0662 - Vertrouwen

Een grote leegte,

Nergens zin in om wat te doen in mijn het leven,

Had geen vrienden, ze waren allemaal verdwenen,

Luisterde niet meer naar het nieuws,

Hervaarde het leven als een groot verlies.

Er was grote leegte is er in mijn hart,

Had geen vertrouwen meer, was het zat,

Wilde mijzelf wel, van het leven ontnemen,

Ja, stiekem bij mij in huis, de benen nemen.

Die grote leegte wou maar niet verdwijnen,

Had ook geen zin om mijzelf te bewijzen,

Dat ik weer van mij zelf, moest leren houden,

En Allah weer moeten, leren vertrouwen.

Huilend zat ik voor mij uit te staren,

Zachtjes begon ik met Allah te praten,

Onmiddellijk gaf mij dat enige rust,

Zodat ik even normaal kon denken, een diepe zucht.

Die zucht was het begin van anders denken,

Allah was weer terug, en dat was te merken,

Mijn leegte was niet meer met eenzaamheid gevuld,

Mijn hartje klopte af en toe weer van geluk.

Langzaam aan begon het herstel,

Deed weer dagelijks mijn gebed,

Kreeg mijn interesses weer terug,

Mijn lege ruimte was weer gevuld.

Waarom nu al,

Ik begrijp het niet, van waarom,

Wil nog zoveel dingen doen, het is zo krom,

Het leven is voor mij, pas begonnen,

Waarom nu al, is het einde begonnen.

Allah’s wegen, zijn ondoorgrondelijk,

Voor een mens niet te begrijpen, heel uitzonderlijk

Dankbaar moeten wij zijn, met de tijd die we krijgen,

Ja, de dood is voor elk mens, onvermijdelijk.

Maar we hebben nog zoveel, van het leven te verwachten,

Waarom nu al, klinkt steeds in mijn gedachten,

Vraag Allah, of Hij mijn verschrikkelijke ziekte, geneest,

Maar de dokters zeggen, je hebt nog een week.

Ben ook wel bang om nu al te sterven,

Mijn fouten komen langs, het is niet om mij te sterken,

Maar mijn goede daden geven mij ook rust,

Heb nu geen tijd meer, het leven is geblust.

Waarom nu al, zegt iedereen,

We kunnen je nog niet missen, de week verstreek,

Als door een wonder, kwam er een nieuw medicijn,

Die mij in leven hield, Allah gaf mij tijd.

Zo heeft de medische wereld, niet altijd gelijk,

Allah zegt, wanneer is het mijn tijd,

Hij heeft mij wel, op de proef gesteld, moet je weten,

Leef voortaan zeker naar Allah’s wet, naar eer en geweten.

Een speciaal plekje,

Een speciaal plekje, diep in mijn hart,

Waar ik mij vertoef, als ik Allah verwacht,

Die komt steeds vaker, even bij mij langs,

Dan ben ik blij, een kamertje apart.

Nergens anders is het zo fijn, bij mij,

Als ik in stilte, bij Allah kan zijn,

In een speciaal plekje, waar ik mij zelf kan wezen,

Daar Allah mij wijst, de weg in mijn leven.

Naar dat speciale plekje, daar wil ik steeds heen,

Waar ik ongestoord kan bidden, heel sereen,

Even samen zijn, met Allah, diep in mijn hart,

O, dan heb ik een heerlijke, vreedzame dag.

Als ik daar ben, kan mijn geluk niet stuk,

Dat speciale plekje, met Allah gevuld,

Waar sjeitan niet kan komen, ja hij vlucht,

Voor Allah, daar is hij echt voor beducht.

Dat geeft mij een veilig, en betrouwbaar gevoel,

Kan daar mijn weg bepalen, hoe ik leven moet,

In een haramme wereld, druk en gehaast,

Een speciaal plekje, speciaal voor Allah bewaart.

Ondankbaarheid,

Ondankbaarheid is niet iets van de islaam,

Nee, dat komt zeker van de sjeitaan,

Hij neemt je mee in duistere gedachten,

Waar een moslim niet op zit te wachten.

