woensdag, 1 mei

De laatste dag van april trokken we er op uit naar Saint-Tropez. Het lag op fietsafstand maar omdat we Yuna meenamen gingen we met de auto.
Op weg naar de zuiderse badplaats was het behoorlijk druk. De laatste 4 km was het zelfs filerijden. Wat moet dat in de zomer niet zijn??? We parkeerden ons net buiten het centrum en stapten met de hond naar de stadskern. Op het grootste plein van Saint-Tropez was het markt maar dat was geen optie met Yuna er bij. Dat is een beetje te druk voor ons meisje.
Kuierend langs verschillende straatjes kwamen we aan de oude vissershaven. De huizen er rond zijn in mooie, vrolijke pastelkleuren geschilderd. Rond het haventje is een mooie wandeldijk aangelegd. Het zonnetje deed vandaag erg haar best. Het voelde aangenaam op ons snoetje. We namen echt de tijd om de bedrijvigheid van het haventje vanop de dijk gade te slaan. Bootjes kwamen aan of kozen voor de wijde zee. Via kleine steegjes die als een wirrewar in mekaar overvloeiden, kwamen we aan de stadsrand waar een grote trap naar de citadel leidde. Er was aangegeven dat de citadel tot eind juni gesloten was. De omgeving rond de trap was heel mooi. Het leek een wel een park maar dan één waar de grasveldjes bezaaid zijn met kleurige veldbloemen. Dat was de ideale plek voor onze picknick.
Toen we na de middag weer terug langs het haventje wandelden begonnen velerlei artiesten hun creaties ten toon te stellen.
Op de terugweg reden we een ommetje langs een vuurtoren. Vandaaruit hadden we een mooi zicht op de baai met de stranden van Saint-Tropez.

Linda

StanyTja, het kan hier ook regenen in het zuiden. Misschien maar goed voor de mensen die hier leven ook. We zijn dus opgestaan in de regen en in de loop van de voormiddag begon het dan stilaan even op te klaren met erachter weer een buitje. Omdat onze voortent ook een spons was op de grond, bleven we in de caravan. Het grondzeil laat wel geen vocht door, maar de ondergrond is hier enorm nat, zoals op alle plaatsen op de camping hier. Na de middag trokken we met de auto en Yuna naar Grimaud-Port. We vonden snel een parkingplaatsje en trokken op verkenning. Het is hier een klein beetje zoals in Venetië. Kleine bruggetjes en straatjes verwikkeld tussen waterweggetjes. Hier en daar werd de weg onderbroken door een hek. Dit is dan privédomein. Er lagen ook een paar geweldige yachten en vele kleinere bootjes. De rijkdom laat zich hier wel zien. Nadien reden we naar Grimaud zelf, een oud middeleeuws dorpje op een heuvel eigenlijk. Door zijn bezienswaardigheid hebben ze een grote parking net buiten het dorpje moeten aanleggen. Te voet bereikten we het centrum met zijn kleine steile straatjes. De ruïne van de burcht toornde zich heer en meester over het dorp zodat een bezoekje niet kon ontbreken. Gelukkig bereikten we onze caravan zonder een spatje regen gezien te hebben. Tijdens de avond kregen we helaas nog wel enkele buien te verwerken. Dus maar lekker binnen gebleven dan.

Stany

Gisteren hadden we geluk dat we Marseille konden bezoeken tussen de buien door maar vandaag bleef het bijna de hele dag nat.
Toch besloten we om onze geplande reisdag uit te voeren. Dus weer opkramen en opstellen. Deze keer met de nodige druppeltjes. We hadden geluk dat de uitgekozen momenten van opkramen en opstellen nog niet de felste regenbuien waren. We waren tevreden over onze timing. Als alles opgesteld was, mocht het er op los regenen. En dat deed het ook.
Onderweg kwamen we een heel bijzonder huisje tegen. We stopten even om foto’s te nemen die we jullie dan ook graag tonen. De creatieveling was vast iemand die zich weer een beetje Gaudi waande.
We bevinden ons nu in Grimaud een 10-tal km van het gekende Saint-Tropez.
Na de middag bleven we gezellig binnen. Gewoon wat tijd voor onszelf. Lekker computeren, borduren, radio luisteren of lezen. Het kon allemaal.
Zou het nu morgen en overmorgen nog regenen??? Of lacht de zon ons weer toe. Jullie horen het wel.

