Archief

Vanmorgen waren alle wolken verdwenen. En het zonnetje schitterde aan de hemel. Het was even geleden dat het ’s morgensvroeg al zonnig was. We besloten om vandaag met de fiets naar Pisa te gaan. Het was een mooi fietstochtje langs rustige baantjes. In Pisa zelf  leek het drukke verkeer op ons af te komen. Daarom beslisten we om onze fietsen ergens te stallen en de stad te voet te verkennen. We hadden de perfecte straat uitgekozen want na een korte wandeling kwamen we op het grote Piazza Miracoli. Op dit grote plein huist de wereldberoemde toren. Iedereen kent de toren van Pisa maar als je hem in het echt ziet is hij betoverend, attractief, charmant, feeëriek en innemend. We waren er beiden van onder de indruk. We hebben hem langs alle kanten bekeken en bewonderd.
Naast de toren pronkt de grote dom. Die is geometrisch heel strak gebouwd en omdat de toren en de dom zo dicht bij mekaar staan, is het spel van horizontale en schuine lijnen nog fascinerender.
Vrij snel dreven wolken bij mekaar en werden we getrakteerd op een heuse plensbui. Overal doken paraplu’s  op en zochten de mensen een schuilplaatsje. Na een kwartiertje leken de wolken het op te geven maar ze bleven dreigend hangen.
We hadden in het portaal van baptisterium geschuild. Dit is een rond gebouw dat aan de buitenzijde rijkelijk versierd is. We hadden vandaar een mooi zicht op de voorgevel van de dom. We namen dan ook nog een kijkje in de dom. Elke keer weer ben je verbaasd hoe ze zo’n grote gebouwen konden bouwen zonder alle moderne en technische machines van onze tijd. Langsheen het grote plein stonden ontelbare kraampjes met allerlei aandenkens aan hun stad. Torentjes op T-shirts, op bierglazen, op pennenzakjes, op petjes of op shoppingtassen. Je kan het zo gek niet bedenken of er prijkte een scheve toren op.
De stad zelf sprak ons niet zo bijzonder aan. Maar het mirakelplein zal nooit uit ons geheugen verdwijnen.
Toen we onze fietsen bereikten was het weer zachtjes aan het regenen. We verwachtten dat we kleddernat zouden thuiskomen maar het leek wel een waar mirakel: het klaarde helemaal op in de richting van ons thuisfront. We genoten met volle teugen van het fietstochtje terug.
De wolken haalden ons achteraf wel in en trakteerden ons de hele avond op malse regenbuien maar dat kon ons niet meer deren. We waren droog thuisgeraakt en daar waren we blij om.

Linda

Vannacht had het nog een paar maal flink geregend. Je slaat dan in zo’n caravan wel een oog open, maar het went wel zodat je snel terug indommelt. Ook toen we opstonden was het nog met buitjes lichtjes aan het regenen. Na het ontbijt klaarde het plots een klein beetje op en het zonnetje wou komen piepen. We besloten om het erop te wagen een uitstapje naar Lucca te doen. We namen de auto en reden via Pisa naar Lucca, zo’n 33km hier vandaan. We parkeerden onze auto op een betaalparking en trokken te voet verder. Het stadje is omwald door vesten zoals bij ons in Lier. Via, de juiste poort, ( vingerwijzing naar de stad Lier) belandden we in het stadje. De vele toeristen werden dadelijk opgemerkt. We volgden een beetje een wandelroute uit een van onze gidsboekjes. Ook hier zijn er grote gebouwen , pallaza’s, waar te nemen.  Winkelstraatjes ontbraken niet. Langsheen een paar mooie straatjes ontdekten we de Piazza dell’ Anfiteatro, een ovaal plein dat terug opgebouwd was naar het voorbeeld van een oude arena. Heel mooi. Nadien ploften we neer op een gezellig terrasje en bestelden we een pizza met een karafje wijn van de streek van Lucca. We vervolgden onze weg langs de grote winkelstraat en bezochten de Dom die op een eveneens mooi pleintje gelegen was. Via een deeltje van de vesten liepen we terug naar de auto. We reden verder naar Collodi. Hier is het geboortedorp van Pinokkio. De richtingspijlen leidden ons naar het pretpark. We hielden even halt maar het park is echt voor kleine kinderen bedoeld. In het dorpje zelf was er helaas niet veel te zien zodat we terug huiswaarts keerden. De dag was zonder regen gebleven maar ’s avonds kregen we toch nog enkel buitjes te verwerken.