De islaam leert ons, om dankbaar te zijn,

Met alles wat Allah voor ons heeft voorbereidt,

Dankbaar zijn is een goede Islamitische eigenschap,

Die van Allah komt, God zij dank.

Maar een mens is vaak niet tevree,

Hij wil altijd meer en meer,

De emmer is nooit goed genoeg gevuld,

Ja, je trotseert Allah’s geduld.

Wees niet zo ondankbaar in Gods naam,

Ondankbaarheid reikt niet naar de islaam,

De straf van Allah krijg je hier in dien,

En ook in het hiernamaals, echt verdient.

Ondankbaarheid leidt naar haram,

Je komt op de verkeerde weg, in welk belang,

Volg de weg van Allah, die is goed,

Dankbaar zijn, is een behaaglijk gevoel.

Het gevoel,

Het gevoel van naasten liefde is heel groot,

Ik ben door de islaam daar door gepromoot,

Het geeft je een heel fijn en onberispelijk gevoel,

Als je iets voor je medemens doet.

Het gevoel van, als je merkt je bent niet alleen,

Dat er mensen zijn, die leven met je mee,

Die samen met je bidden voor een beter bestaan,

Dat gevoel voelt zo heerlijk aan.

Het gevoel dat je iemand respecteert,

En ook ziet dat hij/zij het waardeert,

En als dat wederzijds gebeurt,

Dan zingen de vogels, nooit meer getreurd.

Het gevoel te hebben, dat je gelooft,

Staat boven alles, alsof je droomt,

Je voelt de kracht van God om je heen,

Die koestert, de hele dag, het is heel sereen.

Als je dat Goddelijke gevoel hebt gevonden,

Dan gaat je hele ziel, Allah bewonderen,

Je leeft de hele dag met een opgewekt gevoel,

Je kunt alles aan, en doet alleen maar goeds.

Mijn boek,

Ik heb een boek zo vaak gelezen,

Het is net als de eerste keer, adembenemend,

Pak het iedere keer weer van de kast,

Mijn boek, met liefde, door Allah gebracht.

Ik draag mijn boek altijd met mij mee,

Zit ook in mijn hart, heel tevree,

Vele kamers zijn er mee gevuld,

En het leert mij, het hebben van geduld.

Het is geschreven om het dagelijks te lezen,

En het in mijn leven te gaan praktiseren,

Mijn boek leidt mij op de goede weg,

Die weg die Allah voor mij heeft bestemd.

Hij is ook gemaakt om voor te lezen,

In huis, maar ook in alle moskeen,

Het is het woord van Allah wat je hoort,

Vergeet daarom geen een enkel woord.

Breng het in je leven na het lezen,

En Allah zal je van al je zonden genezen,

Ja, mijn boek is heel speciaal,

Het is de Heilige Qoraan, door Allah beaamt.

Elke dag,

Elke dag, denk ik aan jou,

Hoe jij het hebt, in de kou,

Ver bij mij vandaan,

In een land, met een traan.

Afghanistan, och wat een leed,

Ik bid Allah, het doet zo zeer,

Hen te zien lijden, is ongekend,

Hoop dat het, zich snel herstelt.

Somalië, een land met zoveel kwaad,

Alsmaar vechten, met een heet zwaard,

Allah helpt deze mensen alstublieft,

Niemand heeft zoveel ellende verdiend.

Er zijn zo veel van deze landen,

Waar mensen in armoede belanden,

Allah geef deze mensen een beetje hoop,

En geef ze hen dagelijks een beetje brood.

En de wereld kijkt maar toe,

Niet wetend hoe ze elk land, helpen moet,

Ik maak een doeá voor elk mens in nood,

O, Allah, Allah, geef hen alles wat hen beoogt.

Want hun nood, Allah, is heel erg hoog.

Doe mij maar na,

Nieuw gekomen in de islaam,

Geen kennis, maar voelde mij voldaan,

Doe mij maar na, zegt de imam,

Je leert het spoedig spontaan.

Deze woorden kwamen met heel veel liefde,

Doe mij maar na, o zo vriendelijk,

Ik vergeet ze mijn hele leven niet weer,

En gebruik het zelf nu ook, als ik iemand bekeer.

