Denk aan de goede raad van mijn psycholoog G. V. Telkens wanneer het moeilijk(er) gaat gewoon bedenken: 'Sometimes, You take big steps and than little ones, big steps and little ones...' En dat is een understatement ! Het leven draait immers rond vallen en weer opstaan, opnieuw vallen én weer opstaan, telkens weer...

Donderdagavond 11/10/07: Tweemaal Wout aan de telefoon... Karen is niet te spreken vanwege luisteren naar patiënten ( 'VAN' patiënten volgens Kamagurka en Herr Seele ). We spreken af dat ik hen zondagmorgen opzoek; kan 'k eindelijk nog eens een volle dag genieten van mijn kinderen en kleinkinderen en dat zal deugd doen !!! Vijf volle maanden van mijn vrijheid beroofd; altijd, dag en nacht, samenzijn met een grote groep mensen die allemaal zwaar ziek zijn... Ik kan het nu wel UITSCHREEUWEN van GELUK: ik ben eindelijk weer VRIJ !!! Geen dokter, psycholoog, verpleegkundige... die me 24 uur/24 goed in de gaten houdt; 's morgens om 7.00 uur opstaan; ontbijt om 8.00; 9.00 uur: briefing: 9.20 uur: ochtendwandeling of ochtendgym; 9.40 uur: therapie; 10.30 uur: koffiepauze; 11.00 uur: therapie; 12.00 uur: middagmaal; 12.30 uur: verplichte rust; 13.30 uur: gesprek bij psychiater en/of psycholoog; 14.40 uur:therapie; 15.30 uur: koffiepauze; 15.40 uur: therapie... tot het m'n oren uitkomt !!! ; 17.00 uur: avondmaal ( jaja, om 17.00 uur !!!) en daarna bezoek en/of ontspanning... En dan.... ik als échte avondmens, om 22.00 !! uur naar bed moeten !! Hoe heb ik dat in godsnaam volle vijf maanden volgehouden ??? En daarna... een ganse maand op vakantie met mijn zus en schoonbroer. Nu, helemaal alleen, maar in mijn eigen, vertrouwd 'nest' genieten van de VRIJHEID !!! Niemand, niemand die nooit een lange opname in een psychiatrisch ziekenhuis heeft meegemaakt kan een beetje begrijpen hoe het voelt om een half jaar 'ja en amen' te knikken en vooral... van je VRIJHEID beroofd zijn. En al doen die hulpverleners er alles aan om de patiënt te helpen én krijg je bovendien veel steun van kinderen- en andere familie... niemand, niemand zal ooit begrijpen wat voor een impact zo'n opname heeft... Eigenlijk zijn het mijn kinderen en kleinkinderen geweest die me dat halve jaar op de been hielden, samen met m'n MP3-tje en al die mooie muziek. Wat zou mijn leven zijn zonder hen, en wat zou dat leven voorstellen zonder muziek en dans ??? Niet meer zeuren, niet meer klagen... Gewoon GENIETEN nu van alle simpele, alledaagse dingen en gebeurtenissen én blij en dankbaar zijn omdat ik weer kan lachen en opnieuw gelukkig zijn ! En nu, nu het eindelijk weer mag, mijn lievelingsmuziek op volle volume... Leonard Cohen, Bram Vermeulen, klassieke muziek ( van Beethoven tot Wagner)... schallen door de boxen... ==>> 'The Guests' en 'HALLELUJAH' !! ==>> Cohen ! LEVEN... hoe moeilijk maar oh zo prachtig !

