vrijdag, 15 februari

Na enkel 1 nachtje op deze camping, die wel prachtig was, verlieten we de plek van Peniscola. De camping had een nog nooit geziene infrastructuur. Alle plaatsen waren aangelegd met een kunstgrastapijt. Mooi om zien en erg proper om op te kamperen. Yuna kent het al dat we beginnen op te breken en laat dan ook goed van haar horen door een klagend geluid te produceren alsof ze wil vertellen dat we haar zeker niet mogen vergeten en dat ze zeker en vast meewil. Alsof we haar zouden vergeten… zo’n schatje. Het is al wel gebeurd dat we haar drink- en etensbakje stuk reden met de auto of caravan of dat we het gewoonweg vergaten. Vanaf deze camping zaten we dadelijk op de grote weg en kon de rit van 180km beginnen. Af en toe zagen we de zee en van zee gesproken die hebben we al heel veel gezien tijdens onze reis. Maar telkens anders en anders. We ontdekten langs onze weg ook enkele gesnoeide wijngaarden die klaar waren om terug in bloei te komen. De wereld is toch zo mooi. Om 12.30u waren we op onze nieuwe camping in Vilanova. We passeerden een heel mooi meer toen we bijna toekwamen. We waren precies in Zwitserland. Ongelooflijk hoe groot dat deze camping is. We werden begeleid door een golfautootje naar onze plaats. Snel de caravan stabiel zetten en eerst eten. Nadien ons voortentje opstellen en snel was alles klaar zodat we wat in het zonnetje konden zitten. We kregen na een tijdje zin om ons eens naar het zwembad van de camping te begeven. Een goede frisse duik deed deugd en we genoten er ook van een heerlijk moment in de jacuzzi. Het deed ons denken aan thuis en we verlangden al stiekem naar ons huisje om er een goed massagebadje te nemen. Maar ja, de meeste dromen zijn bedrog… nog even wachten hiervoor. Na het zwemmen had Linda een heerlijke spaghetti gemaakt en konden we ons even voorbereiden op ons citytripje voor morgen, namelijk Barcelona. Ik ben benieuwd of deze wereldstad haar zal bevallen.

Stany

Vannacht kwam er weer felle wind opzetten die ook overdag flink bleef presteren.
Toen we onderweg waren, voelden we dat de caravan krachtige windstoten moest opvangen.
De palmbomen waaiden gevaarlijk met hun takken. We reden regelmatig vlak naast de kust. De
hoogbouw verraadde dat er weer een stadje aankwam. Gelukkig zagen we ook lange stroken strand zodat gelukkig de hele kust nog niet is volgebouwd.
Rond 2 u na de middag stonden we al op ons nieuwe plekje. We hoefden geen tent op te stellen want we logeren hier maar één nachtje.
Men had ons verzekerd dat Peniscola een mooi middeleeuws stadje was zodat we het zeker wilden bezoeken. Het stadje torende op zijn vestigingsmuren uit boven de zee. Als een stevige burcht vermande het zich tegen de felle wind. De wind was gigantisch. Hij floot letterlijk om onze oren, hij liet de gevouwen luifels wapperen en hij deed het zand van de bijhorende stranden opwaaien.
In de smalle straatjes waren we een beetje beschut maar eenmaal op de vestigingsmuren konden we wedijveren met de kracht van de wind. Toch genoten we van de mooie vergezichten over de stranden en de weidse zee. Vele huisjes verkeerden in vervallen staat maar ze waren er ook volop aan het renoveren. De vele cafeetjes en winkeltjes hadden hun deuren gesloten. Tijdens de zwoele zomer zal dit pittoreske stadje volop tot leven komen maar wij kwamen nu slechts enkele moedige toeristen tegen in de verlaten steegjes.
We zijn heel blij dat we Peniscola aan ons bezoekerslijstje konden toevoegen.
’s Avonds ging de wind liggen en werd het rustig op de camping.