Doe mij maar na, zeg ik zo vriendelijk mogelijk,

Niet zo mooi als die imam, dat was echt bekoorlijk,

Maar Allah geeft hen ook dat warme gevoel,

Toen ik ook voor het eerst de salaat moest doen.

Nu jaren later hoor ik het nog steeds,

Heb die middag, wel veel geleerd,

Eerst de Shahada, en toen het gebed,

Twee zuilen van de islam, Allah heeft mij gered.

Nu zijn die woorden een trompet geschal,

Doe mij maar na, het werkt wel,

Een van mijn bekeerlingen heeft het ook gezegd,

Bij zijn eerste gebed, met een nieuw islam mens.

Kom dan bij mij,

De dag ging in alle stilte voorbij,

Vroeg mij af, wie geeft er nog om mij,

Denk daar zo over na, en dan komt die stem,

Die zegt, kom bij mij, waar je ook bent.

Plotseling zie ik de zon weer schijnen,

Kwam door die stem die mij kwam verblijden,

Die mij ontwaakte uit mijn dromen,

Die zij, kom dan bij mij, ik maak je weer vrolijk.

Kom dan bij mij, hoor ik steeds,

Het is zo duidelijk, nee dit is geen geest,

Ik weet niet hoe het komt, of zo,

Maar ineens, de Qoraan, viel op in mijn oog.

Zonder het echt goed te beseffen,

Stond ik op, er was niets wat mij belette,

Liep in gedachten naar de Qoraan,

En pakte het, en voelde een traan.

Kom dan bij mij, zegt de stem,

Ik ben het, je kent mij wel,

Je hoeft je niet eenzaam te voelen,

Lees de Qoraan, dan ga je weer bloeien.

Rillingen krijg ik van die warme stem,

Ik roep, o Allah, ik ben bij Jou, ik ken Je wel,

Huilend val ik met mijn Qoraan knielend neer,

Wetend, mijn Allah verlaat ik nimmer meer.

Engel naar mijn hart,

Djibriel, engel naar mijn hart,

Het enige woord van Allah, heb jij gebracht,

Overgeleverd aan onze geliefde Profeet,

Die het onmiddellijk heeft gedicteerd.

Hij beveelde het direct op te schrijven,

Elk woord was voor altijd blijvend,

Zo werd de Qoraan tot ons gebracht,

Na drie en twintig jaar was het volbracht.

Vele miljarden keren is de Qoraan herdrukt,

Nog steeds origineel, zoals de eerste druk,

Zo heeft Allah over de Qoraan bevolen,

Dat Hij gaat waken over zijn woorden.

Niemand mag de Qoraan veranderen,

Geen letter, hij blijft onveranderd,

Het is Gods woord wat er in staat geschreven,

Dat kan geen mens in de wereld onteren.

Nu de waarheid van Allah door Djibriel is gebracht,

En via onze Profeet voor elk mens is geopenbaard,

Kan iedereen daar kennis van nemen,

En beginnen aan een zuiver islamitisch leven.

Iedereen wordt daar ook op afgerekend,

Want Allah heeft het bekend gemaakt aan alle Profeten,

Dat de Qoraan met de waarheid, komen zal,

En wij deze op moeten volgen, tot ons graf.

Mijn gevoel.

Mijn gevoel zegt het gaat niet goed,

Zoveel jongeren weten niet meer hoe,

Hoe ze hun gebeden moeten verrichten,

Hoeveel rakaat er in een gebed zitten,

Niet weten, is het hardop of zacht,

Hun achteruitgang, gaat heel erg hard,

Ze doen al zolang ongeïnteresseerd hun gebed,

Is er geen controle, ze vergeten het snel.

Iedere keer kom ik het weer tegen,

Als er een pleegkind van mij komt logeren,

Vraag wil je zijn, mijn imam,

Dan weten ze niet om hoeveel rakaat het gaat.

Mijn gevoel zegt, het is van deze tijd,

Sjeitan heeft hen gepakt en ze voelen geen spijt,

Ze hebben heropvoeding nodig in het gebed,

Laten wij Allah vragen, of Hij helpt.

Daarom gaat mijn volgend gedicht,

Over hoe ik mijn gebed verricht,

Ik weet niet of ze het zullen leren,

Maar inshallah na morgen kunnen ze het weten.

