Aan mijn zonen !

Ik hou van doodgewone dingen
maar het meest van een lieve lach.

Een lach kan een schaduw verdringen
en zorgt dan weer voor een zonnige dag.

Ik hou van de mooie gele zon
hij verwarmt en hij verlicht.

Zou willen dat ik zo schijnen kon
dan scheen ik op ieder droef gezicht.

Stille liefde

Voorzichtig,
glijden mijn ogen naar jou zijde.
Ik fluister hoeveel ik van je hou,
zo zacht dat jij het niet horen kan,
want...
Waarom het gevaar ontzien,
als ik al weet,
dat ik niet in jou hemel mag.
Afstand houd me veilig.
Afstand bepaalt de affectie.
Opgeslokt door de liefde in mijn hart,
kan nog wel houden van, maar
waarom zeggen,
hoe teer mijn hartje is,
hoe groot mijn liefde was,
want ver en diep in mijn koppie,
is nog de enige plek,
waar ik stiekem...
doch innig van je houden mag.

Jou leven

In je leven maak je keuzes
Keuzes om te leven
Te leven op jou manier
De manier van jou leven
Dat bepaal jij
Jij bepaald hoe jij wilt leven
Niet ik of iemand anders
Alleen jij
Want jou leven
Is het leven van jou
Van jou alleen
Alleen van jou
Dus bepaal hoe jij wil leven
En laat je leven niet bepalen
Bepalen door de rest

Soms verlang ik naar iemand
Waar ik lekker mee kan praten
Kan lachen, kan huilen.

Soms voel ik me alleen
Vervreemd van mensen
Eenzaam en gesloten
Van de maatschappij om me heen.

Soms vraag ik me af
Waarom ik?
Waarom ben ik wie ik ben?

Soms zijn deze vragen niet op te lossen
Moet ik mezelf accepteren als een volwaardig persoon
Wat niet altijd even makkelijk is.

Maar als ik het dan toch kwijt moet
Vertrouw ik dit toe aan het papier
Een tijdloze vriend
Die altijd voor je openstaat
Om zijn ruimte te vullen
Met al je problemen en plezier

Liefs en groetjes van Maggy

De rugzak.

Ieder mens draagt in zijn leven

een onzichtbare rugzak mee

bergt daarin zijn vreugde en zorgen

verzameling van wel en wee

Soms is de rugzak zwaar van stenen

dan weer vederlicht

blijft er nog wat ruimte over

maar dikwijls kan hij niet meer dicht

Kijk je in een verloren uurtje

heel de inhoud nog eens door

kan er meestal iets verdwijnen

wat zijn waarde reeds verloor

Langzaam wordt de rugzak leger

's levensmiddag is voorbij

en bij het naderen van de avond

werpt men een deel der last opzij

Maar er is nog veel van waarde

wat men koestert, graag behoudt

al schijnen het soms kleinigheden

het zijn herinneringen, meer dan goud

Ieder draagt zijn eigen rugzak

niemand die hem over neemt

en men hoeft niet bang te wezen

dat een dief hem ontvreemdt...