welkom op mijn blog

Naar de inhoud

welkom op mijn blog

Donderdag 17 juli 2008

Hoffelijkheid verlangt men van mensen,
geur van de bloemen.
(Indisch spreekwoord)

Geschreven door flower lady om 17:44 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van welkom op mijn blog

Toen hij het kleine plantje vond,
boog hij aandachtig naar de grond
en dan, om wortels en om mos
groef hij de fijne aarde los,
voorzichtig - dat zijn hand niets schond.

Behoedzaam rondom aangevat
droeg hij het langs het slingerpad
van bos en akker voor zich uit,
en schoof het thuis in 't licht der ruit
zoals hij het gevonden had.

Dan, fluitende en welgezind
mengde hij zoekend eerst de tint;
diepblauw en zwart ineengevloeid,
met enk'le druppels rood doorgloeid,
dat het tot purper samenbindt.

En uur aan uur trok stil voorbij;
zó diep verzonken werkte hij,
dat het hem soms was of zijn hand
de vezels tastte van de plant-

zo glanzend kwam de omtrek vrij.

Totdat het gaaf te prijken stond:
de wortels scheem'rend afgerond,
het uitgesprongen groene blad
scherp in zijn karteling gevat
tegen de lichte achtergrond;

de bloemkroon purper violet,
de hokjes om het hart gebed
en boven de geknikte steel
de honingsporen, het juweel
vijfvlakkig: kantig neergezet.

In 't vallend donker toefde hij
nog dralend bij zijn akelei;
dan, in het laatste licht van 't raam
schreef hij de letters van zijn naam
en 't jaartal glimlachend erbij.

Ida Gerhardt

Roodborstje

Soms tikt een gedicht op het raam
Ik sta op en laat hem erin
Een enkele keer heeft dat geen zin
Ik voed hem en geef hem een naam

Maar soms denk ik: ach laat maar staan
Al regent het nog zo hard
Vandaag ben ik boe en geen bard
Hij mag naar een ander toe gaan.

Dat doet hij dan ook na een tijd
Hij vliegt mijn gezichtsveld uit
En meteen daarop heb ik spijt:
Geen lente en geen nieuw geluid

Zo ging al zo dikwijls de Mei
van Gorter mijn neus voorbij.

Uit "De gedichten" van Nico Scheepmaker

Het gedicht De vergeten mens

Krom en gebogen
Sta je voor de deur
Kijkend naar de mensen
Niemand die wat zegt
Oud en versleten zijn je kleren
De gordijnen vuil
De kozijnen rot
Binnen stinkt het
Het is stoffig en vuil
Maar je ziet bijna niets
Dus maakt het niets uit
Je woont nu al jaren alleen
Je kinderen wonen toch dichtbij
Je ziet ze bijna niet
Waarom
Je weet het niet
Je lichaam is oud en versleten
Het harde leven heeft het zo gemaakt
Je zoekt iemand uit het verleden
Maar je bent zo veel vergeten
Je bent de tel kwijt geraakt
Je sluit de deur nu voorgoed
Niemand zal er om treuren
Het is net of je nooit hebt bestaan
Het is een droevig gebeuren
Maar de enige was je niet
Er zijn er zoveel in deze wereld
De vergeten mens
Die oud zijn en versleten
Die niet meer worden meegeteld.

Geplaatst door: Els Brunelli

De pruimeboom

Jantje zag eens pruimen hangen,
O! als eijeren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
Schoon zijn vader 't hem verbood.

Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
mist men vijf zes pruimen niet.

Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken: ik loop heen.
Zou ik, om een hand vol pruimen,
Ongehoorzaam wezen? Neen.

Voord ging Jantje: maar zijn vader,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het loopen tegen,
Voor aan op het middelpad.

Kom mijn Jantje! zei de vader,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken;
Nu heeft vader Jantje lief.

Daarop ging Papa aan 't schudden
Jantje raapte schielijk op;
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
En liep heen op een galop.

Hieronymus van Alphen

↑ Terug naar de berichten

Hoffelijkheid verlangt men van mensen,geur van de bloemen.(Indisch spreekwoord)

Reageer op dit bericht

Meer van welkom op mijn blog

Hoffelijkheid verlangt men van mensen,
geur van de bloemen.
(Indisch spreekwoord)