vrijdag, 17 mei

Vannacht heeft het flink geregend. De druppels tikten regelmatig op de caravan.
Toen we buitenkwamen zag alles er grauw en grijs uit. Het meer lag er mistroostig bij. Het gras rond de caravan voelde drassig. Er stond ook een felle wind.
Gelukkig hadden we een rustdagje voorzien en hoefden we niet op pad.
Na de middag bleef het zelfs droog en maakten we een wandelingetje in de buurt.
Een frisse neus halen deed deugd. We haalde ons hartje op door het gewoon wat rustig aan te doen.
Hoewel het ’s avonds weer hevig begon te regenen planden we wat uitstapjes voor de volgende dagen. Morgen trekken we naar Lucca, ons eerste uitstapje in het mooi Toscane.

Linda

Het kabbelende riviertje met kleine watervalletjes wekte ons rond 8u. We genoten van ons ontbijt, terwijl Yuna met lokkende ogen naar het water keek. Helaas moesten we vandaag weer verder trekken. We zagen dat er nu vele caravans aan het inpakken waren die ook gingen vertrekken. Bij het verlaten van de camping was er dan ook even sprake van file. Je moet de auto even op de weggetjes plaatsen om de caravan aan te pikken , en dan kunnen de anderen natuurlijk even niet door. Maar niemand maakt zich hierover boos. Toen we bijna terug op de hoofdweg van ons dorpje waren zagen we dat er een Nederlandse caravan een ongelukje had met een Italiaan. Ze waren bezig de verzekeringspapieren in te vullen. We moesten een lange klim maken alvorens we de SS1, de hoofdweg, bereikten. Dan terug langzaam slingerend door de vele bochtjes de weg vervolgen. Rond 13u vonden we eindelijk een plaatsje waar we konden eten. De hoofdweg was nu ook beter berijdbaar geworden zodat we onze snelheid een beetje konden opvoeren. Het landschap is hier ook terug naar de vlakke kant. Vlotjes naderden we Pisa. Onze camping lag voorbij het stadje. Langs de randweg zagen we de scheve toren opduiken. Toen we de hoofdweg verlieten naar ons dorpje Coltano was het langzaam rijden. De weg was hier zo hobbelig dat je precies dronken werd zonder gedronken te hebben. Via een zandpad bereikten we onze camping die gelegen is aan een meer. De receptie was gesloten maar een papier op de ruit vertelde ons dat we een plekje mochten uitzoeken. De voortent werd onmiddellijk opgesteld want het weer was precies aan het keren. We hadden een beetje sneller gewerkt en tegen 15u waren we klaar. Daarna gaan inchecken en naar de winkel. Het was een grote winkel waar we terug onze voorraad konden inkopen. Toen we ’s avonds binnen zaten begonnen de buitjes te komen.

Stany

We waren vroeg uit de veren want we gingen met de trein naar Genova. Omdat het een lange treinreis was wilden we op tijd vertrekken. Toen we aan het station aankwamen merkten we al direct dan onze geplande trein niet kwam opdagen. We moesten een half uurtje wachten en konden dan een trein nemen tot in Sestri Levante om daar over te stappen op een trein naar Genova.
Om 11.00, na een treinreis van 2 uur, arriveerden we in de havenstad. We wandelden eerst langs een grote boulevard met aan weerszijden enkele winkelketens. Via een kleinere straat kwamen we aan het grootste plein van de stad ‘ Piazza de Ferrari’. Na een grondige observatie van het plein doken we de oude stadskern in. Kleine smalle straatjes wisselden mekaar af. Pittoreske winkelpandjes op de onderste verdiepingen doen bijna vergeten dat de bovenbouw dikwijls onderkomen is. Vele gebouwen staan leeg wat een beetje griezelig overkomt.
Eens we de kleine straatjes verlieten kwamen we aan de Via Garibaldi. Deze straat herbergde verschillende oude pallazo’s. De buitenkanten waren vaak opgesmukt met wapenschilden en arcades maar die maakten niet zo direct een bijzondere indruk. Gelukkig stonden er een aantal deuren open en kon je de binnenplaatsen betreden. Wat we daar zagen is met geen woorden te beschrijven. ‘Pracht en weelde om ter meest’ was waarschijnlijk het motto toen deze gebouwen in de vroegere eeuwen werden opgetrokken. De koepels waren beschilderd met uitgestrekte fresco’s. Beeldhouwwerken in alle formaten sierden de nissen of de trappen. Stoere zuilen gaven het gebouw nog een groter aanzien.
Eén pallazo stelde zelfs zijn deuren open omdat er nu een winkel met  peperdure huishoudartikelen
gevestigd was. Het interieur was intact gebleven. Het was subliem. We vonden alle gouden decoraties niet allemaal supermooi maar het ademde zo’n sfeer uit van vervlogen tijden dat je het bijna mooi ging vinden. Het was zo imposant!!! We waren echt blij dat we de kans hadden gekregen om zo’n pallazo te mogen bezoeken. Er moeten heel wat rijke families in Genova gewoond hebben.
Op de trappen van een gesloten kerk aan een klein fraai pleintje vulden we onze magen. Na de middag gingen we op zoek naar de haven. Die was best bijzonder. Het was er ook gezellig druk. Langs de kade stonden verschillende mannen van Afrikaanse origine met hun koopwaren ( vooral zonnebrillen). Ik vraag me steeds af of ze daar iets mee kunnen verdienen. Toen de politie patrouilleerde, namen ze in een mum van tijd hun tafeltje onder de arm en verscholen zich tussen de geparkeerde auto’s. Weg alle kraampjes. Maar de politie was amper verdwenen of ze kwamen druppelsgewijs weer hun plekje innemen. Gekkenwerk, vind ik dat.
We namen nog een kijkje in de zuidelijke straten van de stad. Ook hier ontdekten we enorme monumentale gebouwen.
Doorheen kleine straatjes begaven we ons in noordelijke richting om daar in het volgende station weer de trein te nemen. Na anderhalf uur schommelen en dommelen in de trein, kwam het campingbusje ons weer oppikken aan het station.
Genova is een boeiende stad die we zeker niet hadden willen missen.