Zij die zeggen,

Zij die zeggen dit is het ware geloof,

Met alleen Allah aan het hoofd,

En zij die Zijn pad volgen op aard,

Die is voor eeuwig bewaard.

Zij die zeggen, kom tot het gebed,

Dat redt je van de verschrikkelijke hel,

Wees nu voorbereid op wat er komen zal,

Want Allah geeft Zijn beloning en Zijn straf.

Zij die zeggen, ga mee naar de moskee,

Het is vrijdag en verplicht voor iedereen,

Je gebed is daar zoveel keren meer waard,

Dan als je hem alleen doet bij de open haard.

Zij die zeggen, tegen de zusters, kleed je gepast,

Draag je hijaab dan ben je minder belast,

En tegen broeders, laat staan die baard,

Daar ben je zeker, beter bij gebaat.

Zij die zeggen, tegen zich zelf,

O Allah, zorg dat ik niet verwelk,

Dat ik mag blijven bloeien in mijn geloof,

En mijn kennis uit mag dragen, elk woord.

Dank U,

Waar zou ik mee beginnen om U te danken,

Er zit zoveel in mijn gedachten,

U heeft mij zoveel gegeven,

En U zegent mij ontelbare keren.

Als ik het Fadjr gebed heb gebeden,

Dan dank ik U voor het eten dat ik van U heb gekregen,

En voor het leven van deze dag,

Voor mijn gezondheid en mijn kracht.

Voor de vele goede vrienden,

Die mij helpen en bedienen,

Als ik ziek ben en verzwakt,

Ja Allah, dank U dat U ze bij mij bracht,

Ik dank u, dat ik mijn gebeden voor U kan doen,

Soms staand en soms zittend op een stoel,

Mijn kennis kan vergroten voor U mijn Heer,

Als ik de Qoraan lees, met aandacht, en ween.

Er is zoveel, waarvoor ik U danken kan,

Ben U dankbaar Allah dat ik leven mag,

En U als moslim te mogen dienen,

Dank u Allah dat U mij laat verdienen.

Ik dank U mijn hele leven lang,

Het is nooit genoeg, maar Allah ik ben bang,

Bang dat ik U te weinig dank in mijn leven,

Voor alles wat U mij met zoveel liefde hebt gegeven.

Het roer,

Als een zeeman moeten wij onze koers bepalen,

En met het roer de goede kant op varen,

Zo zal hij ruwe zeeën vermijden,

Om heelhuids zijn bestemming te bereiken.

Zo is het ook met ons brein,

Dat moet richting Allah zijn,

Het roer de goede kant uitsturen,

Richting Paradijs, vooruit sturen.

Altijd de juiste koers blijven nemen,

Anders kom je in ruwe zeeën,

Waar sjeitan het voor het zeggen heeft,

Hij gaat richting de hel. En neemt jou met zich mee.

Hou het roer dus stevig vast,

Zodat je niet met sjeitan wordt belast,

Koers af naar hemelse oorden,

Waar onder water zeeën stromen.

Dat is je thuishaven voor altijd,

Je bent daar met moslims, van wereld wijd,

Zij wisten het roer zo te leggen,

Dat Allah, hen de weg zou bevestigen.

In mijn herinnering,

In mijn herinnering hoor ik nog die mooie verhalen,

Van vroeger als kind, ik was soms heel ontdaan,

Ze kwamen uit een boekje weet ik nog wel,

Mijn moeder vertelde het mij, ik was heel blij,

Dat waren voor mij de mooiste beginselen van de islaam,

Daar heb ik later nog vaak bij stil gestaan,

En heeft bij mij nog vaak als voorbeeld gediend,

Ook nu nog herinner ik het mij als iets heel geliefds.

Ik koester het als een herinnering in mijn hart,

Zit daar in een kamertje en wacht geduldig af,

Iedere keer als ik het even nodig heb in mijn leven,

Open ik het deurtje en voel de vreugde weer heel even.

Wat was dat toch een fijne onbezorgde tijd,

Waar ik nu mijn eigen kinderen mee verblijdt,

Allah zal ook bij hen die liefde in hun hartje plaatsen,

Wat ze later als herinnering weer naar boven kunnen halen.