Sinds gistermorgen begonnen met de 'grote kuis' want dat is écht nodig na die zware depressie ( die begon ongeveer in september 2005 ), na mijn ziekenhuisopname begin april/2007 t.e.m. 07/09/07 én na de lange vakantie in Frankrijk ( 09/09/07 t.e.m. 07/10/07 )... Ik vind het héél fijn dat al dat gepoets een ultraproper en glimmend huis oplevert; het is ongeveer twee jaar geleden dat ik zo kan genieten van het poetsen ! De maatschappelijk assistente van het ziekenfonds belde daarnet: ze komt volgende week dinsdag langs om me vooral uit de financiële nood te helpen; ik ben nu wel genezen én gezond maar die vijf maanden ziekenhuisopname kosten ontzettend veel geld, wat ik niet heb... En m'n hospitalisatieverzekering vergoedt daar héél weing van ( heb de goedkoopste verzekering die totaal niet toereikend is voor vijf maanden verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis )MAAR ik ben weer GEZOND en mag tevreden zijn dat 'k met de hulp van psychiaters, psychologen, verpleegkundigen, mijn huisarts én met de STEUN van medepatiënten, mijn kinderen en kleinkinderen plus de rest van m'n familie... uit die diepe, diepe put ben gekropen. Daarvoor ben 'k héél, héél DANKBAAR !! Lieven gebeld; hij gaat vanavond weer uit met Babs; ik hoop dat ze beiden een gezellige avond beleven en vraag me ( misschien véél te vroeg ) af hoe ze er uit ziet en vooral of ze innerlijk mooi en warm is... Wens mijn lieve knul het allerbeste toe... En het ALLERVOORNAAMSTE: ik kan weer LACHEN en BLIJ ZIJN !!!

Kom net terug van de huisarts... Gelukkig had 'k een afspraak; geen enkele patiënt te zien; oef ! Vandaag tranen met tuiten geweend... Twee zussen willen dat ik ook mijn aandeel doe om viermaal per jaar onze zwaarzieke moeder thuis te verzorgen WANT ze wil absoluut niet naar het bejaardenhuis. Mijn broer en jongste zus dénken er niet over om ook hun beurten te doen want zus staat in de klas en broer wil het gewoon niet. Zie dat écht niet zitten; kan menigmaal niet eens voor mezelf zorgen... Het zou erop neerkomen dat 'k vier maanden per jaar met ons mema moet samenleven in mijn klein appartementje. Ze kan niet de trap op om boven te slapen, dus zou ik een bedbank moeten kopen zodat ze dag en nacht in de kleine living ( +/- 7m op 4m ) kan blijven. Zie het zo voor me: we zitten écht op elkanders lip; haar TV- en muziekkeuze is totaal niet de mijne en ik zet die TV meestal pas op rond 20 uur;ik blijf 's avonds graag laat op (avondmens) terwijl zij een ochtendmens is. Ben al 41 jaar een overtuigde vegetariër, moeder niet. Dus: twee potjes koken. Zij snoept heel graag, ik niet. Over allerlei zaken hebben we een totaal verschillende mening, we zijn als dag en nacht. De relatie moeder/dochter is helaas nooit goed geweest en verbetering zie ik niet meer gebeuren. Maar... het is mijn moeder; ze heeft me gebaard en opgevoed. Kan 'k haar wel in de steek laten ? Mijn dochter Karen, m'n zoon Lieven en gelukkig ook onze huisarts zijn duidelijk: als moeder niet meer alleen kan wonen moet ze naar het bejaardenhuis (waar ze zelfs op de eerste plaats staat van een ellenlange wachtlijst). De dokter zei rechtuit: het is zeker en vast géén optie om met drie kinderen voor haar te zorgen en moeder moet duidelijk gemaakt worden dat ze op haar leeftijd en met haar zwakke gezondheid thuishoort in een bejaardenhuis. Hij gaat morgen bij haar op huisbezoek en zal er klaar en duidelijk zijn standpunt uiteenzetten. Wat ben ik blij dat we dezelfde huisarts hebben... En toch..., toch voel 'k me een egoïst. Ons mema is 89, tot nu toe altijd gezond van lijf en leden geweest. Nu kan ze niet meer alleen blijven, ze heeft echt veel hulp nodig. Wat moet je dan doen als kind ? HELPEN !!! Wat een dilemma ! Nu even tot rust komen en afwachten tot morgen. Komt tijd, komt raad...

Gewéldig nieuws gekregen daarnet van m'n liefste zoon: hij heeft tijdens mijn lange vakantie in la douce France ( Le Sauze - du - Lac ) kennis gemaakt met een lieve jonge vrouw van 26; ze heet Babs en woont in Herent, etc., etc., ... Ik ben dolgelukkig want heb zoveel verdriet gehad omdat de relatie van Lieven met Annelies verbroken werd. En, al was het Lieven zelf die daar een einde aan maakte, hij heeft er maandenlang ontzettend veel verdriet van gehad !!! Dus: nu 'duim' 'k maar voor de (misschien blije) toekomst van m'n lieve knul... !! Alle vakantie- plus ziekenhuisperikelen nog noteren op één van de volgende dagen !!

