En toen… plotseling.. onopvallend, niet te luid en niet te zacht klonk accordeonmuziek in dat straatje. Een ventje van een jaar of zeventig kwam aangereden met een afgedankte koersfiets. Vooraan op zijn fiets stond een bandopnemer en achteraan op het staantje van zijn fiets een luidsprekertje met in een plastiekzak nog wat gerief. Dat ventje met zijn grijs haar, zwarte regenjas en nog velospelden in zijn broekspijpen trok aandacht vooral door zijn accordeonmuziek. Hij reed daar voorzichtig door het straatje en iedereen begon monkelend te lachen. Goede mensen, is dat niet het geluk? Dat ventje met zijn arme fiets en zijn accordeonmuziek. Ik heb er een foto van genomen… Toen dacht ik eigenlijk aan het evangelie, aan de blijde boodschap? Heeft Jezus Christus dat ook niet gedaan? Blijdschap en vreugde gebracht in een donkere wereld? Is dat ook niet onze taak in de wereld van vandaag: een beetje vreugde brengen, een beetje vrede, een beetje geluk uitstralen. Dat oud ventje van Leffrinckouke met zijn gammele koersfiets en zijn zachte accordeonmuziek heeft me meer geboeid dan de renners en al wat hoort bij een grote wielerkoers. Hij toonde iets van een goddelijke wereld waar het goed moet zijn om in te leven.