6/10/2013

Van Pablo hebben we vernomen dat de Mama niet naar Bandal kan gebracht worden, gezien haar toestand.  Ondertussen is Pablo terug vertrokken naar Congo Brassavile.  Hij komt terug naar hier, in de laatste week van ons verblijf in Kinshasa.
De bedoeling is nu om dinsdag terug op bezoek te gaan bij de Mama.  We nemen opnieuw de taxi tot het punt waar we te voet verder moeten. Daar zal de taxi ook wachten tot we terug komen van ons bezoek.  De afspraak is dat Jean ons zal opwachten op dat taxi-punt, om verder de weg te wijzen, want het is daar een doolhof.  We vertrekken wel heel vroeg, zodat we kort na de middag terug zijn.

Ondertussen hebben we van Jean een beetje vernomen wie wie is in de familie:

Marie-Christine (zus van Christian) en Adolf hebben in totaal 14 kinderen, waarvan er nog 9 in leven zijn.

Marie -Christine



Adolf



Jean

Ik heb de namen genoteerd in volgorde van oudste naar jongste:

Marie-Jeanne  (heeft ondertussen zelf al 11 kinderen)
Mireille
Bawala  (meisje)
Dieu (jongen)
Christian
Fiston
Tsuke (meisje, ook Blanche genoemd)
Mboyo (jongen)
Jeremy


De twee Christian's


Tsuke (Blanche) links vooraan



Jeremy

 

Een dagje ontspanning met toch wat spanning.
We hebben vers geld nodig en gaan daarom naar de bankcontact, hier wat verder op het centrale plein.  Eerst moeten we ons leven riskeren om de grote boulevard (een autostrade met 4 baanvakken in 2 richtingen) over te steken.
Bij.Bankcontact 1:   transaction refusée.  Bankcontact 2: transaction refusèe …. En Jos zei ‘we zijn in Congo’.  Bankcontact 3: transaction refusée, en Jos zei: ‘ja we zijn in Congo’. 
Dan naar binnen in de bank.  Een ticketje nemen en in de wachtruimte gaan zitten en onze beurt afwachten.  Ook aan het loket: transaction refusée.  Er is dus iets mis met onze kaarten.  Dan maar naar de bank in Vrasene bellen.  OK, bleek dat de dame daar onze bankkaarten nog niet geactiveerd had voor Africa.  Dit wordt dus opgelost.
Onderweg terug naar ons logement, zijn we nog even gestopt aan een marktje.  Daar verkochten ze handgemaakte sandalen, handtassen, enz…  De sandalen spraken Jos wel aan.
Ze waren artisanaal gemaakt van autobanden, bekleed met geweven vezels. Heel mooi.   Dus één paar gekocht, mits afbieden tot de helft van de prijs.  Terug thuis, bleken bij nader inzicht, de sandalen van hetzelfde model en makelij te zijn, maar wel van een verschillende maat. Een kleine (die paste)  en een grotere.  De oplossing: we gaan vandaag terug en kopen nog een kleine en een grote.  Dan heeft Jos een paar voor hem en een paar voor Walter2, ter compensatie voor de goede zorg voor poes en plant op het thuisfront.
Na de middag zijn we naar het zwembad getrokken voor een paar uurtjes verfrissing en ontspanning.  Le cercle sportif Theresita ligt op ongeveer 1km van ons verblijf.  Wij met de taxi ernaartoe (hier gaat alles per taxi).  Bleek dat er reuze mee te vallen.

Ge moet verplicht een douche nemen voordat je gaat zwemmen. Probleem, er komt amper water uit die douche. 

Er liep ook parmantig een kip rond, die uiteindelijke haar slaapplaats opzocht boven op vals plafonnetje aan de toog.

 

 Dit wordt een adresje waar we nog wel een paar keer zullen passeren, maar dan te voet.

We hebben gisteren de Mama ontmoet, in het huisje waar zij wonen.