Zondag 07/10/07 (19.50 uur):! A l'Année prochaine la douce France ! Oef ! Na een vierweekse prachtvakantie in Le Sauze - du - Lac vanavond om 19.50 uur eindelijk, hélemaal én totaal weer THUIS ! En... wat voelt dat ZALIG... ===>> straks of morgen noteren !!!

Nog heel even noteren: ben nu pas klaar met inpakken; het was me het dagje wel... Poetsen tegen de sterren op, allerlei dringende zaken oplossen, bankzaken regelen, wassen/strijken, op bezoek bij mijn moeder, telefoneren, SMS-en, ... Het hield niet op. Nu, rond 23.50 uur is alles in orde, kleding plus ander gerief ingepakt (eigenlijk in de grote tas gegooid; kan in Le Sauze du Lac de boel strijken)... Ga de TV aanzetten en eens fijn genieten van de tennisfinale (de US Open) tussen Justine Henin en Svetlana Koeznetsova (vannacht rond 2 uur). ALS ons Justine net zo goed speelt als tegen de Williams-zussen wint ze dit jaar de US Open !!! Hopen maar op een spannende strijd... en vanaf morgenvroeg een fijne vakantie in Frankrijk.

OEF ! Ben vandaag héél druk bezig geweest; moest allerlei dringende dingen doen en regelen, poetsen (bah !), koelkast leegruimen en binnenste-buiten afwassen evenals de diepvries,..., weer wat zomerkleding uithalen en dat wassen en strijken (om mee te nemen morgen), bankzaken in orde brengen, muziek uitzoeken plus mooie lectuur, video programmeren, ! strijken !,twee vuilniszakken klaar zetten voor de ophaling, ... OEF ! Straks al het nodige in een grote tas gooien (andere mensen noemen dat inpakken), vannacht naar de finale tennis kijken ( de US Open met Justine Henin tegen Koeznetsova ), wat slapen en morgenvroeg... hup ! met ons Lief en nonkel Fons naar la douce France voor een ganse maand ! Ze hebben in Le Sauze du Lac kortbij Gap een mooi huis met vrij uitzicht op het stuwmeer plus de bergen (de uitlopers van de Alpen). Fons heeft er ook een quad om buiten de wegen- en paden rond te crossen en er bovenop een mooie boot om op het meer te varen; ik zal me zeker en vast NIET vervelen... Voel me nu nét als een kleuter die wacht op de komst van Sint-Niklaas, zo blij...