Linda

La bella Italia, zo noemen ze het hier. Eigenlijk zitten we hier in een klein afgelegen dorpje dicht tegen de zee. Niettemin hebben ze hier een klein winkeltje zoals ik zaterdag al zei. Onze behoefte hunkert naar een grootwarenhuis eigenlijk, maar je past je aan en je doet het met wat je hebt. Hoe de mensen hier hun leven leiden zal ook aangepast zijn aan de normen die ze hier hebben. In elk geval hadden we nog genoeg om ons lunchpakketje te maken voor vandaag. We trokken om 09.30u terug met het shuttlebusje van de camping naar het station met in ons kielzog een koppel Nederlanders die ons de avond ervoor inlichtingen hadden gevraagd over de streek. In het station een kaartje intikken in een betaalkast is hier een hele bedoening en vergt wel wat tijd. Niet zoals bij ons in België dus. We namen er de trein naar Vernazza, in het nationale park, om er te beginnen aan onze tweede voettocht waar we gisteren halt hielden. We moesten een klein beetje zoeken waar de tocht begon, en kregen dadelijk de nodige portie trappen te verduren als opwarming. Dan de natuur in met af en toe zicht op zee. Wondermooi en best een beetje vermoeiend passeerden we twee oude dametjes. Ik kon het niet laten om hun even aan te spreken en ze waren al om 08.30u aan hun tocht begonnen waar onze eindbestemming was. Geweldig. Vol goede moed trokken we verder. Iedereen begroette elkaar met een “ good morning” in het voorbijgaan. Echt tof. Bijna aan onze eindbestemming dook dan het dorpje Corniglia op. We waren hier gisteren ook geweest om het te bezoeken, maar van deze kant uit was het ook super mooi. Als je het van ver ziet zijn de kleuren van de gebouwen wondermooi, maar als je ze van dichtbij ziet zie je de vochtplekken en stukken verf die gelost zijn. In het dorpje aangekomen genoten we van ons lunchpakketje en wachtten we op het pendelbusje naar het station. Omdat de tijd stilaan op raakte besloten we om snel te voet naar beneden te trekken om onze trein naar het volgende dorpje nog te kunnen halen. We moesten de baan verlaten om via een S-bochten systeem van trappen af te dalen. We haalden nog net op tijd de trein naar Manarola. Via een tunnel van het station bereikten we het dorpje. De kleine bootjes lagen hier gewoon geparkeerd in de hoofdstraat tussen de winkeltjes. Leuk om zien wel. Aan het kleine haventje hadden we een mooi uitzicht op zee en natuur. We deden ook een paar kleinere steegjes aan en trokken nadien  terug met de trein naar het volgende dorpje Riomaggiore. Ook hier lagen de bootjes in de straat te wachten op hun volgende vaart. We konden ook een heel klein beetje genieten van het pad de Via dell Amore. Helaas afgesloten door gevallen rotsblokken, die de doorgang beletten. We genoten nog van een goed terrasje en keerden gelukkig terug huiswaarts. Het shuttlebusje kwam ons aan de winkel terug oppikken en dan was het tijd om de avond in te zetten. Mijn keukenprinsesje toverde weer met wat weinigs een heerlijk maal uit haar hoge hoed. En Yuna was gelukkig dat ze ons terug zag.

Stany

Eerst en vooral willen we vandaag aan alle moekes en mama’s een hele fijne moederdag toewensen.