Linda

De nacht was droog gebleven, geen buien, maar toen we ontwaakten begon het terug. Jammer. Wat zouden we gaan doen? Zouden we het wagen om naar Marseille te gaan of niet? We beslisten van wel. We reden met de auto naar het stadje Aubagne dat zo’n 30km van Marseille gelegen is. Daar namen we de bus die ons bijna in het centrum van Marseille afzette op de place Castellane. De vriendelijke chauffeur toonde ons de weg naar de Vieux Port. Het was een kwartiertje wandelen via de Rue de Rome en de winkelstraat Rue st Ferrol. Aan de Quai Des Belges van de Vieux Port probeerden de vissers hun vangst aan de man te brengen. Een vrouw riep zelfs , allez koop dan toch, dan kan ik naar huis. Grappig wel. Via de Quai du Port bemerkten we het bekende restaurant Miramar waar je voor 60€ p/p een Bouillabaisse kan eten, een kruidige bouillon met 6 soorten vis. Daar waagden we ons maar niet aan.
Van hieruit trokken we verder naar Le panier, het oude stadsgedeelte. Oude straatjes en het armenhuis Vieille Charité trokken onze aandacht. Van hieruit konden we ook de Notre Dame zien liggen aan de andere kant van de stad en gelegen op een heuvel. We besloten om deze tocht te wagen. Na enig klimwerk bereikten we de top, ons middagmaal kwam goed van pas om terug op krachten te komen. Daarna bezochten we de Crypte en de Basiliek. Ze was prachtig. Bovenaan de Basiliek staat een enorm gouden standbeeld van de H. Maria van 10 ton. Geloof het of niet maar in de basiliek waren zelfs toiletten en een restaurant gevestigd. Langs een andere weg daalden we weer af naar de Vieux Port om ons te begeven naar een wijk met allemaal zuiderse winkeltjes. We zaten precies in Afrika. Moe en voldaan trokken we weer naar de plaats waar we onze bus naar huis konden nemen. Juist op tijd , want dan begon het terug te regenen. We hadden veel geluk gehad vandaag. We genoten ’s avonds nog na van onze herinneringen.

Stany

Vannacht had het een paar keer geregend maar toen we opstonden klaarde het wat op. Dat kwam goed uit want vandaag reisden we weer verder. Het inpakken verliep vlotjes zodat we op tijd konden vertrekken.
Stany loodste ons weer door mooie wegen langs de Camargue. Het vlotte goed tot hij ineens merkte dat we een rivier ‘de Rhône’ over moesten en er alleen een veerpont was. Gelukkig verliep alles heel
vlotjes op de drijvende brug. Met auto en caravan reden we op het pont. In een mum van tijd waren we aan de overkant. Toen we de brug afreden, begon het weer te regenen. Het landschap veranderde van een heuvelige naar een bergachtige omgeving. De weg slingerde zich langs de bergwanden.
Toen we aan de camping aankwamen, hield het gedruppel op. Zo konden we de voortent droog opstellen.
In deze nieuwe omgeving gingen we weer op zoek naar een supermarkt. Dat is elke keer weer een zoektocht. Ook in de winkels zelf is het zoeken naar de diverse artikelen. Geen enkele winkel is hetzelfde.
Weer thuis begon ik te koken. En na een lekker avondmaal installeerden we ons in de zetels om te genieten van de rust want het was een druk dagje geweest.

Linda

Vannacht had het een paar keer geregend maar toen we opstonden klaarde het wat op. Dat kwam goed uit want vandaag reisden we weer verder. Het inpakken verliep vlotjes zodat we op tijd konden vertrekken.
Stany loodste ons weer door mooie wegen langs de Camargue. Het vlotte goed tot hij ineens merkte dat we een rivier ‘de Rhône’ over moesten en er alleen een veerpont was. Gelukkig verliep alles heel
vlotjes op de drijvende brug. Met auto en caravan reden we op het pont. In een mum van tijd waren we aan de overkant. Toen we de brug afreden, begon het weer te regenen. Het landschap veranderde van een heuvelige naar een bergachtige omgeving. De weg slingerde zich langs de bergwanden.
Toen we aan de camping aankwamen, hield het gedruppel op. Zo konden we de voortent droog opstellen.
In deze nieuwe omgeving gingen we weer op zoek naar een supermarkt. Dat is elke keer weer een zoektocht. Ook in de winkels zelf is het zoeken naar de diverse artikelen. Geen enkele winkel is hetzelfde.
Weer thuis begon ik te koken. En na een lekker avondmaal installeerden we ons in de zetels om te genieten van de rust want het was een druk dagje geweest.

