Van Buchara naar Samarkand

Chor Bakr is een necropool op enkele kilometer van de stad, en daar liggen enkele nakomelingen begraven van metgezellen van de Profeet. We bezochten het complex, en daarna kuierden we wat in de bazaar. Na de noen wandelden we in de hitte naar het rijke huis van een revolutionair (!), waar net een fotoshoot van trouwkleren bezig was, om te eindigen bij het populaire meertje in het midden van de stad.

Tot 1920 was de almachtige en wrede, vette emir de heerser van het khanaat Buchara, dat wel deel was gaan uitmaken van het Russische tsarenrijk. We bezochten zijn zomerpaleis, dan de bron waar de wijze man Job van de Bijbel zijn ongeluksperiode in afsloot en het aloude Samanidenmausoleum, en dan weer de stadsburcht van de emir en tenslotte zijn afschuwelijke gevangenis (laatste foto). Met de Sovjetrevolutie kwam aan zijn wrede almacht (en aan hemzelf) een einde.

Buchara is een levende stad met tal van oude medrese's (islamscholen), moskeeën en minaretten, en ook met tal van souvenirkraampjes en ambachtslieden die hier de vruchten van hun werk maken en verkopen. We woonden zelfs een zang- en dansshow bij, waar de vrouwen dansen (mannen dansen hier blijkbaar zelden of niet).

Vandaag zaten we zeven uur in de trein door de woestijn van Chiva naae Buchara. Daarom nog wat beelden uit Chiva. De laatste twee foto's zijn van op het terras van ons hotel in Buchara.

In de eeuwen van de oude Zijderoute ging het hoofdtraject voor de karavanen vanuit China via Samarkand en Buchara naar het Zuiden, om via Merv (nu in Turkmenistan) en Mashad en Teheran en Tabriz (nu Iran) het Midden-Oosten te bereiken. Een afsplitsing naar het Noordwesten leidde via Chiva naar het huidige Rusland.

Een halvedaguitstap naar een zomerpaleis van een khan uit de 19de eeuw, naar een zoutmeer waar we konden pootjebaden naast een woestijnburcht van voor onze tijdrekening en een eeuwenoude woongemeenschap van Turkmeense immigranten, waar hun leefwijze verduidelijkt werd. 's Namiddags stapten we nog wat rond in de periferie van de oude stad, met een reuzevlag en een oorlogsmonument en de "Schapenpoort" in de buitenstadsmuur. Tenslotte zien we koekjes die "en vrac" in de supermarkt verkocht worden, wat bij ons al lang niet meer kan.

De binnenstad van Chiva is als iets uit duizend-en-één nacht, en we zullen onze volgers meer dan ééns beelden ervan tonen.

Voor de leken in geschiedenis: Chiva was vele eeuwen lang een onafhankelijk khanaat (een staat die dooor een khan ofte koning geregeerd werd) tot het in de 19de eeuw door de Russische tsaren ingelijfd werd.

Een dagtocht vanuit Chiva naar zeven van de vijftig lemen forten die in de woestijn van Karakalpakstan verspreid liggen en die getuigen van meer dan tweeduizend jaar opeenvolgende rijken in het gebied. Ook kamelen en joerten zagen we, alsmede tal van katoenvelden waar de oogst volop bezig is.

Voor de leken in aardrijkskunde: Karakalpakstan of Zwartemutsenland is een autonome deelrepubliek binnen Oezbekistan, en de Karakalpakse taal is meer met het Kazachs verwant.

14 uur lang duurt de tocht met de nachttrein vanuit Tasjkent naar Chiva, meer dan duizend kilometer Westelijker. Urenlang doorheen een woestijnlandschap, en dan plots de Amoe Darja-rivier en we zitten in een grote oase met katoen en maïs en boomgaarden, en de eindhalte ligt naast de oude binnenstad van Chiva, die al van in de Sovjettijden een museumstad is. Vandaag tonen we onze lezers nog geen beelden van in de magnifieke binnenstad, maar wel van de buitenste stadspoorten en -muren en gebouwen aan de rand van de stad ...

In het moderne stadscentrum bezochten wij een aantal mooie parken en gebouwen, zoals het Operagebouw, en betraden twee musea: dat van de geschiedenis van Oezbekistan en dat voor de Grote Figuur van het land, Amir Timur (bij ons beter bekend als Timoer Lenk, de veroveraar, overigens een wrede man): hij legde de grondslagen voor de prachtige steden Samarkand en Buchara, die we later op deze reis zullen bezoeken. Vanavond vertrekken we met de nachttrein (14 uur) naar Xiva in het verre Westen van het land ...

Vandaag gingen we naar de wijk waar de meest representatieve en prestigieuze moskeeën en medreses liggen, waarvan de meeste recent gerestaureerd of gebouwd zijn en nog worden. Langs de straatjes van oud-Tasjkent gingen we dan naar de enorm uitgestrekte Chorsu-bazaar, waar we na een hele tijd ook nog lekker onder het volk gegeten hebben, met name plov en hasip (zoek maar op).

Voor de leken in aardrijkskunde: Oezbekistan ligt in Midden-Azië en tussen vijf andere stans, met name Kazakhstan, Kirgizistan, Tadzjikistan, Afghanistan en Turkmenistan, elk land is heel anders. Oezbekistan lag vroeger op de Zijderoute, waarlangs karavanen met allerlei koopwaren tussen China en het Midden-Oosten trokken.

Vandaag kwamen we na twee allebei vertraagde vluchten in de Oezbeekse hoofdstad Tasjkent aan. We vlogen er al meteen in met een maaltijd in een volks eethuisje nabij ons hotel, en daarna een lange wandeling naar de spectaculair mooi afgewerkte metro (de enige van Midden-Azië) en dan weer een wandeling doorheen de centrumparken met tenslotte een gekke busrit met lijn 38 naar de buurt van het hotel. We laten jullie mee genieten.