Een nieuwe dag met nieuwe energie. Dat was nodig want vandaag hebben we een prachtige uitstap gedaan. We waren er alle twee vol van.
We planden een dagje uit naar de Cinque Terre. Dit is een beschermd nationaal park langsheen de Middellandse zee. In het park liggen een vijftal oude dorpjes. Ze zijn bereikbaar met de trein of je kan van het ene dorpje naar het andere wandelen.
Vanop de camping bracht een shuttlebusje ons naar het station in Deiva Marina. Daar moesten we  een kaartje kopen in een tabaccoshop. Je gelooft het niet maar in de winkel waren de kaartjes uitverkocht en de automaten in het station leken buiten werking. De aanhouder wint en we vonden toch een automaat die het deed.
Vier stationnetjes verder in Monterossa bereikten we het nationale park. Daar kochten we een 2-daags ticket waarmee we alle wandelpaden, treinverbindingen en pendelbusjes konden gebruiken.
We maakten kennis met het eerste dorpje. De smalle straatjes huisvestten fel geschilderde huizen. De kerk stond op een centraal plein. Het dorpje maakte zich op om de zondagse gasten te ontvangen. Lekkere kruidige geuren hingen rond de restaurantjes. De souvenirwinkeltjes puilden uit van typische Italiaanse prullaria. Het was er al gezellig druk.
We zochten het beginpunt van de wandeling naar het volgende dorp Vernazzo. Het zou een wandeltocht worden van 2 uur. De tocht begon vlak naast de kust met grote rotsachtige trappen. We moesten enkele bergruggen overbruggen. We begonnen erg moedig aan de wandeling maar algauw begon de klim serieus te worden. Gelukkig sprak het prachtige landschap van bergen, baaien en de zee ons moed in. Dit hadden we voor geen geld willen missen. De veldbloemen langsheen het smalle pad toonden zich in hun mooiste kleuren. De acacia’s  die volop in bloei stonden verspreidden een zoete geur die je niet kon negeren. Onderweg vond Stany het mooiste picknickplekje dat ik me kon voorstellen. Een grote rotsblok in een riviertje met op de achtergrond een watervalletje werd onze
lunchplaats. Onze bokes smaakten dubbel zo lekker dan anders. Na deze stop werd de weg minder zwaar en de verschillende kleuren van de begroeiing en de zee bleven mekaar afwisselen. Eindelijk konden we een glimp opvangen van het volgend kleurrijke dorpje. We onderscheidden de huisjes en een haventje. Nu kon de afdaling beginnen.
Dit dorpje was nog gezelliger dan het vorige. We trakteerden onszelf op een terrasje zodat we wat konden uitrusten.
Het volgende dorpje Cornoglia bereikten we met de trein. Een pendelbusje bracht ons van het eenzame stationnetje naar het dorpje een beetje hogerop. Het dorpje was op de kliffen gebouwd.
In de hoofdstraat waren de huizen in een pittig kleurtje geverfd maar in de straatjes die zich achterin
verscholen kon je geen likje verf bespeuren. Van op een pleintje aan de rand van het dorp hadden we weer een weids en machtig uitzicht over de zee. We konden langsheen de kliffen een vleugje van het volgende dorpje bespeuren. Daar gaan we morgen naar toe.
Na een uurtje bracht het busje ons weer naar het station. De terugreis met de trein duurde vrij lang maar onze dag kon niet meer stuk. Alles wat we gezien, gevoeld, geproefd en geroken hebben, was super!!!
En als kers op de taart: morgen gaan we gewoon op ontdekking in de twee volgende dorpen.
Dit was een moederdag om niet gauw te vergeten.

Linda

Tja,gisteren was het een vermoeiende dag voor me en daarom had de wijze raad der wijzen besloten om vandaag een rustdagje in te lassen. Dat was wel nodig want ik was eigenlijk ”kapot” van het rijden gisteren. Ik rij héél graag, maar dat urenlang aanschuiven was er een beetje te veel aan. We waren eigenlijk op het zelfde uur wakker als normaal. Het zonnetje scheen de voortent binnen terwijl we lekker ontbeten. Een goede douche nadien en het ging al een stukje beter. We reden daarna met de auto naar ons dorpje hier om wat inkopen te doen. Er was maar een klein supperetje. Dus als we hier lang zouden staan dan, is het voor onze normen eigenlijk armoede troef. Maar niet getreurd. We redden het wel. In de voormiddag luisterden we wat naar radio 2 via onze satelliet. Dat is altijd prettig om zo wat radio in je eigen taal te kunnen beluisteren. We moeten dan wel de TV aanzetten om radio te luisteren, maar dat geeft niet. Na het middagmaal lieten we Yuna in het riviertje, dat de camping doorkruist, spelen. Het was ook de moment om haar eens goed te wassen met shampoo. Ze heeft dit dan wel snel door en laat dat niet zo maar doen. Koekjes helpen hierbij dan wel. Buiten konden we nog wat lezen en genieten. We vroegen nog wat raad aan de campingbaas voor onze uitstapjes hier. Tegen de avond overtrok het wat en begon het lichtjes af en toe te regenen. Toen we net in ons bed lagen hadden we welgeteld ook 1 donderslag gehoord en dat was het dan.