Linda

Vandaag reden we op uitstap naar het Stadje Arles. Dat is hier zo’n 36 km vandaan. We namen een kleine binnenweg zodat we een beetje door de Camargue reden. Dat is zalig om te zien, kilometers ver zie je dan niets dan enkel maar natuur. Even buiten Les Saintes Maries de la Mer zagen we roze flamingo’s rustig pootje baden in een van de vele meertjes. We namen ons fototoestel en plaatsten de telelens erop. Als we te dicht bij kwamen schrikten ze even op zodat we hun prachtig kleurenpalet van hun pluimen konden bewonderen. Even verder moesten we weer halt houden om de pracht van enkele jonge stieren, die te grazen stonden in een wei, te fotograferen. De natuur is hier wel mooi en eenvoudig. Er bestaat hier in de streek een mooi gezegde :” Langzaam in de morgen en rustig aan in de middag. “ Mooi toch, maar wij zijn dit niet zo gewend. We kwamen aan in Arles en zochten een rustig plaatsje net buiten het centrum. Yuna was ook van de partij. Al snel vonden we het infokantoor voor een stadsplannetje. De straat oversteken en we waren in het oude stadsgedeelte. Op de place de la republique bevond zich het stadhuis en het klooster van Saint Trophime. Vervolgens door de smalle autovrije straatjes vonden we onze weg tot bij de Rhone rivier. In een park aten we onze boterhammetjes op en zochten toen de weg naar het Amphitheater. Mooi gerenoveerd met rondom vele restaurantjes en winkeltjes. Even verder vonden we dan het Theatre Antique. Dit waren overblijfselen van een vroeger monument ,maar er worden ook nu nog voorstellingen in gegeven. Om onze citytrip te beëindigen bezochten we nog een oud ziekenhuis waar Vincent van Gogh ooit nog verzorgd werd. Rond 14u waren we weer thuis en namen even rust. Daarna trokken we met de fiets nog naar ons dorpje Saint Maries De La Mer. Het was maar even fietsen tot het centrum. Hier is het precies alle dagen feest. Vele kleine winkelstraatjes met afwisselde dito restaurantjes. We konden ook naar boven op de Kerk en geloof het of niet, maar ik heb met Linda op de nok van de kerk gezeten en heel de wereld aanschouwd, gelijk Palieter. We hadden zo een mooi panorama op de Camarque. Daarna terug naar huis voor aperitiefke en lekker avondmaal.

Stany

Dit gelooft ge nooit, ga nu maar is efkes zitten. Wat ik nu vertel is echt waar en heb ik niet verzonnen. Gisteren zagen we op een soort infobord van de camping dat er een chasse aux oeufs was en dat men zich moest aanmelden op de receptie vandaag. Ik moest er toevallig zijn en vroeg of dit met een echt geweer was? Ze keek me verbaasd aan en ik zei dus die chasse aux oeufs, is dat schieten op eieren? Toen moest ze lachen en verdedigde zich door te zeggen dat dit voor de kinderen paaseieren zoeken was. Dat ze hier een drie weken te laat zijn heb ik maar niet verteld. Bij ons doen ze dat met Pasen zelf, hé. Maar ja, culturen zullen verschillen, nietwaar. Vandaag deden we nog eens een rustdagje en in de voormiddag gingen we nog even de plaatselijke supermarkt een beetje plunderen want dat was weer nodig. We brachten mosselen mee en genoten heerlijk in ons voortuintje van de lekkere zelfbereide mosseltjes. Na de middag hielden we siësta  en daarna deden we nog eens een plonsje in het zwembad buiten. In het begin even wat fris maar na een tijdje was het heerlijk. Morgen zullen we hier weer vertrekken en dus was het even tijd om de navigatie op punt te zetten in de auto. De dag was weer heel snel om en eigenlijk is er heel veel rust niet aan te pas gekomen. Maar we voelen het toch want we hebben deze week weer heel wat gedaan en gezien hier in de streek. Met pijn in het hart kroop ik ’s avonds in mijn bedje want Barcelona had verloren met zware cijfers. Messi had zijn dagje niet maar ja, dat gebeurt bij mij ook al eens denk ik dan maar…

