Ik wachtte op een bus die al lang
niet meer reed en vroeg mij af
of ik zelf nog wel bestond,
en als dat wel zo was...waarom.
Er dreven wolken naar de zon
en plotseling ging het hagelen,
de wolken aarzelden,
losten op van schrik.
De bus was wit, ik stapte
haastig in, boog mij voorover
naar een bank waar niemand zat
en fluisterde in oren die niemand
toebehoorden:' Laat mij toch in
de steek! Vergeet mij toch! Neem
mij toch niet altijd mee...!'
(Toon Tellegen)