Stany

Ai, ai, we reisden vandaag weer verder. We hadden 200 km voor de boeg. Niks ergs als je deze afstand over de autobaan doet maar onze weg leidde vlak langs de kust. Alle kuststadjes moesten we trotseren. Het verkeer in Italië is erg druk. Al vanaf de eerste minuten stonden we in file. Het voordeel was dat ik dan nog een foto kon nemen van het stadje Imperia wat we gisteren bezochten. De meeste chauffeurs hebben weinig geduld. De vele scooters ritsen overal tussendoor en lijken van alle kanten te komen. Deze rit vergde heel wat aandacht van mijn privéchauffeur. We deden over de hele rit 7 uur. Kan je je voorstellen: 7 uur rijden om een afstand van 200 km te overbruggen?
We hadden onderweg prachtige uitzichten over de verschillende baaien. De weg buigt zich langsheen al die verschillende stranden. De bergen en rotsen strekken zich hier uit tot aan de zee zodat we vaak
moesten klimmen en dalen.
De stad Genova lieten we links liggen. We namen even de autobaan om deze stad te mijden anders waren we nog langer onderweg geweest. Op deze korte afstand over de snelweg moesten we door talloze tunnels. Het bergachtige landschap is daar de oorzaak van.
Rond 16.30 kwamen we aan op een leuke camping. Een snelstromend riviertje doorkruist het kampeerterrein. We kozen snel een plekje uit en stelden ons voortentje op. Na het avondeten hadden we eindelijk rust met een glaasje Chianti.

Linda

Vandaag was het een speciale dag, we zouden weer naar een ander land trekken, Italië. De hele strook van de Franse zuidkust hadden we nu ook gezien. We waren op tijd opgestaan zodat we op tijd konden vertrekken. Rond 10u verlieten we de camping en begaven ons richting Nice om zo via Monaco naar de Italiaanse grens te rijden. De reis verliep vlotjes en om 14u bereikten we onze nieuwe camping De Wijnstok in Imperia. Je zou denken dat de camping onder Nederlands bewind is maar dat is niet zo. Helaas moesten we ongeveer 45min wachten want ze hielden hun siësta. We kregen een plaatsje toegewezen en omdat we maar 1 nachtje bleven en het goed weer was draaiden we de luifel open. Daarna reden we met de auto tot Imperia, Yuna mocht ook mee zodat ze haar loop ook eens had vandaag. Al snel hadden we een plaatsje gevonden voor de auto en doken we het oude stadsgedeelte in. Het was weer klimmen geblazen. Hier en daar was er wel al wat gerestaureerd. We hadden geen enkel winkeltje gespot maar toen we aan de haven kwamen veranderde dit wel. Via de wandelweg naast de zee bereikten we de auto terug en reden naar ons huisje. Onze eerste avond in Italië was begonnen…

Stany

Ik werd wakker met het getjilp van de vogeltjes. Heerlijk toch! Het zonnetje was ook al vroeg van de partij. Na een gezellig verjaardagsontbijtje in de voortent, organiseerden we onze dag een beetje.
In de voormiddag deden we nog wat opzoekwerk i.v.m. de doorreis naar Italië.
’s Middags maakte ik venkelrolletjes in kaassaus. ’t Was om van te smullen.
Na de middag gingen we op zoek naar 2 dorpjes met oude allures. Eerst was St Paul-Vence aan de beurt. Via een gebogen doorgang kwamen we direct in de sfeer van het oude Franse dorpje. Vele toeristen waren op pad in de oude straatjes. Winkeltjes met decoratieve kunstwerkjes lagen verspreid langs de steegjes. De kerk bevond zich op het hoogstgelegen deel. Een pleintje met een torenhoge palmboom lag aan de voet van de kerk. Aan het eind van de hoofdstraat kwamen we aan
een lage stadsomwalling. We gluurden over het muurtje heen en zagen op een lager gelegen  deel een oud kerkhof met robuuste, grote grafzerken.
We kuierden nog langsheen de oude stadsomwalling en kwamen via een steegje met trapjes weer aan de ingang van het dorpje.
Om het volgende dorpje te bereiken moesten we een flink stuk klimmen. De auto slingerde langsheen kronkelende weggetjes tussen de rotsen. Alle bomen hebben nu allemaal frisgroene blaadjes en de omgeving lijkt betoverend in die heldere lentekleuren.
Na een heel ritje zagen we het dorpje Groumand aan een rots kleven. Dat beloofde weer wat bijzonders te zijn. En ja, hoor. Het dorpje was kleiner dan het vorige maar het straalde evenveel sfeer uit. Binnenpleintjes met trapjes, oude deuren met dakkappeltjes en een grote verscheidenheid aan
potplanten deden onze monden openvallen. We wisten echt niet waar eerst kijken. Op een pleintje
kregen alweer de gelegenheid om de omgeving te aanschouwen. Doordat het dorpje op een hoogte van ongeveer 1000 m ligt, konden we de andere dorpjes in de verschillende dalen zien liggen.
In de verte zagen we ook weer de zee. De zee is hier in de omgeving echt niet weg te denken hoewel
dit dorpje zich ongeveer 20 km landinwaarts verscholen houdt.
We hebben al een flink aantal mooie dorpjes gezien maar deze twee behoren zeker weer tot die lijst van mooiste dorpjes van Frankrijk. Elk dorpje heeft zijn idyllische plekjes. Ze hebben allemaal hun troeven. Dat blijft ons verwonderen.
En die verwondering willen we niet verliezen. We blijven de fijne momentjes koesteren. We genieten
elke keer weer van wat er op ons afkomt.