Stany

Vandaag bezochten we Montpellier, de hoofdstad van Languedoc- Roussilion. Onderweg hielden we eerst halt in Sète. Dat is een havenstadje aan het meer de Thau. Het stadje is tussen de zee en het meer gelegen. Kanaaltjes lopen doorheen Sète. We kuierden langs de kades van de kanalen en zagen weer vele boten en hoorden weer krijsende meeuwen. Hoewel we deze taferelen al in meerdere havenstadjes zagen, gaat het ons zeker niet vervelen. Er is telkens weer wat nieuws te ontdekken.
’s Middags aten we ons lunchpakketje met uitzicht op de zee. Dat was een fijne ervaring.
Na de middag reden we  richting Montpellier. We vonden een geschikt parkeerplaatsje en konden van daaruit wandelen tot het hartje van de stad: Place de la Comédie. Dit is een reusachtig plein met aan één zijde het enorme gebouw van de opera. Het is een bruisend plein met tal van terrasjes. De straatjes rondom het plein zijn grotendeels autovrij en je kan er gezellig wandelen. Omdat het siësta-time was, waren er weer veel winkels gesloten met tralies voor de deuren. Het is niet zo dat we de winkels allemaal binnenlopen maar eens in een etalage piepen, vinden we wel fijn. Die vergrendelde ramen en deuren zijn niet zo aantrekkelijk.
Na een korte wandeling door het centrum bereikten we een triomfboog die opgericht was ter ere van de Zonnekoning. Omdat de triomfboog blijkbaar niet genoeg was, is er ook nog een reusachtig standbeeld van Lodewijk XXIV te paard. Dit is gelegen in een soort stadspark. Het park herbergt het Chateau d’eau. Dat is een echte blikvanger. Achter de watertoren bewonderden we nog een aquaduct.
Via de triomfboog wandelden we de stad weer in. Stilaan begon de stad weer tot leven te komen omdat de middagpauze voorbij was.
Aan de rand van de stad ontdekten we nog een groot bouwproject dat opgetrokken is op een vroeger militair terrein. Het lijkt wel een kleine stad aan de rand van de grote stad. Rond een 1 km lange boulevard zijn grote woonblokken opgericht. Het frappante is dat alles in Romeins-Griekse stijl
is opgetrokken. Fonteinen en standbeelden doen ons ook aan die historische periode denken. Aan de westzijde leidt een trap de bezoekers naar een winkelcentrum. Aan de oostzijde is de glazen poortboog een echte blikvanger. Het is een replica van de Arc de Triomphe in Parijs.
Montpellier heeft weer een bijzondere indruk nagelaten. We zijn blij dat we de stad bezocht hebben.

Linda

Even wat stoom aflaten vandaag. Rustig ontbijten en even was huishoudelijke taken gedaan. Wasje, plasje enz. Ook een kleine reparatie aan de rits van de voortent was nodig. De deur is al zo vaak open en dicht gedaan dat ze het even liet afweten gisterenavond. Maar het is terug in orde nu. Voorlopig toch. Het zonnetje was terug even van de partij met een heel zacht briesje. Het is een verschil met gisteren. Na een heerlijke grill op de plaat namen we onze fietsen voor een tochtje naar Cap D’Agde. Het is hier niet zo heel ver vandaan. En de fietspaden zijn ook goed, maar je moet ze wel telkens zoeken. We lieten onze fietsen achter aan het begin van de promenade die langs de binnenbaai van Cap D’Agde kronkelt. We waren verwonderd dat hier nog zoveel winkeltjes open waren op een zondag. Rustig kuierend verkenden we het badplaatsje. De zon was ondertussen terug achter de vele wolken gekropen maar de temperatuur was toch al beter dan gisteren. Thuisgekomen genoten we dan ook van een warm drankje. Na het avondeten nog een rustig avondje thuis en een beetje plannen voor morgen.

