Langzaam begint ze door te krijgen dat het zo niet langer door kan gaan zonder reden krijgt ze oorvijgen zonder reden beginnen ze te slaan
Dagenlang kan ze niets anders doen dan huilen huilen van pijn en verdriet soms zou ze zo graag willen schuilen want dan slaan ze haar tenminste niet
Bijna dagelijks weer die pijn vooral diep van binnen Soms denkt ze- wat zou het heerlijk zijn als ik alleen was en opnieuw kon beginnen
want dan hoefde ze zich niet meer te bedekken voor nog meer blauwe plekken dan kon ze oprecht vrolijk en vrij zijn zonder al die pijn
|