Linda

De geplande activiteiten voor vandaag konden niet allemaal doorgaan.
De voormiddag hielden we vrij om wat taakjes uit te voeren. De auto kreeg eens een grondige beurt want hij hing vol met opgedroogd zand en duivenpoep. Samen aan ’t werk lukte dat goed. Met spons, doeken en water gingen we aan de slag. De auto ging er steeds nieuwer en nieuwer uitzien. We waren na afloop tevreden over het resultaat. Maar daar trokken de duiven zich niets van aan.
Weldra was de auto alweer gedoopt.
’s Middags kleedden we ons een beetje op want gingen uit eten vandaag. We hadden deze dagen reden genoeg om te vieren met onze verjaardagen en onze huwelijksverjaardag. We deden weer de klim naar Haut de Cagnes. We hadden zondag in het mooie pittoreske dorpje een restaurantje geviseerd. Maar bij aankomst bleek er een briefje te hangen met de melding dat het een weekje gesloten was. Gelukkig waren er nog een boel eetgelegenheden. We genoten van een fris roséwijntje, een hoofdschotel en een gezond toetje. We wandelden voldaan weer naar beneden langs de vele trapjes.
Na de middag wilden we eens een middagje naar het strand want we hebben dit jaartje de zee al heel veel gezien maar nog niet echt naar strand geweest. Wel, die activiteit moesten we aanpassen want de zon had zich verstopt achter de wolken en een fris windje deed zijn intreden.
We nestelden ons buiten ( ik met een warme trui) en genoten van de vrije tijd aan onze caravan. Stany ging op zoek in zijn atlas en campinggids naar campings in Italië. Ik boog me met veel plezier over mijn borduurwerk.

Gelukkig had ik mijn gsm gisteren avond op stil gezet. Tegen 08.00u werden we wakker en had ik al tal van vrienden met een verjaardags smsje. Waarvoor mijn uiterste dank. Als cadeau hadden we een uitstap naar Monaco gepland. We gingen met de fiets naar het treinstation en namen de trein van 09.37u. en 45min later arriveerden we in hartje Monaco. We namen er een dagticket voor het openbaar vervoer zodat we overal konden gaan kijken. Voor 5€ p/p konden we niet overal te voet gaan. We hadden ook een goed plan met alle haltes en buslijnen, dat heb je dan wel nodig en vind je niet zomaar overal. Onze eerste bus bracht ons naar het oude pittoreske stadsgedeelte. Ook een serieus klimmetje. Hier bevindt zich ook het prinselijk paleis , de kathedraal en een groot museum. We dwaalden even rond in de enkele kleine winkelstraatjes. We bezochten dan eerst de kathedraal. Een hele mooie, je zal die wel kennen van het huwelijk van Grace Kelly enz. Tegen 11.30u waren we aan het prinselijk paleis om er om 12u de aflossing van de wacht mee te maken. Hier komt elke dag veel volk naar kijken. Daarna namen we de bus terug naar beneden tot aan de place Condamine. We bemerkten dat er iets niet pluis was hier, maar we wisten nog niet wat. Alles was afgespannen met hoge ijzerdraden. Toen we aan de boulevard Albert I kwamen zagen we overal stellingen met tribunes en plots stonden we ook aan de bekende Pit-stops van de formule 1. Men was al dagen volop bezig met de voorbereidingen hiervan. De race zelf is 26 mei. Ergens tussen de versperringen aten we ons lunchpakketje. Het is echt indrukwekkend om dit te zien. Als je hier geen kaartje gekocht hebt en niet woont, zal je er niets van zien. Heel het parcour is omwald door die grote ijzerdraden. Om even iets te zeggen van die woningen hier. We zagen een immo kantoor en voor een appartementje van 170m2 vroegen ze hier maar, ga nu even zitten, ik heb echt gezien nu dat ik geen nullen teveel schrijf hoor, ze vragen er maar 5.000.000 € voor. We draaiden even onze geldbeugels om en hadden weer net iets tekort. Daarna trokken we met de bus verder richting Casino. We bewonderden eerst even de achterkant, en hadden hier ook een mooi uitzicht over de baai. Via een tuin kwamen we aan de voorkant… amaai onze monden vielen open van verbazing. Voor de ingang stonden er Ferrari’s, Lamborghinni’s, Benthley’s en dikke Mercedessen die je bij ons ook niet ziet. We hadden het geluk om een drietal snobkoppels naar buiten zien te komen. Een koppel zelfs heel jong, dat je denkt , waar halen die dat geld vandaan. De deuren van hun wagens  werden opengemaakt door een portier in kostuum en voorgereden. We hebben er wel een halfuurtje blijven kijken van verbazing. Dit zien we niet alle dagen. Dan was het tijd om even een tochtje Monaco te doen. We namen een bus en bleven er op zitten tot we rond waren. Aan het strand van Monaco stapten we nog even uit zodat Linda kon pootje baden in de zee van Monaco. Dan terug richting station zodat we rond 16.30u thuis waren. Nog snel even naar de winkel want de muizen lagen dood in de kast. Linda toverde snel een heerlijk gerechtje uit haar mouw en onze dag kon weeral niet stuk.

