100 jaar

Dit gedicht is door Lejo van Kuijeren gemaakt voor mijn beste vriend en "kleine broertje"
Harrie de Jonge naar aanleiding van zijn gebeurtenissen als treinmachinist








klik op de foto voor
zijn verhaal in de
wandeling






een soort fantoompijn

(voor Harrie de Jonge)

'de verschrikkelijkste beelden
laten mij niet meer los
zei hij met angstige ogen'

slapen doe ik allang niet meer
want zelfs het dromen doet mij zeer
en dat was hem aan te zien ook

vanaf die dag in zijn bestaan
heeft hij geen treintje meer gereden
zijn angst werd werkelijk tot fobie
dat hij met niemand durfde delen...

een mens zo naar de verdoemenis zien gaan
wij (de collega's) zagen het met lede ogen aan
we stonden er apathisch bij en keken er naar
zoals bij zo velen geen handen om te helen

standbeeld of plakkette voor de vader die je nooit gekend hebt. Ik zou graag met lotgenoten,kinderen die hun vader nooit gekent hebben,in contact willen komen. Ik vraag mij af of het niet mogelijk is om een herkenningspunt te hebben waar je je vader kunt eren en eventueel herdenken. Er zijn al plaatsen voor slachtoffers van zinloos geweld of doodgeboren kinderen of oorlogslachtoffers enz.enz. Daarom zou ik graag iets willen hebben voor o.a.; bevrijdingskinderen,kinderen van duitse,japans of italiaanse soldaten,kinderen die hun vader nooit hebben gekent; o.a. reageerbuisbaby's adoptiekinderen. Vaak krijgen deze kinderen nooit een eerlijk antwoord over hun herkomst en moeten dan leven met een groot vraagteken. Ik ga de burgermeester van Enschede vragen of zoiets in het volkspark kan worden geplaatst Ik kom hier eerdaags verder op terug groetjes Jan Gerritsen geb. Bathoorn (eigenaar van deze site) Stuur Uw

een internet adresboek