Altijd nog gebeurd er heel veel in mijn leven. Voor mijn gevoel kan ik dit allemaal aan. Mijn baan in de zorg geeft mij voldoening, met ouderen werken lukt me prima.
Mijn huis zie ik als veilige haven waar ik schuil, als dingen me te naar komen ,herinneringen oproepen. Mijn dochters zijn inmiddels getrouwd, en bestieren hun eigen gezin.
Mijn grootste zorg in mijn man, die door zijn beroep ziek werdt. OPS zo noemen zijn zijn aandoening, hij is afhankelijk van mijn zorg.
Hij heeft een hersenbeschadiging die niet aangeboren is maar ontstaan door giftige stoffen. Een groot deel van mijn leven offer ik op, om voor hem te zorgen.
Inmiddels is heel wat ellende de reveu gepasseerd. Het stelde mij in staat om te accepteren dat ik nooit afscheid heb kunnen nemen van mijn vader. Ook te verwerken dat onze pleegvader ons misbruikt heeft voor zijn eigen genot. Daarnaast heb ik op een voor mij juiste manier afscheid genomen van mijn moeder. Ik weet dat niemand mij meer pijn kan doen, dat het leven wat nog rest ik zelf in kan delen.
De zelfmoord van een zorgvrager die ik vond, is naar lange tijd langzaam vervaagt, kan ik dit ook een plekje geven.
Met mijn oudste dochter is er heel enkel contact, zodat ik weet dat het goed gaat met haar en joshua.
Het leven dat ik terug kreeg is rustig en stil.
Voor mij is rust een belangrijke zaak. ik doe lang over dingen accepteren en verwerken. Als er teveel om me heen gebeurd breek er bijna paniek uit , ik kan er niet mee omgaan.
De breuk die de meisje hadden met hun vader heeft ze behoorlijk aangeslagen. Ze moesten al vroeg leren dat hij niet van plan was enige financiele zorg te dragen voor hen. Af en toe gingen ze naar hem toe , prima hij is en blijft hun vader. De jongste was snel duidelijk dat ze geen band met hem zou krijgen, hij had inmiddels zelf weer een gezin. De oudste begon te ontsporen en deed de meest vervelende dingen. Ze liep weg en werdt weer terug gebracht. Op een dag was ze vertrokken 16 jaar ze nam al haar spullen mee op een dag dat ik moest werken. Dat was voor mijn de doodssteek ik trok me terug in mijn eigen wereld, dit kon ik niet aan.
Tot de oudste naar het voortgezetonderwijs gaat en er studie financiering aangevraagt moet worden. Die mocht mijn man niet in vullen, dat moesten de wettelijke ouders regelen. Mijn dochter ging er met die papieren heen, ze kwam geheel overstuur terug. Hij was niet van plan financieel ook maar iets te betalen. Mijn hele leven heb ik zelf voor de meisjes gezorgd ,omdat hij weigerde alimentatie te betalen, samen met mijn man. Nooit heb ik iets gevraagt iets gezegt, als hij niet tekende konden ze geen studie financiering krijgen. Toen heeft onze dochter een brief geschreven aan de koningin met haar verhaal. Ze diende een verzoek in om de achternaam van mijn man te krijgen. Ze kreeg die toestemming ze moest de naams verandering per letter betalen, dat kreeg ze van mijn man. Haar vader werdt de ouderlijke macht ontnomen, zo kreeg ze toch haar studiefinanciering.
De rechter doet een uitspraak, in een omgangsregeling. De meisjes mochten zelf kiezen wat ze wilden of ze dat wilden. Er kwam een regeling dat ze eens per twee weken door hun vader opgehaald zouden worden, prima vond ik. De meisjes staan netje klaar op die tijd, al wie de komt , geen vader. Even contact gezocht wat bleek zijn , auto had het begeven. Daarop heb ik de meisjes zelf gebracht, ze wilde zo graag zien waar hun vader woonde. Jaren bleef het een gedonder hij kwam simpel de helft van de tijd niet opdagen. En uiteindelijk werdt opnieuw alle contact verbroken. De meisjes hebben daar vreselijk onder geleden. Toen ze oud genoeg waren en ze wisten waar hij woonden gingen ze zelf naar hem toe.
In 1982 trouw ik met mijn huidige man, de reden hiervan was zijn , ernstige zieke moeder. Voor mij had het niets uitgemaakt of we getrouwd waren of niet.
Zijn moeder accepteerde mij wel , haar laatste wens was, haar jongste zoon te zien trouwen.
In maart 1983 is zijn moeder overleden, aan de gevolgen diabetes.
In ons leven kwam rust , tot mijn exman mij voor de rechter daagde. Jaren had hij niet naar de kinderen om gekeken, op een dag vond hij uit dat ik verhuist was, en hertrouwd.