Stany

Oei, vandaag weer een dagje zonder zon. Gelukkig hadden we aan onze jassen gedacht toen we vertrokken op uitstap. We bezochten 2 grotere steden en 1 dorpje vandaag. We startten met het dorpje dat aan het meer van Thau ligt. Het dorpje Meze had een markthal en op het grote plein ervoor was het vlooienmarkt. We waren er toevallig op uitgekomen. We struinden even de verschillende kraampjes af maar konden geen schatten op de kop tikken. Langs kleine straten kwamen we aan het meer. Het water had een donkere kleur omdat er vandaag geen zonneke was. Ook de lucht was grauw zodat het meer er niet echt aantrekkelijk uitzag.
Pézenas was de volgende stopplaats. Het was enorm druk op de parkeerplaatsen. Al gauw merkten we dat de zaterdagse markt doorheen het ganse centrum de oorzaak van de parkeerellende was. Maar ons Stanneke heeft een zesde zintuig voor vrije plekjes zodat we niet al te lang moesten zoeken. Doordat de markt was opgesteld op pleinen en in de straten kregen we niet het volledige stadsbeeld te zien. De oude binnenstad bleef een beetje gespaard van kraampjes zodat we toch even tot rust konden komen in de smalle straatjes. Er waren vele pittoreske plekjes te ontdekken. Scheve muren, open luiken, bloeiende klimplanten en stenen bogen geven een stad als deze iets bijzonders.
Bij het verlaten van de binnenstad kochten we aan een marktkraampje een chocoladebroodje en een rozijnenkoek. Zo hadden we snel een middaghapje dat we op een bank in een parkje verorberden.
Na de middag reden we naar Béziers. Deze stad kon ons minder bekoren. De grote kathedraal was robuust, donker en grijs. Een binnentuintje grenzend aan een klooster was best verrassend. Vanaf deze tuin had je ook een uitzicht over de Orbe en het Canal du Midi.
Via enkele smalle, saaie straten met grote, hoge gebouwen bereikten we de Allée Paul Riquet.
De brede laan is omgeven door gebouwen uit de 19de eeuw. In het midden prijkt een bronzen beeld gewijd aan de gelijknamige stichter ‘Paul Riquet’ van het Canal du Midi.
Op de terugweg moesten we nog even inkopen doen. Het was een drukke bedoening om op zaterdag
naar de supermarkt te gaan. Gelukkig vonden we aan de caravan weer volledige rust en konden we alle indrukken van vandaag weer een plekje geven.

Linda

Schip ahoi, schip ahoi, schip ahoi. Vandaag was het de grote waterdag. Na het ontbijt maakten we ons zeewaardig. Een stevig ontbijt van spek en eieren zorgden voor een goed begin. Wat is dat nu weer, hoor ik jullie al denken. Vandaag hadden we een ganse dag op het water geboekt. Om 09.45u waren we aan onze rederij waar onze boot de Millesime op ons lag te wachten. We kregen een nederlandstalige vertaling van wat ons die dag te wachten stond. De tocht vertrok vanop de rivier L’Hérault richting zee. Als we op het einde van  de rivier de zee ingingen bonkten de golven op de voorsteven. Langs de kustlijn van Le Grau D’ Agde vaarden we richting Cap D’Agde. Een beetje in zee was het Fort Brescou gelegen. Dit was vroeger een gevangenis. We maakten een tochtje langs het Fort om zijn hoge muren en toren te kunnen aanschouwen. Een beetje verder kwamen we voorbij de havengeul van Cap D’Agde. Net daarlangs lag er een  strand van zwart zand, wat een restant was van een vulkaan uitbarsting. Je zag duidelijk de vorm van de vroegere krater. Indrukwekkend eigenlijk. Daarna gingen we terug landinwaarts op de stroom L’Herault tot aan de barrage van Agde. De boot draaide zich en meerde aan zodat we de tijd kregen om Agde te bezoeken en in een restaurant dat we bijgeboekt hadden ons middagmaal te nuttigen. Helaas was het een beetje beginnen regenen zodat we besloten om iets te gaan drinken alvorens te gaan eten. Tegen 12.30u namen we plaats op een afgesloten ponton van het restaurant. Heerlijk toch , eten op de rivier. Het eten was heerlijk , voorgerechtje, hoofdschotel, kaas tussendoortje met een flesje wijn erbij en dessert en koffie en thee. Om stipt 14.15u pikte de boot ons terug op voor het vervolg. Via een sluis bereikten we het Canal Du Midi. En een eindje verder via een tweede sluis konden we verder naar het meer De Thau varen. Tussen het dorpje Marseillan en Mèze konden we de oesterbanken van dichtbij bewonderen. We meerden even aan om een bus gepensioneerden af te zetten in Marseillan en met weinig volk aan boord vaarden we rustig terug naar onze eindbestemming. Onderweg werden we nog getrakteerd op oesters en een glaasje witte wijn. Daar niet alle deelnemers oesters lustten, konden we ons tegoed doen aan een paar extra oestertjes. De schipper zou ze anders toch maar overboord kappen, zei hij. Rond 18.15u meerden we terug aan en namen onze stalen rossen om terug huiswaarts te keren. Wat was het een geweldige belevenis en mooie dag.