Het was een unieke leuke verjaardag.

Stany

Na een dagje city trip naar Nice, deden we het vandaag een beetje rustig aan. Vanuit ons bed hoorden we de symfonie van de natuur. Vogelgezang in al zijn variëteiten. Buiten genoten we  van het ontbijt en dan stilletjes aan klaarmaken om met Yuna ook eens een wandelingetje te maken. We zouden met haar eens naar Haut-De Cagnes gaan. We kunnen het kasteel van hier op de camping net niet zien, maar het is heus niet ver. Via heel wat trappen bereikten we het mooi gerestaureerde pleintje van het kasteel. Van hieruit hadden we een prachtig panorama. We zagen zelfs de luchthaven van Nice en de Hippodrome van Cagnes. Omdat het zondag was konden we gratis het kasteel bezoeken, wat we dan om beurt deden omwille van Yuna. Hier waren vele schilderijen en beeldhouwwerken van Renoir. Rondom het kasteel waren er ook talrijke mooie straatjes. Tegen 12.30u waren we terug voor het aperitef. Na de middag genoten we eens om buiten te genieten van de rust en de stilte aan onze caravan. Dat doet ook eens deugd.  Door een beetje de dag van morgen voor te bereiden naderde dan de avond. De avond zonk en de vogeltjes beëindigden hun gezangen.

Stany

Ons reisdoel, de stad ‘ Nice’ lag op fietsafstand van onze uitvalbasis. We genoten echt van het 15 km lange ritje langs een mooi fietspad naast de kust. Onderweg fietsten we vlak naast de luchthaven van Nice. De landingsbanen liggen in de zee. Geregeld zagen we een vliegtuig landen of opstijgen.
We vonden een stalplaatske voor onze fietsen dichtbij het centrum van de oude stad. We vertoefden direct in de juiste sfeer. Het zonnetje scheen, er was een Provençaalse markt en de oude gebouwen ademden een atmosfeer van weleer uit. Gezellig kuierend door de vele smalle, drukke straatjes ontdekten we grote uitgestrekte maar ook kleine pittoreske pleintjes. Nice is een stad van vele kerkjes. In de straatjes zijn alle benedenverdiepingen in beslag genomen door talrijke winkeltjes, restaurantjes en bars. De tafeltjes
zijn om ter mooist gedekt om de klanten te behagen.
Stilaan naderden we de oude haven. Deze haven is minder bedrijvig dan de andere Middellandse zeehavens. Ze wordt omgeven door mooi gekleurde gevels. Het picknickplaatsje dat we deze keer uitkozen, gaf ons een mooi uitzicht op de haven en de zee. 
Weer vol energie beklommen we de heuvel van het chateau. Het was een ferme klim maar het resultaat was subliem. We kwamen op een plateau waar je nog resten van het oude kasteel en kerk kon zien. Verder was de hele top van de heuvel omgetoverd in een prachtig park. Vanop verschillende plekjes bewonderden we prachtige panorama’s over zee en over de stad.
We kregen er maar geen genoeg van. De terugweg naar de stad liep over kronkelende, dalende straatjes. We moesten op geen trapje zien, we kwamen er heel veel tegen. We merkten dat we ’s morgens nog enkele leuke straatjes over het hoofd hadden gezien en die kregen dan na de middag onze aandacht.
Vlak voor we naar huis fietsten, merkten we het gebouw van de opera op en namen even de tijd om
het sierlijke gebouw te observeren.
Het fietsen ging ons goed af en voor we het wisten, kwamen we weer aan de camping.
Het was een bijzonder fijne dag!

