1987. Bij het gebedshuis stond een klein beeldje van het kindje Jezus dat uit Bethlehem was gekomen. Op 28 december meldden getuigen dat de uit de ogen van het beeldje tranen begonnen te stromen, en de tranen bleven bijna 5 uur lang vloeien. Na 4 dagen verscheen OLVrouw en zei: "Jezus huilt met mij om de grote onverschilligheid van de mens. Hij ziet elke ziel, elk hart ziet, maar harten en zielen zijn ver van Hem verwijderd. Blijf dicht bij Hem. Mijn stem is niet genoeg om te roepen. Laat zijn tranen zijn dorre menselijkheid baden. O, deze trotse generatie zal met haar verharde harten huilen. Deze trotse generatie zal huilen. Luister naar mij, mijn kinderen.

Op 1/11/1995 in Monte di Cristo toonde OLVrouw Renato een visioen van het vagevuur. Hij beschreef het vagevuur als een immense en plechtige plaats gevuld met talloze zielen die een zuivering ondergingen voordat ze in de tegenwoordigheid van God kwamen. Hun zielen waren daar niet verloren. Ze op weg naar de Hemel, maar ze wachtten, verlangend naar de hulp van de levenden. Onder de vele zielen in zuivering zag hij er een aantal uiteindelijk opstijgen naar de Hemel met de hulp van de Maagd Maria en door de gebeden die op aarde werden opgezonden. Ze werden bevrijd en mochten het aangezicht van God zien. Hij beschreef het als een triomf van barmhartigheid. Renato zei dat het aantal zielen dat in het vagevuur wachtte immens was, veel groter dan de meeste mensen zich konden voorstellen.

Velen wachtten simpelweg op gebeden, op missen, op liefdadigheidswerken die voor hen werden opgedragen. Volgens wat hij had ervaren, kunnen de zielen in het vagevuur niet meer voor zichzelf bidden zoals wij dat kunnen. Ze zijn afhankelijk van de gebeden van de levenden. Hij legde uit dat als de wereld dit mysterie werkelijk zou begrijpen en vaker voor de doden zou bidden, veel zielen snel de Hemel zouden bereiken. Renato sprak ook over hoe de zuivering zelfs hier op aarde kan beginnen door berouw, offer en oprecht gebed. Zij die zich nu volledig tot God wenden, kunnen Hem buitensluiten of zelfs die pijnlijke overgang na de dood vermijden. Maar in zijn visioenen was er ook hoop.

Hij zei: "De Maagd Maria waakt over de zielen die lijden in de zuivering, leidt hen, troost hen en brengt hen naar het moment waarop zij eindelijk de heerlijkheid van God zullen binnengaan." Voor veel gelovigen werden deze gebeurtenissen krachtige tekenen die verbonden waren met de boodschappen die Renato Baron ontving van degene die zichzelf de Koningin van de Liefde noemde.