Vannacht heeft het flink geregend. De druppels tikten regelmatig op de caravan.
Toen we buitenkwamen zag alles er grauw en grijs uit. Het meer lag er mistroostig bij. Het gras rond de caravan voelde drassig. Er stond ook een felle wind.
Gelukkig hadden we een rustdagje voorzien en hoefden we niet op pad.
Na de middag bleef het zelfs droog en maakten we een wandelingetje in de buurt.
Een frisse neus halen deed deugd. We haalde ons hartje op door het gewoon wat rustig aan te doen.
Hoewel het ’s avonds weer hevig begon te regenen planden we wat uitstapjes voor de volgende dagen. Morgen trekken we naar Lucca, ons eerste uitstapje in het mooi Toscane.

Linda

Het kabbelende riviertje met kleine watervalletjes wekte ons rond 8u. We genoten van ons ontbijt, terwijl Yuna met lokkende ogen naar het water keek. Helaas moesten we vandaag weer verder trekken. We zagen dat er nu vele caravans aan het inpakken waren die ook gingen vertrekken. Bij het verlaten van de camping was er dan ook even sprake van file. Je moet de auto even op de weggetjes plaatsen om de caravan aan te pikken , en dan kunnen de anderen natuurlijk even niet door. Maar niemand maakt zich hierover boos. Toen we bijna terug op de hoofdweg van ons dorpje waren zagen we dat er een Nederlandse caravan een ongelukje had met een Italiaan. Ze waren bezig de verzekeringspapieren in te vullen. We moesten een lange klim maken alvorens we de SS1, de hoofdweg, bereikten. Dan terug langzaam slingerend door de vele bochtjes de weg vervolgen. Rond 13u vonden we eindelijk een plaatsje waar we konden eten. De hoofdweg was nu ook beter berijdbaar geworden zodat we onze snelheid een beetje konden opvoeren. Het landschap is hier ook terug naar de vlakke kant. Vlotjes naderden we Pisa. Onze camping lag voorbij het stadje. Langs de randweg zagen we de scheve toren opduiken. Toen we de hoofdweg verlieten naar ons dorpje Coltano was het langzaam rijden. De weg was hier zo hobbelig dat je precies dronken werd zonder gedronken te hebben. Via een zandpad bereikten we onze camping die gelegen is aan een meer. De receptie was gesloten maar een papier op de ruit vertelde ons dat we een plekje mochten uitzoeken. De voortent werd onmiddellijk opgesteld want het weer was precies aan het keren. We hadden een beetje sneller gewerkt en tegen 15u waren we klaar. Daarna gaan inchecken en naar de winkel. Het was een grote winkel waar we terug onze voorraad konden inkopen. Toen we ’s avonds binnen zaten begonnen de buitjes te komen.