Linda

Dit was onze laatste dag op de camping in Oliva. Op deze camping verbleven we 14 dagen. Morgen trekken we weer verder. We nemen de draad weer op om verder te reizen na onze korte onderbreking aan de Costa Blanca. Op de valreep wilden we Oliva zelf nog even bezoeken. De omgeving hadden we ruimschoots ontdekt maar het stadje zelf dat op 5 km van de camping ligt, was ons ontglipt. Toch kon het stadje ons niet bekoren. Hoge appartementen, lange lege straten en enkele supermarkten trokken onze aandacht maar brachten ons niet echt in vervulling. Ons bezoekje was dus slechts van korte duur maar we konden onszelf niet verwijten dat we Oliva over het hoofd hadden gezien.
Nog even vermelden dat gisteren zoals elke zondag, een sinaasappelboer op de camping kwam met een auto volgeladen met bakken oranje vruchten. Hij komt elke week langs om verse sinaasappelen te verkopen. Ze zijn zo bijzonder lekker, zo zoet en zo sappig dat we er niet konden aan weerstaan om nog enkele kilo’s te kopen om mee naar huis te brengen.
Na de middag namen we wat tijd voor onszelf en in de vooravond gingen we nog even langs bij de
Belgische kampeerders uit Herentals die we op onze camping leerden kennen.
Net voordat het begon te donkeren pakten we de voortent in zodat we morgen tijdig kunnen vertrekken.
’s Avonds genoten we nog even na van onze toffe periode in de provincie Valencia.

Linda

Joepie, het was weer windstil en de zon kwam erdoor. Vandaag hadden we onze vrienden uitgenodigd voor een etentje hier bij ons. Omdat er maar plaats voor twee is in onze voortent was dit reuzengoed dan konden we buiten zitten. Na het ontbijt begonnen we aan de voorbereidingen van het eten. Linda deed haar best om de slaatjes te maken en ik sneed het vlees. Rond 11u hadden we gedaan en konden nog even op het internet om onze mails te bekijken. De blog van gisteren werd toegevoegd zodat jullie ook kunnen volgen. Op de middag arriveerden onze gasten en konden we buiten in het zonnetje eerst lekker aperitieven. Als voorgerechtje toverde mijn keukenprinses een toast champignon uit haar hoge hoed. Daarna werd alles op de tafels geplaatst voor de wijnfondue. Onze gasten waren  er door verrast en vonden het beter smaken dan een gewone fondue in olie. We smulden tot we niet meer konden. Nadien deden we nog een lange strandwandeling met z’n allen en de twee honden. Yuna was natuurlijk teleurgesteld dat ze weer niet in zee mocht. Als we terug op de camping waren, werden de foto’s van de voorbije 2 weken nog uitgewisseld op harde schijven bij een tasje koffie en was het tijd om afscheid te nemen. Nadat ze vertrokken waren deden we nog snel de vaat en konden we genieten van ons avondje.

Stany

Na onze uitstap van gisteren hadden we vandaag weer een rustdagje ingelast. Rustig opstaan en genieten van het ontbijt met fluitende vogeltjes op de achtergrond. Buiten was er een fris windje en het zonnetje verschool zich achter de sluierwolken. Misschien was het tegen 10.30u beter. Dan begint de zon meestal goed op te warmen hier. We zochten op internet nog wat gegevens voor Barcelona en Peniscola. De middag was al snel voor bij en we reden eerst naar de winkel om onze ijskast nog eens bij te vullen. Nadien werden onze zetels buitengezet voor een kleinen siesta maar omwille van de frisse wind die nog steeds van de partij was, moesten we snel terug naar onze voortent verhuizen. Dan terug maar wat internetten en het was weer tijd voor het avondeten. De koppen werden nog eens bijeengestoken voor de planning van de komende dagen. We vertrekken hier terug nu dinsdag. Die 14 dagen hier zijn voor bij gevlogen. Dat is een teken dat we ons amuseren, nietwaar? Onze eindbeslissing was dan ook dat we ons tot dinsdag hier nog goed gaan vermaken.