Linda

Ogen openen en even buiten kijken, dat was het eerste wat ik deed. Yes, de zon scheen. We zouden vandaag een bezoekje brengen aan de stad Cannes. Na het ontbijt trokken we met de fiets naar ons dorpje. We zochten een plaatsje waar we onze stalen rossen konden vastankeren. Aan de overzijde van de straat hadden we snel een lijnbus die ons naar hartje Cannes zou brengen. We moesten 1€p/p betalen en deden er juist geteld 1 uurtje over. Voor die prijs konden we niet met de auto rijden en dan in Cannes nog een dure parking betalen ook. Moest het openbaar vervoer bij ons ook zo goedkoop zijn dan zouden de bussen wel voller zitten, denk ik. De bus stopte net naast het stadhuis en van daaruit volgden we onze weg richting Marché Forville. Een overdekte markt van groenten en fruit en vis. Helaas hadden we al mooiere exemplaren gezien tijdens onze reis. Dan een kijkje nemen op de Marché Aux Fleurs. De naam zegt het al, niets dan bloemen te zien. We namen onze intrek in het oude stadsgedeelte en begonnen aan de klim naar de Notre Dame de l’ Espèrance. Van hieruit hadden we een mooi uitzicht over de stad. Langs de kleine straatjes daalden we stilaan terug naar beneden om de Vieux-Port te bezoeken. Met zicht op zee aten we gezellig ons lunchpakketje op. Via de oude haven bereikten we dan het welgekende Casino waar tal van beroemdheden al via de rode loper naar binnen gingen en een handdruk op een gedenkplaat in de grond plaatsten. Natuurlijk kon ik niet nalaten om mijn geliefde ook eens op de rode loper te laten poseren. We namen de tijd om over de befaamde Boulevard de la Croisette te lopen en onderweg even gezellig in een stoel genieten van het zicht op zee en de vele grote gekende imposante hotels. Via een grote winkelstraat bereikten we terug het plein waar we de bus naar huis namen. We deden nu wel een half uurtje langer over de afstand. Nog even een vergelijking: op de markt kon je hier voor 29.50 € een kg kersen kopen. Ook andere zaken waren peperduur hier. Hoe zou dat komen?? Maar één ding staat weeral vast, we hebben het toch weeral gezien en dat is ons hoofddoel.

Stany

Na een paar doorreisdagen op korte tijd, besloten we om het vandaag rustig aan te doen.
Natuurlijk gebruik je die rustdagen dan weer om de was en de plas te doen.
Tussen de drogende was konden we ons tafeltje buiten opstellen. Voor de middag probeerden we kleine taakjes uit te voeren maar het was ook weer ‘time’ om voorraad op te doen. Zowel de auto als de ijskast hunkerden om gevuld te worden.
Nadat de auto getankt was en de inkopen weer in orde waren, was het hoog tijd om te aperitieven. Gezellig buiten met een glaasje rosé en een beschuitje met wat paté ( dat rijmt) kom je helemaal tot
rust.
Na de siësta klommen we op onze fiets om de omgeving wat te verkennen. Het stadje waar we kamperen ‘ Cagnes sur mer’ is maar een kleine badplaats. Het strand ligt op een kleine 2 km van de camping.  Van hieruit kunnen we de komende dagen Cannes, Nice en Monaco verkennen. Een betere uitvalbasis aan de Côte d’ Azur kon Stanneke niet gevonden hebben.
Met nog wat qualitytime over om wat ontspannends te doen, beëindigden we de dag op een fijne uitgeruste manier. Morgen kunnen we er weer tegenaan.

Linda

We waren op tijd uit ons bedje zodat we snel aan ons werk konden beginnen om op te kramen. We trekken weer een eindje verder op weg richting Italië. Ditmaal zouden we naar Cagnes-sur-mer trekken om er wat langer te verblijven. Het is een strategisch uitgezocht stadje zodat we van hieruit Nice, Cannes en Monaco kunnen bezoeken. Het is een tochtje van maar 100 km. Het eerste deel ervan was langs een min of meer rechte grote baan. Dat schoot wel goed op. Daarna sloegen we rechtsaf om via een plateau tot aan de kustweg te rijden. Kronkelend met af en toe een smallere doorgang bereikten we de kust. Jullie begrijpen dat dan de kilometers minder snel voorbij gaan. De grote N-weg leidde ons ook voorbij Cannes. Aanschuiven was ook hier de boodschap, vele lichten en druk verkeer. We lazen dat je hier in de zomer wel 1.5 u voor 12km kan doen. Bij ons viel het nog een beetje mee dan. We bereikten onze camping iets na de middag en kregen een leuk plaatsje toegewezen. Snel even de poten zetten en eindelijk nog eens de gelegenheid om buiten te eten. Nadien de voortent eraan en alles kreeg even een grondigere poetsbeurt. Na die regen was dit wel even nodig. Nadien zaten we weer zoals God in Frankrijk. Het zonnetje was weer van de partij. Dat was heerlijk. De tafel buiten en met een lekker glaasje roséwijn de avond te gemoed. Nog een kleine anekdote. Ik probeerde in Grimaud tot 2 maal toe te gaan tanken, maar de diesel was op. Volgens mijn planning kon ik deze camping vandaag nog wel net halen. Onze wagen staat hier nu en de boordcomputer zegt dat ik nog maar 37 km kan rijden nu. Hopelijk vinden we morgen een tankstation.