Stany

We waren vroeg uit de veren want we gingen met de trein naar Genova. Omdat het een lange treinreis was wilden we op tijd vertrekken. Toen we aan het station aankwamen merkten we al direct dan onze geplande trein niet kwam opdagen. We moesten een half uurtje wachten en konden dan een trein nemen tot in Sestri Levante om daar over te stappen op een trein naar Genova.
Om 11.00, na een treinreis van 2 uur, arriveerden we in de havenstad. We wandelden eerst langs een grote boulevard met aan weerszijden enkele winkelketens. Via een kleinere straat kwamen we aan het grootste plein van de stad ‘ Piazza de Ferrari’. Na een grondige observatie van het plein doken we de oude stadskern in. Kleine smalle straatjes wisselden mekaar af. Pittoreske winkelpandjes op de onderste verdiepingen doen bijna vergeten dat de bovenbouw dikwijls onderkomen is. Vele gebouwen staan leeg wat een beetje griezelig overkomt.
Eens we de kleine straatjes verlieten kwamen we aan de Via Garibaldi. Deze straat herbergde verschillende oude pallazo’s. De buitenkanten waren vaak opgesmukt met wapenschilden en arcades maar die maakten niet zo direct een bijzondere indruk. Gelukkig stonden er een aantal deuren open en kon je de binnenplaatsen betreden. Wat we daar zagen is met geen woorden te beschrijven. ‘Pracht en weelde om ter meest’ was waarschijnlijk het motto toen deze gebouwen in de vroegere eeuwen werden opgetrokken. De koepels waren beschilderd met uitgestrekte fresco’s. Beeldhouwwerken in alle formaten sierden de nissen of de trappen. Stoere zuilen gaven het gebouw nog een groter aanzien.
Eén pallazo stelde zelfs zijn deuren open omdat er nu een winkel met  peperdure huishoudartikelen
gevestigd was. Het interieur was intact gebleven. Het was subliem. We vonden alle gouden decoraties niet allemaal supermooi maar het ademde zo’n sfeer uit van vervlogen tijden dat je het bijna mooi ging vinden. Het was zo imposant!!! We waren echt blij dat we de kans hadden gekregen om zo’n pallazo te mogen bezoeken. Er moeten heel wat rijke families in Genova gewoond hebben.
Op de trappen van een gesloten kerk aan een klein fraai pleintje vulden we onze magen. Na de middag gingen we op zoek naar de haven. Die was best bijzonder. Het was er ook gezellig druk. Langs de kade stonden verschillende mannen van Afrikaanse origine met hun koopwaren ( vooral zonnebrillen). Ik vraag me steeds af of ze daar iets mee kunnen verdienen. Toen de politie patrouilleerde, namen ze in een mum van tijd hun tafeltje onder de arm en verscholen zich tussen de geparkeerde auto’s. Weg alle kraampjes. Maar de politie was amper verdwenen of ze kwamen druppelsgewijs weer hun plekje innemen. Gekkenwerk, vind ik dat.
We namen nog een kijkje in de zuidelijke straten van de stad. Ook hier ontdekten we enorme monumentale gebouwen.
Doorheen kleine straatjes begaven we ons in noordelijke richting om daar in het volgende station weer de trein te nemen. Na anderhalf uur schommelen en dommelen in de trein, kwam het campingbusje ons weer oppikken aan het station.
Genova is een boeiende stad die we zeker niet hadden willen missen.

Linda

La bella Italia, zo noemen ze het hier. Eigenlijk zitten we hier in een klein afgelegen dorpje dicht tegen de zee. Niettemin hebben ze hier een klein winkeltje zoals ik zaterdag al zei. Onze behoefte hunkert naar een grootwarenhuis eigenlijk, maar je past je aan en je doet het met wat je hebt. Hoe de mensen hier hun leven leiden zal ook aangepast zijn aan de normen die ze hier hebben. In elk geval hadden we nog genoeg om ons lunchpakketje te maken voor vandaag. We trokken om 09.30u terug met het shuttlebusje van de camping naar het station met in ons kielzog een koppel Nederlanders die ons de avond ervoor inlichtingen hadden gevraagd over de streek. In het station een kaartje intikken in een betaalkast is hier een hele bedoening en vergt wel wat tijd. Niet zoals bij ons in België dus. We namen er de trein naar Vernazza, in het nationale park, om er te beginnen aan onze tweede voettocht waar we gisteren halt hielden. We moesten een klein beetje zoeken waar de tocht begon, en kregen dadelijk de nodige portie trappen te verduren als opwarming. Dan de natuur in met af en toe zicht op zee. Wondermooi en best een beetje vermoeiend passeerden we twee oude dametjes. Ik kon het niet laten om hun even aan te spreken en ze waren al om 08.30u aan hun tocht begonnen waar onze eindbestemming was. Geweldig. Vol goede moed trokken we verder. Iedereen begroette elkaar met een “ good morning” in het voorbijgaan. Echt tof. Bijna aan onze eindbestemming dook dan het dorpje Corniglia op. We waren hier gisteren ook geweest om het te bezoeken, maar van deze kant uit was het ook super mooi. Als je het van ver ziet zijn de kleuren van de gebouwen wondermooi, maar als je ze van dichtbij ziet zie je de vochtplekken en stukken verf die gelost zijn. In het dorpje aangekomen genoten we van ons lunchpakketje en wachtten we op het pendelbusje naar het station. Omdat de tijd stilaan op raakte besloten we om snel te voet naar beneden te trekken om onze trein naar het volgende dorpje nog te kunnen halen. We moesten de baan verlaten om via een S-bochten systeem van trappen af te dalen. We haalden nog net op tijd de trein naar Manarola. Via een tunnel van het station bereikten we het dorpje. De kleine bootjes lagen hier gewoon geparkeerd in de hoofdstraat tussen de winkeltjes. Leuk om zien wel. Aan het kleine haventje hadden we een mooi uitzicht op zee en natuur. We deden ook een paar kleinere steegjes aan en trokken nadien  terug met de trein naar het volgende dorpje Riomaggiore. Ook hier lagen de bootjes in de straat te wachten op hun volgende vaart. We konden ook een heel klein beetje genieten van het pad de Via dell Amore. Helaas afgesloten door gevallen rotsblokken, die de doorgang beletten. We genoten nog van een goed terrasje en keerden gelukkig terug huiswaarts. Het shuttlebusje kwam ons aan de winkel terug oppikken en dan was het tijd om de avond in te zetten. Mijn keukenprinsesje toverde weer met wat weinigs een heerlijk maal uit haar hoge hoed. En Yuna was gelukkig dat ze ons terug zag.