Stany

’s Morgens waren we op tijd uit de veren omdat we weer een uitstap hadden gepland met Herman en Anne. Valencia was vandaag de topper. Zelfs de weg er naartoe was weer bijzonder want naast de tientallen appelsienplantages ontdekten we dat er in de buurt van Valencia ook een heleboel rijstvelden zijn. Daar hadden we nog nooit van gehoord maar het was wel indrukwekkend.
Valencia is de derde grootste stad van Spanje waardoor onze benen heel wat werk moesten leveren. We parkeerden de auto in een parkeergarage in de buurt van het nieuwste deel van de stad met zijn architectonische bouwwerken. De gebouwen lijken een beetje futuristisch maar het geheel is bijzonder indrukwekkend. Vooral de vele waterelementen brengen harmonie tussen de verschillende
unieke bouwsels. Het geheel is gelegen in een drooggelegde rivierbedding. De droge rivierbedding loopt langsheen de hele stad en vormt een groene zone waar je kan wandelen, fietsen, joggen, fitnessen en vooral genieten.
Na een fiks tochtje van 3 km stappen in de groene zone staken we de drukke weg over om ons onder te dompelen in het oude Valencia. De kathedraal bracht ons niet helemaal in vervoering maar de basiliek die zich vlakbij bevond, vonden we meer dan de moeite waard. Ze was gelegen aan een tof
pleintje. Na enig zoekwerk vonden we de weg naar een van de indrukwekkende stadspoorten van de stad. Alle poorten zijn weer even anders. Via deze poort kwamen we terug in de groene zone waar we op een zonnig plekje picknickten. We wandelden weer geruime tijd verder in de droge rivierbedding om daarna weer de veelzijdige stad in te duiken. Via de botanische tuin, stadspoorten en kerken kwamen we aan het meest unieke gebouw van Spanje: de Mercado Central. Het is de grootste en drukste overdekte markt van Spanje. Het wondermooie gebouw dateert van 1928. Ze verkopen hier groente, fruit, vis, vlees en vele streekproducten.
Ook het treinstation dat versierd is met sinaasappelmotieven werd aan het begin van de twintigste eeuw gebouwd en leunt vlak tegen een oud stierenarena. Na deze flinke stadswandeling was het tijd voor een break. ‘ Dos servesas, een koffie en een thee’ was de bestelling.
Na deze korte onderbreking geraakten we nog verzeild in een winkelstraat en  eindigden het stadsbezoek in een kleine markthal. Nu restte ons nog de trip terug naar de auto.
We waren allevier heel tevreden over onze ontdekkingstocht door Valencia. We zullen er nog over nakeuvelen de volgende dagen.

Linda

Zoals afgesproken met onze vrienden Herman en Anne gingen we vandaag op uitstap naar een dorpje in de bergen op 25 km van Benidorm. De wekker deed zijn best om ons wakker te maken. Na het ontbijt snel wassen en klaarmaken en tegen 10u waren ze hier op de camping. Vermits de meeste mobilehomebezitters een smart hebben, en onze vrienden ook, reden we met onze auto. Tegen 11.15u waren we ter plaatse. Onderweg waren we even gestopt om een foto te maken. We parkeerden de auto en deden een verkenning van het dorpje Guadelest. Heel prachtig met een mooi panorama op het beneden liggend meer met stuwdam. Met de zon als kleurenpalet levert dit mooie zichten op. Onze vrienden wisten Linda ook te verrassen met een museum van… wat dacht je? Een poppenhuismuseum. Zij waren hier al eens geweest. Op het gelijkvloers en eerste verdieping stonden mooie poppenhuizen opgesteld, waar Linda de nodige foto’s van nam. Op de tweede verdieping werden we met stomheid verslagen. Het huis was tegen een echte rots aangebouwd en in die rots waren miniatuurhuisjes uitgebeiteld. We konden er blijven naar kijken want telkens ontdekte je iets anders. Nadat we uitgekeken waren doolden we nog langs de pittoreske straatjes in het dorpje. Ook hier hebben de Spanjaarden het gesnapt dat er toeristen kwamen en waren ze aanwezig met souveniesrwinkeltjes. Uiteraard kochten we ook het een en het ander om de plaatselijke middenstand iets te gunnen. Natuurlijk ook omdat we iets moois vonden hé. Rond 13u doken we terug in de auto en reden we naar beneden om in het volgende dorp linksaf te draaien en terug de bergen in te rijden. Onze vrienden wisten een mooi en goed restaurant. Langs een kronkelend weggetje kropen we langzaam de berg op. Op de top was het restaurant gelegen. We konden er op een groot terras plaatsnemen en hadden een mooi uitzicht en konden zelfs het eiland Ibiza zien. We waanden ons precies in de Franse Alpen. Nadat we onze bestelling hadden gedaan besloten we toch om binnen te gaan zitten, omwille van de frisse lichte wind. Eten is in Spanje altijd uitgebreid en om lang stil te zitten wordt het dan wel te fris. We hadden geluk en konden binnen dichtbij de openhaard zitten, die er steeds brandt. Het eten werd ludiek opgediend en smaakte heerlijk. Ook het dessert overdonderde ons compleet. Toen we terug op de camping kwamen was de klok van zessen al gepasseerd. Avondeten moesten we echt niet meer doen, onze buikjes zaten zo rond als iets. Met de glimlach op onze gebruinde snoetjes vleiden we ons neer in de zetel en keken nog wat TV. Wat is het leven toch mooi…