De weg ernaartoe was al een belevenis op zich, en gaf mij toch een emotionele shock.  Je hebt in Kinshasa de citè, maar je hebt ook de cité van de cité.  Daar zijn we geweest.
Pablo had beloofd om ons af te halen om 8.00u ’s morgens.  Hij en Jean waren er, zelfs te vroeg.  Per toeval was er een taxi chauffeur die even goeiedag kwam zeggen aan de portier van het verblijf.  Hij was bereid om ons te vervoeren.  We hadden drie valiezen met gerief voor de familie mee.  Twee valiezen (grote) gingen in de koffer.  De derde werd achteraan op de passagierszetel gezet.
Ik kwam naast de valies te zitten, Christian naast mij en op het benepen plaatsje naast Christian, kon Jean zich nog binnenwringen.  Vooraan de chauffeur en Pablo.  
Gelukkig kende deze chauffeur heel Kinshasa uit z’n hoofd.  Zelfs Jean wist op een bepaald moment niet meer hoe we er naartoe moesten.
De route begon op de grote boulevard , om dan meer de stad in te rijden. 

Druk, maar wel asfaltwegen.  Dan kwam het moment dat we de asfaltwegen moesten verlaten om verder te rijden op aarden wegen, waar het steeds moeilijker werd en de putten talrijker en steeds dieper.


Uiteindelijk kwamen we op een punt waar we niet door een diepe put moesten, maar over een omhoogstekend stuk betonweg.  Iedereen moest uit de wagen, en voorzichtig heeft de chauffeur dan deze hindernis genomen.  Iedereen terug de auto in en verder hobbelend door de steeds nauwere straatjes, telkens een ‘oei ‘of ‘aai’ lancerend als er weer eens een wiel in een put schoot.  Op een bepaald moment reed een brommer ons voorbij, met daarop de rijder en Viktor en z’n vrouw, die ons ook gingen vergezellen.


Dan kwam het moment dat de wegen te smal en te moeilijk werden om met de auto te kunnen rijden.  Hier zijn we uitgestapt.  De chauffeur bleef daar wachten op onze terugkeer. 

Jean met twee valiezen, Pablo met 1 valies (later weer overgenomen door Christian), zo zijn we te voet op weg gegaan.  Viktor en zijn vrouw (Marie-Viviane) waren er ook.  Marie-Viviane nam onmiddellijk mijn hand vast, en zo hebben we hand in hand de ongeveer 1.5km stijgende zandweg gelopen. Dit was werkelijk onze kronkel-fonkel-weg.  Overal zijn er mensen, kleine stalletjes  (met of zonder parasols) waar ze iets verkopen, schoolgaande kindjes in een wit/blauw uniformpje, waterleidingen die midden op de weg lopen en waar hier en daar water uitsijpelt met grote modderplassen tot gevolg, brommers die zich hier nog proberen door te wringen.   Dit beeld van Kinshasa was echt wel pakkend.  Zelfs een kerk in een schuur van plaatijzer en doeken, waaruit gezang en djembé klanken opstegen,  kom je er nog tegen.  Dan kwam een meisje van de familie ons tegemoet.  Zij nam één van de valiezen over van Jean en zette die op haar hoofd.  Ook Jean ging verder met die andere valies op zijn hoofd.  Ondertussen hoorde je de mensen commentaar geven op onze passage.  Nieuwsgierige blikken van kinderen, mama’s die ons groette,  groepjes jongeren die ons taxeerden. En dan de hitte van de zon loodrecht op ons hoofd.

Uiteindelijk,op het moment dat je dacht dat er verder geen huisjes meer zouden zijn, kwamen we op het adres van de Mama en de familie. 

Ze zat buiten op een stoel te wachten.  Marie-Viviane en ik waren er als eerste.  Marie-Christine, halfzus van Christian was er om ons te begroeten. En dan de Mama…  ze wist wie ik was.  Zachte ogen en een mooie glimlach.  Het was ontroerend om mekaar nu in levende lijve te zien.  Dan kwam Christian eraan.  Weer een innige begroeting, vol ontroering.