Stany

P.S. Omdat we vandaag geen foto's hadden toon ik jullie een update van mijn borduur- en breiwerkjes ( Linda)

De laatste dag van april trokken we er op uit naar Saint-Tropez. Het lag op fietsafstand maar omdat we Yuna meenamen gingen we met de auto.
Op weg naar de zuiderse badplaats was het behoorlijk druk. De laatste 4 km was het zelfs filerijden. Wat moet dat in de zomer niet zijn??? We parkeerden ons net buiten het centrum en stapten met de hond naar de stadskern. Op het grootste plein van Saint-Tropez was het markt maar dat was geen optie met Yuna er bij. Dat is een beetje te druk voor ons meisje.
Kuierend langs verschillende straatjes kwamen we aan de oude vissershaven. De huizen er rond zijn in mooie, vrolijke pastelkleuren geschilderd. Rond het haventje is een mooie wandeldijk aangelegd. Het zonnetje deed vandaag erg haar best. Het voelde aangenaam op ons snoetje. We namen echt de tijd om de bedrijvigheid van het haventje vanop de dijk gade te slaan. Bootjes kwamen aan of kozen voor de wijde zee. Via kleine steegjes die als een wirrewar in mekaar overvloeiden, kwamen we aan de stadsrand waar een grote trap naar de citadel leidde. Er was aangegeven dat de citadel tot eind juni gesloten was. De omgeving rond de trap was heel mooi. Het leek een wel een park maar dan één waar de grasveldjes bezaaid zijn met kleurige veldbloemen. Dat was de ideale plek voor onze picknick.
Toen we na de middag weer terug langs het haventje wandelden begonnen velerlei artiesten hun creaties ten toon te stellen.
Op de terugweg reden we een ommetje langs een vuurtoren. Vandaaruit hadden we een mooi zicht op de baai met de stranden van Saint-Tropez.

Linda

StanyTja, het kan hier ook regenen in het zuiden. Misschien maar goed voor de mensen die hier leven ook. We zijn dus opgestaan in de regen en in de loop van de voormiddag begon het dan stilaan even op te klaren met erachter weer een buitje. Omdat onze voortent ook een spons was op de grond, bleven we in de caravan. Het grondzeil laat wel geen vocht door, maar de ondergrond is hier enorm nat, zoals op alle plaatsen op de camping hier. Na de middag trokken we met de auto en Yuna naar Grimaud-Port. We vonden snel een parkingplaatsje en trokken op verkenning. Het is hier een klein beetje zoals in Venetië. Kleine bruggetjes en straatjes verwikkeld tussen waterweggetjes. Hier en daar werd de weg onderbroken door een hek. Dit is dan privédomein. Er lagen ook een paar geweldige yachten en vele kleinere bootjes. De rijkdom laat zich hier wel zien. Nadien reden we naar Grimaud zelf, een oud middeleeuws dorpje op een heuvel eigenlijk. Door zijn bezienswaardigheid hebben ze een grote parking net buiten het dorpje moeten aanleggen. Te voet bereikten we het centrum met zijn kleine steile straatjes. De ruïne van de burcht toornde zich heer en meester over het dorp zodat een bezoekje niet kon ontbreken. Gelukkig bereikten we onze caravan zonder een spatje regen gezien te hebben. Tijdens de avond kregen we helaas nog wel enkele buien te verwerken. Dus maar lekker binnen gebleven dan.

Stany

Gisteren hadden we geluk dat we Marseille konden bezoeken tussen de buien door maar vandaag bleef het bijna de hele dag nat.
Toch besloten we om onze geplande reisdag uit te voeren. Dus weer opkramen en opstellen. Deze keer met de nodige druppeltjes. We hadden geluk dat de uitgekozen momenten van opkramen en opstellen nog niet de felste regenbuien waren. We waren tevreden over onze timing. Als alles opgesteld was, mocht het er op los regenen. En dat deed het ook.
Onderweg kwamen we een heel bijzonder huisje tegen. We stopten even om foto’s te nemen die we jullie dan ook graag tonen. De creatieveling was vast iemand die zich weer een beetje Gaudi waande.
We bevinden ons nu in Grimaud een 10-tal km van het gekende Saint-Tropez.
Na de middag bleven we gezellig binnen. Gewoon wat tijd voor onszelf. Lekker computeren, borduren, radio luisteren of lezen. Het kon allemaal.
Zou het nu morgen en overmorgen nog regenen??? Of lacht de zon ons weer toe. Jullie horen het wel.

Linda