Stany

We amuseren ons zo goed dat de tijd eindeloos voorbij vliegt. Zelfs op een geplande rustdag zoals vandaag vonden we geen tijd om onze blog te schrijven en te posten. Je kan moeilijk met heerlijk weer tijdens de dag binnen in de tent gaan zitten om een tekstje te schrijven. Dat zou zonde zijn. En dan komt er ’s avonds iets tussen en de dag is om voor je het weet. In de voormiddag genoten we van een klein fietstochtje hier rond de camping. Vanuit de bron waar we onlangs in gingen zwemmen loopt een riviertje dat zich bij vloed aansluit in de zee. We hadden al gezien dat er rare bushokjes stonden. Het zijn eigenlijk vissershuisjes. Het is een raar zicht maar tof bedacht in zo’n landschap. We hebben er enkele foto’s van genomen zodat jullie een idee kunnen vormen. Na de middag deden we een kleine siesta om nadien een wandeling op het strand te maken. Yuna was weer aan het trekken om in zee te kunnen, maar omdat het al later in de namiddag was lieten we het niet toe. Ze blijft lang nat, zodus. Met een smsje vroegen onze jongens om nog eens te skypen en haastten we ons naar de camping. Helaas kregen we na vele malen te proberen geen aansluiting met het internet. Dan maar even naar de receptie van de camping om de nodige info. Het was een probleem met de wind kregen we te horen. Na veel proberen zakte de moed in onze schoenen en gaven we het op. Met een smsje terug vertelden we onze jongens dat skypen niet ging. Ondertussen was het etenstijd geworden en was de dag weeral om. De tijd vliegt snel, gebruik hem wel…

Stany

Regen en wind waren vanmorgen onze vroege weerbodes. Het supermooie weer van de laatste dagen maakte plaats voor een winderige dag.
We zijn er met de auto op uitgetrokken. Herman en Anne waren onze gidsen. Ze loodsten ons naar een rommelmarkt. Omdat er vandaag weer hevige wind was, stonden er minder marktkramers dan gewoonlijk. Toch was het heerlijk om te snuisteren tussen de oude spulletjes.
In een wijnkelder konden we verschillende soorten wijn proeven: van droge roséwijn tot zoete witte wijn. Gelukkig hebben we zowat dezelfde smaak zodat we niet lang hoefden te beslissen welke wijn we zouden meenemen. Stany liep gepakt en gezakt achter me aan.
Na een mooi autoritje langs bloeiende amandelbomen en kale wijngaarden parkeerden we de auto
in Moraira. Ongelooflijk mooi hoe die bomen hier al volop bloeien. Moraira was een gezellig kuststadje. We kozen een restaurantje uit langs de haven. Het was heel gezellig om eens met z’n vieren te tafelen. De porties waren aan de kleine kant maar het smaakte wel lekker.
Op de terugweg passeerden we nog langs een grote Chinese bazarwinkel die je hier in grote getale

aantreft.
Deze dag was alweer voorbijgevlogen. Stany genoot ’s avonds nog van het spannende wereldkampioenschap veldrijden terwijl ik wat verder borduurde.

Linda

Ai ai ai, den eerste februari. Over 23 dagen zijn we terug in Belgie. Het is toch nogal voorbijgevlogen en eigenlijk heb je te weinig tijd om overal alles te gaan bekijken en te bezoeken. En dan maar te zwijgen dat je ook het hele land niet hebt bezocht maar enkel een kleine kustlijn hebt gevolgd. Om zulke landen zoals Frankrijk en Spanje en Portugal te bezoeken heb je misschien wel meer dan een jaar per land  nodig om elk hoekje en kantje te zien. Voor de middag deden we een klein blitzbezoek aan Denia. Op de middag waren we uitgenodigd bij onze vrienden Herman en Anne voor een BBQ. Het weer was prachtig en warm zodat we buiten konden eten. In korte broek en hemdje was het heerlijk en leek alsof het al een Belgische zomer was. Na de heerlijke BBQ met Duitse accenten, deden we een wandeling naar het strand van Gandia. Yuna was ook mee en keek ons meelijdend aan en we bergrepen haar. We lieten haar los en in een mum van tijd verdween ze in zee. Ze genoot er weer van met volle teugen. Na een kwartiertje riepen we haar terug. Op de weg terug deden we nog een terrasje aan de haven en de tijd deed ons beseffen dat we terug huiswaarts moesten keren. Wie denkt dat God enkel in Frankrijk leeft, heeft het wel mis hoor, ook hier in Spanje kan je leven als God in Frankrijk.