Oef ! Oef ! Oef ! Ben ontslagen in ziekenhuis Sancta Maria. Het was me een weekje daar !!! Zondagavond 02/09/07: ben rond 20 uur terug in het ziekenhuis en vertel de verpleging van de lange vakantie in la France... Ze zeggen heel kordaat: 'Dat wordt een groot probleem...; dokter Hebbrecht geeft patiënten af en toe de toestemming om een weekje of twee weken op vakantie te gaan maar een volle maand ??? We sturen hem wel een mailtje met de vraag of hij daar toestemming wil voor geven. Kom morgen maar eens vragen naar het verdikt.' Ik, blij-af naar de kleine living waar we praten en wat TV kijken. Maandagvoormiddag komt Werner me zeggen: ' de dokter heeft teruggemaild en vraagt of je morgen bij hem komt'. Wat nu ??? Dinsdag: ik rond 11 uur bij de dokter; vertel hem van die uitnodiging door mijn zus en schoonbroer in Frankrijk voor één maand. Hij begrijpt notabene waarover het gaat en zegt kortaf: 'Eerst vier weken op vakantie plus daarna direkt met ontslag kan écht niet ! Wil je wel 14 dagen laten gaan.' Wat nu ? Bel m'n zus en vertel; ze zegt dat het wel in orde komt; blijf twee weken en reis terug met de trein. Dat lijkt me wel iets. Woensdag: weer naar de dokter... Ik zeg hem wat 'k graag wil, waarop hij weer: 'Ik zal er nog eens over nadenken. Kom morgenvroeg terug...' Ik krijg iets van die rare kwast ! Wat nu ? Donderdagmorgen bij de dokter ! Hij:'Ik heb alle verslagen van de verpleging plus die van de psychologen Guy Verbruggen en Michael Castelein herlezen; je doet het blijkbaar héél goed. Als je na die vakantie halve dagen in dagtherapie gaat bij mijn geachte collega dokter E.C. én het REVAL te Beringen laat ik u morgen gaan ALS uw dochter ermee akkoord gaat. Ik bel Karen en vertel... Zij is enthousiast en zegt dat ze blij is voor mij; ik doe het blijkbaar goed en voel me héééél wat beter dan de voorbije zeventien maanden !!! ===>> 'Ga maar mee op vakantie ma en geniet ervan.' Ik heel blij ! Dus vanmiddag rond 16 uur mijn valies gepakt plus alle rommel op de kamer, en dat is een grote berg !IK MAG OP ONTSLAG ! HOERA ! Wat me dik tegenvalt: moet nu al mijn lieve medepatiënten achterlaten en dat zijn er zoveel. Van mijn eigen groep D1: lieve Sandy, een transsexueel van 39 én een gewéldige vriendin voor altijd; Karin Schubert: ze heeft het nog zo moeilijk !; Nicole: idem dito !; Ro: idem !; de allerjongste, Dimitrie van 19: ik zal hem zo missen...; lieve Astrid; zij mag gelukkig binnen twee weken op ontslag. Wat ga ik hen allemaal missen !!! De mensen van de proza-groep: lieve Anny; zij is ook een vriendin voor het leven. We leerden elkaar kennen op de eerste dag in Afdeling 2 waar het voor ons beiden een verschrikkelijk zware tijd werd; mensen in grote nood met allerlei zware psychische problemen (waaronder Schizofrenie,Psychoten, ..., allen passeerden ze op afdeling 2). Heb daar verschrikkelijke dingen meegemaakt, het was er de HEL en ik kon er me na drie weken niet meer staande houden. Gelukkig was daar ook lieve Anny; we hebben ons zoveel mogelijk afgezonderd om te overleven... Echt de HEL ! Haar vergeet ik nooit.En ons Marina; altijd in voor een joke maar diep in zichzelf was het zooo donker..., Els D.; ook een lieve vriendin, Willy die binnenkort ook met ontslag mag; hij vertelde me alles van zijn ziekten 'Fibromealgy en zijn CVS; leeft al vijftien jaar in een rolstoel met helse pijn!, An, ook in de rolstoel met héél veel pijnen, lieve Danniëlle die zo goed kon voorlezen én schrijven, en dan ... de zelfmoord van S.; zo intriest... Dan nog zovelen van groep D2: mijn lieve tafelgenoten Lydia en Ulrich; wat hebben we samen lief én leed gedeeld ! Ook Marieke, Monique op mijn kamer, roddeltante Jeannette, lieve Crétien waarmee ik vanmorgen nog een héél goed gesprek had; hij begreep maar niet dat ik het nooit kou heb, stuurse Roger die nu pas begint te ontdooien, Maria; een échte oma, Miet die ook in het onderwijs stond, de hemeltergende Italiaan Garibaldi (notabene!), de Spaanse Mirella die altijd pijn had maar mij troostte als ik het niet meer zag zitten,plus nog zooooveel anderen ! We waren in totaal met 35 mensen die er lief en leed deelden. WAT ZAL IK HEN MISSEN !!! ===>> MOET DIT EENS FATSOENLIJK NOTEREN !!!

Zondagmiddag 02/09/07: Telefoon... Mijn jongere zus Lief aan de lijn enne... ze heeft een gewéldig voorstel ! Zij en haar man Fons vragen me mee op vakantie in Zuid-Frankrijk (Le Sauze du Lac) voor een ganse maand !!! Dat is fantastisch nieuws !!! Ze willen graag vertrekken rond 9/10 september om hun huis te verven plus vakantie te vieren. ALS dat maar lukt bij de psychiater... In de voorbije maanden zijn er wél enkele mensen vanuit St. Truiden/ziekenhuis op vakantie geweest met instemming van hun dokter maar... een GANSE maand ??? Dat moet ik vragen aan dokter H.; als dat maar lukt ! Door die uitnodiging kan mijn zondag niet meer stuk; anderzijds: een volledige maand weg uit het ziekenhuis ? En nadien ? ==>> vanavond vragen aan de verpleegkundigen én maar HOPEN dat het lukt...