Van alle kanten kwamen kinderen, kleinkinderen, buren erbij.  Er was een zoon (van Marie-Christine) die ook Christian noemt en er was er één die Jeremy noemt (zoals onze neef).  Dan was er natuurlijk ook nog Dolf (blind), de man van Marie-Christine, die binnen op ons zat te wachten.
Op het perceel van de buren was men djembe aan het spelen, helemaal Congo!
De namen van alle familieleden zullen ons bij herhaling moeten ingepompt worden, want het zijn er heel wat. 

Eens allemaal binnen in het salonnetje, is het palaveren begonnen.  Marie-Christine, de Mama spreken enkel Lingala.  Marie-Christine wou zoveel vertellen, maar ik verstond haar niet.  Zo nu en dan werd er toch iets vertaald.  Blijkt dat de Mama nu veel zorg nodig heeft omdat de ouderdom begint mee te spelen.  Ze is heel slecht te been en daardoor geïsoleerd.  Langs de andere kan, is de plek waar ze wonen veel minder druk dan in de cité, de smog is er ook een stuk minder en er is natuur (bomen, grassen, riet).  Het grote nadeel is dat alles wat verder weg is.  Nochtans zijn er ter plekke ook wel kraampjes met voeding en drank en allerlei benodigdheden.  Eens we wat geld hadden gegeven werd er snel drank aangevoerd: Cola, water en bier.  Hun groot probleem is om dagelijks aan eten te geraken.
Natuurlijk kon het traditionele schoot zitten niet ontbreken.  Van de Mama moest Christian op haar schoot komen zitten, zo dat ze nog even in de tijd terug kon toen haar twee Europese kinderen klein waren en dicht bij haar.  Maar lang mocht dit niet duren, gezien het gewicht van zoonlief.
Iedereen  moest lachen met die grote beer op de broze knieën van de Mama. 
            
Zo hebben we nog een hele tijd gepalaverd, foto’s getrokken en een beetje rondgekeken.
De Mama zei heel weinig, maar volgde, en hield Christian goed in ’t oog. 
En dan was het tijd om terug te gaan, met bedoeling om vrijdag terug op bezoek te gaan, maar dan in Bandal.  Mama zou naar daar gebracht worden.
 In de hitte ging het terug naar beneden hand in hand met Marie-Viviane, tot waar de auto op ons stond te wachten voor Pablo, Jean en ons.  Marie-Viviane en Viktor zijn dan terug op een motor-taxi gestapt.  Toen we al een eindje onderweg waren, zagen we plots Marie-Viviane en Viktor langs de kant van de weg.  Bleek dat de moto met hen erop, gevallen was (je kan al raden waar: op het stuk waar de beton omhoog stak en wij de auto moesten verlaten),  met schrammen en blutsen als gevolg.  Dan moest Jean maar de auto uit, zodat we de gehavende Marie-Viviane bij haar thuis konden afzetten.
Het doel was bereikt: moeder en zoon hebben mekaar terug in de armen kunnen nemen, en dit gaat nog  gebeuren in de komende weken.

Hier nog een paar foto's van onze rit in de cité van eergisteren.

 

 

Voilà, de beloofde foto's van ons logement.