Stany

Eerst en vooral willen we vandaag aan alle moekes en mama’s een hele fijne moederdag toewensen.

Een nieuwe dag met nieuwe energie. Dat was nodig want vandaag hebben we een prachtige uitstap gedaan. We waren er alle twee vol van.
We planden een dagje uit naar de Cinque Terre. Dit is een beschermd nationaal park langsheen de Middellandse zee. In het park liggen een vijftal oude dorpjes. Ze zijn bereikbaar met de trein of je kan van het ene dorpje naar het andere wandelen.
Vanop de camping bracht een shuttlebusje ons naar het station in Deiva Marina. Daar moesten we  een kaartje kopen in een tabaccoshop. Je gelooft het niet maar in de winkel waren de kaartjes uitverkocht en de automaten in het station leken buiten werking. De aanhouder wint en we vonden toch een automaat die het deed.
Vier stationnetjes verder in Monterossa bereikten we het nationale park. Daar kochten we een 2-daags ticket waarmee we alle wandelpaden, treinverbindingen en pendelbusjes konden gebruiken.
We maakten kennis met het eerste dorpje. De smalle straatjes huisvestten fel geschilderde huizen. De kerk stond op een centraal plein. Het dorpje maakte zich op om de zondagse gasten te ontvangen. Lekkere kruidige geuren hingen rond de restaurantjes. De souvenirwinkeltjes puilden uit van typische Italiaanse prullaria. Het was er al gezellig druk.
We zochten het beginpunt van de wandeling naar het volgende dorp Vernazzo. Het zou een wandeltocht worden van 2 uur. De tocht begon vlak naast de kust met grote rotsachtige trappen. We moesten enkele bergruggen overbruggen. We begonnen erg moedig aan de wandeling maar algauw begon de klim serieus te worden. Gelukkig sprak het prachtige landschap van bergen, baaien en de zee ons moed in. Dit hadden we voor geen geld willen missen. De veldbloemen langsheen het smalle pad toonden zich in hun mooiste kleuren. De acacia’s  die volop in bloei stonden verspreidden een zoete geur die je niet kon negeren. Onderweg vond Stany het mooiste picknickplekje dat ik me kon voorstellen. Een grote rotsblok in een riviertje met op de achtergrond een watervalletje werd onze
lunchplaats. Onze bokes smaakten dubbel zo lekker dan anders. Na deze stop werd de weg minder zwaar en de verschillende kleuren van de begroeiing en de zee bleven mekaar afwisselen. Eindelijk konden we een glimp opvangen van het volgend kleurrijke dorpje. We onderscheidden de huisjes en een haventje. Nu kon de afdaling beginnen.
Dit dorpje was nog gezelliger dan het vorige. We trakteerden onszelf op een terrasje zodat we wat konden uitrusten.
Het volgende dorpje Cornoglia bereikten we met de trein. Een pendelbusje bracht ons van het eenzame stationnetje naar het dorpje een beetje hogerop. Het dorpje was op de kliffen gebouwd.
In de hoofdstraat waren de huizen in een pittig kleurtje geverfd maar in de straatjes die zich achterin
verscholen kon je geen likje verf bespeuren. Van op een pleintje aan de rand van het dorp hadden we weer een weids en machtig uitzicht over de zee. We konden langsheen de kliffen een vleugje van het volgende dorpje bespeuren. Daar gaan we morgen naar toe.
Na een uurtje bracht het busje ons weer naar het station. De terugreis met de trein duurde vrij lang maar onze dag kon niet meer stuk. Alles wat we gezien, gevoeld, geproefd en geroken hebben, was super!!!
En als kers op de taart: morgen gaan we gewoon op ontdekking in de twee volgende dorpen.
Dit was een moederdag om niet gauw te vergeten.