Stany

Vandaag was het weer een schitterende dag. Ik kan het zelf bijna niet geloven. We hebben het al altijd vrij goed weer gehad. Maar nu was het echt zomers.
Vandaag besliste ik dat ik toch naar de kapper zou gaan. Eigenlijk wou ik nog enkele weken volhouden tot we weer in België waren. Maar mijn haar werd echt te lang. Het werd een prettige ervaring bij de kapper. Met de nodige gebaren en enkele woorden frans en engels konden we duidelijk maken wat ik wilde. We moesten niet lang wachten en ik was tevreden met het resultaat. Vooral achteraan is het een flink stuk korter. Het voelt nu veel frisser.
Na de middag besloten we om een middagje aan het strand door te brengen. Ik vond het nog net wat frisjes want er kwam een windje opzetten maar Stany genoot van de heerlijke temperatuur. Ik kreeg maar niet genoeg van het lezen in mijn boek. Heerlijk om daar eens een namiddagje aan ’t strand voor uit te trekken.
In de vooravond beslisten we om de caravan toch nu al te verhuizen naar een nieuw plekje. We waren er iets langer mee bezig dan we aanvankelijk dachten maar nu kunnen we hier rustig blijven staan tot we weer verder reizen. Op dit plekje kunnen we langer nagenieten van het avondzonnetje. Ook bij dit lekkere zomerweertje moeten we de zon opzoeken. Want eens je in de schaduw komt, is het een stuk frisser.

Linda

De eerste ochtend wakker worden op onze nieuwe camping door het gekraai van de haan. Dat is wel weer iets nieuws. Ook in de verte hoorden we blaffende honden, die hier enkel gebruikt worden aan een ketting aan de buitenkant van de huizen voor bewaking. Het zonnetje kwam al piepen maar het is pas rond 10.30u dat het begint op te warmen. Rustig nuttigden we ons ontbijtje en maakten onze picknick klaar. Ik nam de fietsen van de caravan want om 12u hadden we afgesproken met onze vrienden Herman en Anne om naar La Font Salada te gaan. Ik hoor jullie nu al denken wat is dat nu weer. Het is een vijver niet zo heel ver vandaan die gevoed wordt door een warmwaterbron. Het water is er 24à 26 graden. Met z’n vieren vertrokken we dan op de middag met onze fietsen en via een klein ommetje door de sinaasappelvelden bereikten we ons eindpunt. De fietsen werden gestald en al snel zaten we met z’n allen in het warme water. Heerlijk zo in januari buiten kunnen zwemmen in het zonnetje. Het leven is weer veel te mooi zo. Een Engelsman was zo vriendelijk om wat foto’s van ons te nemen terwijl we in het water zaten. Op de rotsen aten we onze picknick op en lieten ons opdrogen. We hadden heel wat te vertellen want het was een tijdje geleden dat we elkaar nog zagen. Terug opgedroogd dronken we nog iets op het terras van de bar daar, want ook hier hebben ze gezien dat er toeristen komen. We kregen er heerlijke olijven bij. Rond 16u reden we terug huiswaarts en namen afscheid van elkaar. Herman en Anne zitten op een camping in Gandia, hier een uurtje fietsen vandaan. Na het douchen reden wij nog even naar de winkel in het stadje Oliva, 5km is nu niet zo heel veer. Nadien een lekker avondmaal. Het was vandaag een warme dag van wel 20 graden en zelfs als we gingen slapen was het nog steeds een hele zachte temperatuur.