Opschuiven was vandaag de boodschap. We verlieten onze plek in Narbonne-Plage. Via een kleinere weg op de kaart schoven we langzaam op zodat we Narbonne  links lieten liggen. De streek was prachtig. Overal zagen we de wijngaarden liggen. Op TV hoorden we zeggen dat Belgie het uitverkoren land zou worden voor wijnbouw wegens de opwarming van de aarde. Helaas hoorden we van onze laatste wijnboer die we bezochten dat zijn wijngaard maar 52Ha was. Als je dan bedenkt hoe we dat in Belgie zouden bekokstoven om met ons kleine landje Frankrijk te gaan evenaren, dan…??? Via Beziers bereikten we onze eindbestemming Grau Agde. Agde heeft eigenlijk drie gehuchten, Agde City, Grau Agde en Cap D’ Agde. We werden op onze nieuwe groene gezellige familiecamping heerlijk ontvangen en mochten zelf ons plaatsje uitkiezen. Wat was het hier weer prachtig in vergelijking met onze vorige camping. De caravan werd snel op zijn plaats gezet waarna we nadien lekker genoten van een middagmaal. Nadien, in het lekkere zonnetje, onze hele installatie gedaan, zodat we rond 14u klaar waren. Dan nog wat kleinere klusjes en prutskes gedaan en geloof me of niet maar ik had nauwelijks de tijd gehad om eens iets te drinken. Linda moest ermee lachen. Ik ging ook nog even langs bij kapster Linda en toen we beiden een heerlijk douchke genomen hadden reden we nog even naar de winkel op zo’n 3km om wat voorraad in te slaan. Tijd daarna voor ons welverdiend aperitiefke en ons avondmaal. Het weer is hier prima en dat maakt een mens gelukkig…

Stany

We waren vandaag op tijd op want we zouden 2 steden en een schilderachtig dorpje bezoeken. We waren tijdig op weg naar Carcasonne. De Cité, een hogergelegen deel van de stad, is een ommuurd middeleeuwse geheel. Langs enkele grote poorten kan je de stad te voet bereiken. Vele torens prijken in de omwallingsmuur. Restaurants en bars liggen verspreid langs de verschillende straten en pleintjes. In de hoofdstraat zijn er ook talloze kleine winkeltjes waar vandaag heel wat toeristen een kijkje gingen nemen. De kathedraal trok onze aandacht. Vooral de 2 bouwstijlen vielen ons op. Het donkere schip van de kerk was opgetrokken in romaanse stijl terwijl de zijbeuken baadden in het licht van de glasramen in gotische stijl. Kuierend langs de vele kleine straatjes en langsheen de muren van dit historische monument genoten we tenvolle van al het moois dat we te zien kregen.
De volgende stopplaats was het schilderachtig dorpje Lagrasse. Het dorpje was in de loop van de eeuwen erg afhankelijk van een klooster dat zich aan de andere oever van de rivier bevond. Vooraleer we een mooie wandeling maakten langsheen het dorpje en het klooster, picknickten we op een zonnig plekje. De kleine omweg die we maakten om het dorpje te kunnen bezichtigen, was zeker de moeite waard.
Na de middag bereikten we Narbonne. Narbonne was vroeger een welvarende haven maar door de verzanding van de haven is het nu eerder een gezellig toeristenstadje.
In het oude stadscentrum staat het stadhuis naast het paleis van de aartsbisschop. Ze worden gescheiden door de Passage de l’ Ancre. Via nog een andere passage kwamen we aan de kathedraal. Ook deze kathedraal konden we bezoeken. Grote Vlaamse wandtapijten hingen er verspreid aan de hoge kolossale muren. De kathedraal is nooit helemaal voltooid zodat er enkele muren rechtstaan die niet afgewerkt zijn.
We passeerden het Canale de la Robine om een oude markthal te bewonderen. Ze is gebouwd in 1907. De architectuur is heel bijzonder. Na de middag was de hal gesloten maar in de voormiddag vindt er elke dag een markt plaats.
Stilaan werd het tijd om weer naar de camping te rijden want daar wachtte ons hondje op haar avondmaal.
Morgen trekken we weer een stukje verder. We zijn benieuwd naar ons volgende stekje.