1/10/2013

Het opladen van de foto’s lukt nog niet.  We blijven proberen!
Gisteren was het de bedoeling om de Mama op te zoeken.  Het is niet gelukt.
Men zou ons tussen 13:00u en 14:00 komen oppikken om naar Salembao , waar de Mama woont, te gaan.  Drie uur later dan voorzien was de auto er en zijn we met z’n drieën vertrokken voor een indrukwekkende rit.
De chauffeur was duidelijk bekend met het gegeven ‘verkeer’ in Kinshasa.  Hij reed op de millimeter en wrong zich, in alle kalmte,  overal tussen en voorbij, de ene keer rechts op de rijweg, de andere keer links.  Op de auto stond een officiële insigne, waardoor de politie agenten die we passeerden steeds gingen salueren naar Christian, die deze groet waardig in ontvangst nam.  In de cité’s is het druk,  maar echt druk.  Er rijden in alle richtingen brommer, auto’s en kleine busjes. Die zitten stampvol en de bijrijder hangt buiten aan de auto,  zich met de handen aan het dak vasthoudend.
 En die bijrijder roept ‘libre, libre’ om mensen te lokken, terwijl dat busje al stapvol zit. En toch wringen mensen zich er nog bij in, desnoods hangend aan het dak, en om zich met een zwaai, met de voeten eerst binnen te werken.  De smog die ze hier produceren is niet te harden.  Onze ogen pikten, en de filter van onze luchtwegen moest in hoogste stand zijn werk doen.  Ook ons afweer systeem was in gang geschoten en de pollutie binnen in de auto nam toe.  We hebben zo een twee uur rond gereden, en het adres van de Mama niet gevonden.  Volgens Google Map zouden we de afstand in 20 minuten kunnen doen.  Omdat het te laat werd, hebben we het opgegeven.  Vandaag doen we een nieuwe poging, hopelijk met de hulp van Pablo die overkomt vanuit Congo-Brassaville. Hij is iemand van de familie, die weet hoe we het best de dingen aanpakken, en ook echt weet waar ze wonen.
Het is hier nu 6:00u ’s morgens en aan de overkant van de straat is de Nigeriaanse kerk met de gerenommeerde ‘evangelist psalmist international’ al in gang geschoten.  Die hebben een geluidsinstallatie om de halve  wijk te bereiken, met hun opzwepende preken en muziek. Ambiance vollen bak.  

29/9/2013

Zoals jullie kunnen zien zijn we in een mooi logement terecht gekomen.  We hebben een kamer met airco (die soms werkt), douche en soms internet aansluiting.  Het gastenverblijf is in een mooie tuin gelegen.  Het is hier een oase van rust in de drukke stad, een klein paradijs.
Kok Philippe bereidt elke middag en avond een lekker maaltijd, steeds met verse groentjes uit de tuin.
Zo hebben we al saka saka met kip en vis gekregen, en een andere afrikaanse groente (bètekouteni of zoiets).  Ook zijn er steeds verse tomaten (uit de volle grond) bij en  keuze tussen aardappelen en rijst.  We hebben hier ook al lekkere frietjes gegeten.  Ze zorgen dat we hier altijd  fris gefilterd water hebben en wij hebben onze voorraad Primus aangelegd.  Miet , je hebt gelijk, de pintjes smaken hier echt wel lekker!
En het weer?  Lekker Luilekkerland weer.  Warm, een beetje bewolkt, wachten op de eerste regen van het regenseizoen.

We zijn goed aangekomen in Kinshasa.
Vertrokken vanuit Brussel en na 3.15u vliegen geland in Cassablanca. Na 3 uur wachten zijn we ingechecked voor Kinshasa.  Nog eens 6 uur later waren we in Kinshasa.  En dan was het even spannend: controle van de papieren, en de aanval van de bagagedragers op onze bagage.  Met drie tegelijk hebben ze onze valiezen, op karretjes, voorbij de douane geloodst.  Nog geen 30m tot buiten, en ze vroegen al 50 euro, tot grote ontsteltenis van Christian.  Gelukkig was onze chauffeur er op tijd om ons op te pikken.  De koffer van de personenwagen stampvol met valiezen en de passagierszetel vooraan vol handbage, en wij met drie vanachter in de auto, vertrokken voor een rustige nachtelijke rit naar Limete, waar er iemand klaar stond om ons binnen te laten en onze kamers toe te wijzen.  En dan het bed in en slapen.  En zaterdag na het ontbijt terug gaan slapen, en na het middageten, weer gaan slapen.  Vandaag doen we het ook nog rustig aan.  We kregen al bezoek van Albert Mpeti.  Zijn chauffeur en lijfwacht brengt ons morgen om 14:00 u naar de Mama.  Het echte doel komt in zicht.

 

 

 

 

 

 

Mooi toepasselijk gedichtje 

Hunkering intensief
naar twee verlangende armen
een warm lijf, massief
die hunkering, dat verlangen, dat nu
bewaarheid wordt.
Alleen maar die twee armen
het leven is zo kort.          
D.P.

Bedankt Pia voor dit gedichtje+
'k heb al een zakdoek nodig, en we zijn nog niet vertrokken!

Oef, het is gelukt! Een blog gemaakt!