Linda

Tja,gisteren was het een vermoeiende dag voor me en daarom had de wijze raad der wijzen besloten om vandaag een rustdagje in te lassen. Dat was wel nodig want ik was eigenlijk ”kapot” van het rijden gisteren. Ik rij héél graag, maar dat urenlang aanschuiven was er een beetje te veel aan. We waren eigenlijk op het zelfde uur wakker als normaal. Het zonnetje scheen de voortent binnen terwijl we lekker ontbeten. Een goede douche nadien en het ging al een stukje beter. We reden daarna met de auto naar ons dorpje hier om wat inkopen te doen. Er was maar een klein supperetje. Dus als we hier lang zouden staan dan, is het voor onze normen eigenlijk armoede troef. Maar niet getreurd. We redden het wel. In de voormiddag luisterden we wat naar radio 2 via onze satelliet. Dat is altijd prettig om zo wat radio in je eigen taal te kunnen beluisteren. We moeten dan wel de TV aanzetten om radio te luisteren, maar dat geeft niet. Na het middagmaal lieten we Yuna in het riviertje, dat de camping doorkruist, spelen. Het was ook de moment om haar eens goed te wassen met shampoo. Ze heeft dit dan wel snel door en laat dat niet zo maar doen. Koekjes helpen hierbij dan wel. Buiten konden we nog wat lezen en genieten. We vroegen nog wat raad aan de campingbaas voor onze uitstapjes hier. Tegen de avond overtrok het wat en begon het lichtjes af en toe te regenen. Toen we net in ons bed lagen hadden we welgeteld ook 1 donderslag gehoord en dat was het dan.

Stany

Ai, ai, we reisden vandaag weer verder. We hadden 200 km voor de boeg. Niks ergs als je deze afstand over de autobaan doet maar onze weg leidde vlak langs de kust. Alle kuststadjes moesten we trotseren. Het verkeer in Italië is erg druk. Al vanaf de eerste minuten stonden we in file. Het voordeel was dat ik dan nog een foto kon nemen van het stadje Imperia wat we gisteren bezochten. De meeste chauffeurs hebben weinig geduld. De vele scooters ritsen overal tussendoor en lijken van alle kanten te komen. Deze rit vergde heel wat aandacht van mijn privéchauffeur. We deden over de hele rit 7 uur. Kan je je voorstellen: 7 uur rijden om een afstand van 200 km te overbruggen?
We hadden onderweg prachtige uitzichten over de verschillende baaien. De weg buigt zich langsheen al die verschillende stranden. De bergen en rotsen strekken zich hier uit tot aan de zee zodat we vaak
moesten klimmen en dalen.
De stad Genova lieten we links liggen. We namen even de autobaan om deze stad te mijden anders waren we nog langer onderweg geweest. Op deze korte afstand over de snelweg moesten we door talloze tunnels. Het bergachtige landschap is daar de oorzaak van.
Rond 16.30 kwamen we aan op een leuke camping. Een snelstromend riviertje doorkruist het kampeerterrein. We kozen snel een plekje uit en stelden ons voortentje op. Na het avondeten hadden we eindelijk rust met een glaasje Chianti.

Linda

Vandaag was het een speciale dag, we zouden weer naar een ander land trekken, Italië. De hele strook van de Franse zuidkust hadden we nu ook gezien. We waren op tijd opgestaan zodat we op tijd konden vertrekken. Rond 10u verlieten we de camping en begaven ons richting Nice om zo via Monaco naar de Italiaanse grens te rijden. De reis verliep vlotjes en om 14u bereikten we onze nieuwe camping De Wijnstok in Imperia. Je zou denken dat de camping onder Nederlands bewind is maar dat is niet zo. Helaas moesten we ongeveer 45min wachten want ze hielden hun siësta. We kregen een plaatsje toegewezen en omdat we maar 1 nachtje bleven en het goed weer was draaiden we de luifel open. Daarna reden we met de auto tot Imperia, Yuna mocht ook mee zodat ze haar loop ook eens had vandaag. Al snel hadden we een plaatsje gevonden voor de auto en doken we het oude stadsgedeelte in. Het was weer klimmen geblazen. Hier en daar was er wel al wat gerestaureerd. We hadden geen enkel winkeltje gespot maar toen we aan de haven kwamen veranderde dit wel. Via de wandelweg naast de zee bereikten we de auto terug en reden naar ons huisje. Onze eerste avond in Italië was begonnen…

Stany