Stany

Vandaag waren we weer op doorreis. Een camping net buiten Benidorm was de eindbestemming.
We reden een hele poos vlak naast de kust. Omdat we in noordelijke richting reden, lag de zee aan onze rechterkant en het binnenland met zijn heuvels aan onze linkerkant. De weg slingerde tussen de kustdorpen door. De hoogbouw viel ons weer onmiddellijk op. Ook op de bergflanken ontdekten we
heel der dorpjes. De bloesems van fruitbomen trokken weer onze aandacht. Echt fijn  om al dat moois te ontdekken.
Rond de middag bereikten we de vooropgestelde camping. Maar toen Stany een plekje voor ons ging bestellen, kwam hij wat teleurgesteld terug. De camping was volzet. De overwinteraars hadden geen enkel plekje voor de doorreizigers overgelaten deze keer. Wat nu? Misschien hadden we kunnen denken dat Benidorm extra druk was en hadden we op voorhand moeten reserveren. Maar daar was het nu te laat voor.
We beslisten om verder te trekken naar de volgende voorziene camping nog 57 km in noordelijke richting. Dat was een goede beslissing want nu konden we op deze camping in Oliva ineens 14 dagen blijven.
Even een rustpauze vooraleer we weer naar huis komen, zagen we wel zitten. De receptie op de camping was tijdens de siësta gesloten maar andere kampeerders vertelden ons dat we gerust een
plekje mochten uitkiezen. ( Hier waren er nog megaveel plekjes) We konden ons dan daarna op de receptie aanmelden. We gingen dadelijk aan de slag om onze voortent weer op te stellen. Terwijl we volop bezig waren, kregen we bezoek van onze vrienden Herman en Anne, die een beetje verderop vertoeven op een camping. Via sms hadden we ’s middags laten weten dat we onvoorzien vandaag al op weg waren naar Oliva. Ze waren in de buurt en vonden het leuk om ons te verrassen. En het was ook een leuk terugzien. We maakten al wat toffe afspraken voor de volgende dagen. Toen ze vertrokken en we de tent intussen in orde hadden, ging Stany ons inschrijven. Je raadt het nooit: het plekje dat we kozen kunnen we maar gebruiken tot 8 februari en we wilden blijven tot 12 februari. Nu moeten we dus op de camping zelf toch nog verhuizen. Maar ja, als dat ons enige probleem is!!!

Linda

De vorige week is eigenlijk voorbij  gevlogen. Het lijkt zo'nbeetje dat we hier nog niet zo lang staan op deze camping maar morgen moeten we alweer verder trekken. Het is hier echt zo’n mega grote camping maar toch zijn de plaatsen ruim en zit je echt wel rustig. We denken dat de camping wel een km lang is en dan heb je links en rechts zijstraatjes met de verschillende plaatsen. We zitten aan de achterkant en we zijn dus snel bij de Mar Menor.  Yuna kunnen we hier ook heel goed uitlaten op 2 reusachtige zandvlakten naast de camping. Voor de middag hebben we nog genoten van een rustig momentje aan onze caravan en na de middag zijn we een grote wandeling gaan maken naar het dorpje dat we in de verte zagen liggen. Yuna genoot ervan dat ze vrij kon rondlopen. Ze was dan ook ’s avonds blij dat ze languit in haar mandje kon rusten. In het dorpje ernaast was het weer echt een spookdorp. Alle rolluiken neergelaten en geen horeca te bespeuren. We rusten er even uit op de mooie dijk met zijn palmbomen en keerden daarna terug huiswaarts. Gezellig namen we het aperitief en ons avondmaal en viel de avond over de camping.

Stany

Met de fiets zetten we koers naar de plaatselijke markt. Na een kwartiertje fietsen zagen we de mensen allemaal naar dezelfde plaats stromen. Op die manier moesten we niet zoeken naar de locatie van de markt. Alle mensen leken mooi opgekleed en erg uitgelaten. Ik denk dat ze het fijn vinden om naar de zondagsmarkt te gaan. Nadat we de fietsen hadden vergrendeld, stapten we langs de kramen. Het was een heel gezellige markt met veel variatie. De markt was behoorlijk omvangrijk en bood veel diversiteit aan kleding, sieraden, lederwaren en textiel. Hier en daar konden we iets leuks op de kop tikken voor enkele euro’s. Het was tof om te aanschouwen of fijn om te aanhoren hoe de marktkramers hun waren aan de man brengen. Het was een markt zoals een markt hoort te zijn.
Als we weer aan de caravan waren, was het tijd voor een aperitiefje. Het lukte om er buiten van te genieten. Ook ons dinertje konden we in ’t zonneke verorberen. Na de middag maakten we met Yuna nog een wandeling langsheen la Mar Menor. Het is erg rustgevend om te wandelen met uitzicht op het water. Er waren een heleboel sporters aan de gang met windsurfen of kitesurfen.  Het was erg rustig onderweg zodat Yuna even zonder leiband kon lopen. Nadien kwam er weer wat wind opzetten zodat we toch maar weer in de voortent doken. Da’s ook best gezellig. We konden ook nog wat skypen met onze jongens. Da’s altijd heel fijn om met hen wat nieuwtjes uit te wisselen. Bedankt voor de fijne babbel, jongens!