Intentie,

Al je daden worden gepleegd door intentie,

Daar wordt je ook op afgerekend, dus vraag om clementie,

Je intentie weegt bij Allah het zwaarst,

Dus bij een goede gedachte ben je het meest gebaat.

Je kunt geen daad verrichten zonder intentie,

Je kent, en weet altijd je eigen potentie,

Dus denk goed na voordat je een daad verricht,

Want je intentie krijgt een eigen gezicht.

Je kunt niet zeggen sjeitan heeft mij verlinkt,

Als je meerdere malen voor het zelfde bent gezwicht,

Dus heb ik mijn daad zonder intentie verricht?.

Nee, je had kunnen kiezen, je bent voor je intentie gezwicht.

Schenk dus geen aandacht aan sjeitans influisteringen,

En maak het je gemakkelijk aan halal beginselen,

Een daad verrichten zonder intentie is nog nooit gemaakt,

Dat zou ons verstand ver te boven gaan.

Daarom moeten wij Allah vragen om leiding,

En luisteren naar Zijn voorbereiding,

Die we kunnen vinden in Qoraan en Hadith,

Dan is onze intentie bij Allah geliefd.

Gedachten,

Mijn gedachten gaan altijd heen en weer,

Maar steeds komt Allah in mijn geest,

Dwaal dan af naar de islaam,

Met al zijn normen en faam.

Heb zoveel vragen, en vraag mij af,

Of ik alles moet weten van geboorte tot het graf,

Nee, ik zou dat allemaal niet kunnen bevatten,

Alleen dat gene wat ik kan behappen.

Wat ik weet breng ik in mijn leven,

En zorg ervoor, dat Allah daarover, is tevreden,

Als dat goed lukt, wordt het tijd,

Om aan iets nieuws te werken, ik ben bereid.

En zo breng ik mijn gedachten tot leven,

Doe ik iets fout, hoop ik dat Allah mij doet vergeven,

Maar stil blijven staan is niet goed,

We moeten ons ontwikkelen en het beste voor Allah doen.

Allah zal ons daarvoor beloningen schenken,

Die wij verzamelen en ze zullen ons niet belemmeren,

Als de dag komt dat wij voor Allah staan,

En de poorten van het paradijs voor ons open gaan.

Hoor,

Hoor, de vogels, ze zingen hun lied,

Zij aanbidden Allah, maar wij verstaan het niet,

Ze maken doeá voor alles wat leeft,

Zij hebben veel respect wat Allah hen geeft,

Zie, de bladeren van de bomen,

Ze buigen naar Allah, ook om respect te tonen,

Dat ze in dit leven en aardse bestaan,

Mogen dienen voor elk levend orgaan.

Kijk, hoe de bloemen bloeien,

Hun geuren stijgen op, om Allah te roemen,

Ja, en ze maken de gehele mensheid blij,

Ook de insecten zoals een vlieg en een bij.

Hoor, hoe de mens reageert,

Zij leven voor doenja, het meest,

Velen zijn Allah vergeten,

En kennen niet eens meer hun gebeden.

Maar de natuur zal tegen hen getuigen,

Iedereen met hun eigen geluiden,

Dan kunnen wij ze verstaan,

En zullen we met schaamrood voor Allah staan.

De wind,

Ben veel van de islaam vergeten,

Ja, geen interesse en verbeten,

 Begrijp niet goed het doel van het bestaan,

En Allah zit niet meer in mijn hart, is vergaan.

Soms hoor ik nog wel naar de Qoraan,

Maar de woorden ze komen niet tot mij aan,

De wind neemt ze met zich mee,

Naar een land ver over zee.

En als mensen over de islaam, met mij praten,

Dan gaat het alleen maar harder waaien,

De wind neemt in hevigheid toe,

De waarheid waait weg, heb een raar gevoel.

Ooit zal de wind wel gaan liggen,

Dan is het tijd om te beslissen,

Waar ik heen wil na mijn bestaan,

Maar wat als Allah vroegtijdig roept, mijn naam.

Dan zal de hel voor mij branden,

En de wind zal het vuur aanwakkeren,

Dan heb ik pas spijt van mijn bestaan,

Had ik in mijn leven maar beter mijn best gedaan.