Linda

Waw, vandaag gingen we met de fiets op stap. Hier in de buurt ligt een mooi fietspad naast de grote weg. ’s Morgens fietsten we nog ingeduffeld met trui of jas naar Narbonne-plage. Vanaf het fietspad konden we de zee al waarnemen in al haar kleuren. Kleine golfjes rolden ritmisch op het brede strand. We bereikten een mooi haventje waar de bootjes lagen te smachten om weer eens zeevaardig te mogen zijn. Hun namen zoals, Merry fisher, Sea-master en Le soleil d’or liegen er niet om.
’s Middags lunchten we aan onze tent.
Na de middag trokken we naar de andere kant richting Gruissan. Onze jassen konden we inmiddels thuislaten. We fietsten langs de uitgestrekte wijngaarden van La Clape. De wijnstokken hebben in een week tijd een hele metamorfose ondergaan. De kale stokken kregen mooie frisgroene uitschieters. Het is echt fijn om de natuur te zien ontwaken.
Gruissan is een stadje dat gebouwd is rond een rots waarop de toren van Barberousse het weidse uitzicht over zee en land waarneemt. We waagden een klim naar de ruïne van de toren en werden ruimschoots beloond met een blik over de zoutmijnen, de zee en de rotsen van het kartsgebergte van La Clape.
Op de terugweg kregen we wat te maken met een frisse noordoostenwind maar dat kon onze fietspret niet onderdrukken.

Linda

Haast hadden we niet vandaag. Een verplaatsing van ongeveer 100km en we mochten op de camping blijven zolang we wilden. Eventueel tot ’s avonds. Dat is het voordeel om in het voorjaar te reizen. De ochtenddauw hing nog op de voortent als we opstonden, maar dat hinderde ons niet. We hebben ons hier deze week prima vermaakt. Leven zoals God in Frankrijk was hier zeker op zijn plaats. De week was ook snel voorbij gevlogen. Rond 10.30u vertrokken we en trokken naar Narbonne-plage. Dat zou onze nieuwe uitvalbasis worden om een nieuwe streek te verkennen. Als ik met mijn busje naar of van Spanje kwam zag ik langs de snelweg de vele verlichte wegjes liggen naast de zee en was mijn droom om dat eens te gaan verkennen. Dit was de uitgelezen kans om dit te bevestigen. We reden langs de kleinere wegen langsheen de kustrand. Wat gaf me dit een wonderlijk gevoel. Nu weet ik wat die imaginaire beelden der fantasie in werkelijkheid zijn. Het is een prachtig landschap om, wie er de tijd voor heeft, te verkennen. Thanks God dat ik die tijd nu kreeg. We reden langsheen de Etang de Canet et de Nazaire,  en de Etang de Leucate ou de Salse om dan via de Etang de Bages en de Sigean naar Narbonne-Plage te rijden via de Montagne de la Clape. Een ritje van ongeveer 100 km dat de moeite waard was. Moeiteloos vonden we onze camping waar we door hulp van een Duitser op onze plaats gezet werden. De eerste plek was door de regen van de voorbije week hier heel erg doorweekt. De wielen zakten er gewoon in. Wij kwamen van 100 km verder en hadden geen regen gezien. Raar toch, hé, wat een kleine afstand kan doen. De voortent werd gezet en we waren weer klaar voor de volgende uitdaging. Het zal ook hier wel plezant worden.

Stany

We hebben deze week al veel gedaan. De week is voorbij gevlogen en we nemen vandaag dan eens even een adempauze. Tegen 10u reden we even naar Argeles plage om er een wandelingetje te maken. Hier is ook een mooie dijk zodat we langs het strand mooi de zee konden bewonderen. Wisten jullie dat er in de middellandse zee geen getijden zijn? Nu wel hé. Na ons wandelingetje trokken we naar de winkel om weer wat proviand in te slaan. Dan konden we genieten aan onze tent van een heerlijk aperitiefke en een namiddagje in de zon. We konden wat rusten en Linda kon genieten van een leuk namiddagje knutselen. Ook ’s avonds was de temperatuur nog heerlijk aangenaam. De deur van de caravan bleef dan ook lang geopend zodat we frisse lucht binnenkregen. Deze camping is een echte oase van rust midden in het groen en zeer rustig. Als verder alles zo weer gaat verlopen dan gaan we een leuke tweede reis beleven. Dat belooft.

Stany